In a climate of fear, insecurity, mass movement has become a norm which seeks to direct and engage debates about the excesses and deprivation of our lives. Young people have not been left out of these mass gathering of citizens campaigns and initiatives. In fact we have been at the growing center of more creative and innovative ones. Our enthusiasm, youthful exuberance and passion to indentify injustices and seek redemption have spurred us on. Over the past decades themes such as youth empowerment, youth led development, youth employment summit, world youth congress series, commission on sustainable development, youth caucus series and policy statements such as the UN World Programme of Action for youth, Commonwealth Plan of Action for Youth, The International Youth Leadership training programmes and the mother of all the UN Millennium Development Goals. These are noble initiatives and policy statements meant to engage young people like Ghandi said `be the change you want to see``.
As a beneficiary of many of such initiatives I cannot underestimate the huge role such noble causes and initiatives are playing in empowering the over half of the world’s population (young people). I would not over burden you with statistics as you have seen many and read about lots of them. The purpose of this article or essay which ever way you might call it, is to shed light on the growing number of young people that are been left behind because of lack of imaginative and creative leadership on the part of youth leaders and challenges of technologies in the so called third world.

More than half of Africa’s population is under the age of eighteen, yet many of our elders, teachers, and governments try to persuade us we are victims of slavery. We cannot deny the inhumane treatment our ancestors got from past generations of western citizens but is not an excuse that generations later we are still been made to look back. They went further to lay blame on the Breton Hood institutions and conspiracies for our backwardness, poor infrastructural development, diseases, conflicts; they only fell short of blaming the Greek gods. When in effect we are victims of our leader’s greed, corruption, nepotism, hypocrisy, and short sightedness, one can only speak about the burden we are carrying as citizens of Africa. The mad rush of our politicians toward self enrichment has become all too obvious. A ruling caste had arisen in our countries which based its power on the sowing of hatred, on pitting brother against brother, on liquidating everyone who held a view different from theirs. On the old continent a change of generations or players does not always bring relief.
If only because old habits expectation and role models die hard. Today sad as it may seems the current generation is steadily following the footsteps of our leaders.

As the wave if youth led development, empowerment initiatives sweep across the continent I cannot help but marvel at the number of young people been left behind underpowered. Due to technological advancement many young people who after attending one or two workshops through the internet have assumed the roles of youth consultants and developments experts on the continent. Opportunities though vast are limited to urban or city youths who have no idea the disheartening effects of poverty and even if they do are at the privileges of hours sitting behind internet cafes filling forms for the next international conference. From Bawku to Accra there are hundreds of youth groups claiming to be campaigning on social and developmental issues, their actions are anything but seeking opportunities to line in their pockets hundreds and thousands of $. They seek quick fortunes and build organisations credible enough on the internet. Many of the workshops and conferences aimed at empowering young people on the continent for immediate and future challenges are attended by youth who are qualified to be there by virtue of their youthfulness, yet do not belong to a community or group to impart the knowledge they have gained. Many of them are pompous and are ignorant of the plight of the ordinary youth living in the rural and poor urban settings who by no faults of theirs do not have the privilege of the internet or the resources. Like our leaders we scramble for every available position and carry needless titles. Ironically after attending conferences for which we have neither contributed anything meaningful, yet proud to openly advertise and add the latest of our country of conquest. Once I sat through a presentation at an international conference from two youth leaders from Ghana and Sierra Leone, I bowed my head in shame as they struggle to get the words out and convince the audience that they do what they were talking about, as sweat form all over their faces, though one of them claim to be a consultant on youth affairs, when he had never travel outside the confines of his modest family home in Accra, the capital of Ghana prior to that conference.

For six to seven years as I traveled through the length and breadth of Ghana working with many youth leaders, who go through enormous challenges and obstacles trying to make genuine difference and imparting knowledge to less resourced youths, I have nothing but deep respect for the creativeness and tenacity of some of the youth leaders we have in Ghana and Africa. In the same vain ashamed at some of the sheer greed, corruption, opportunists, and tribalism some of them propagate discreetly through their narrow mindedness. In the shadow of some of our leaders we are promoting injustice to our fellow youths and countrymen which has dogged the continent. Through ignorance we are creating elitism among our generation and building walls against proper integration of our diverse ethnic groups and opinions.

The thousands of campaigns that have been launched to achieve the UN Millennium goals have been confined on the internet and a few sporadic workshops in major cities. It is no wonder that 80% percent of the youth population in Obuasi, Upper Denkyira and greater part of rural and semi-urban towns in Ghana have not even come across the millennium development goals. Least its significance. What is the use of this campaigns and empowerment when only the elite of youth understand them?

Among a section of the youth success is measured on how many countries you have been able to gain entry visas .It has become a bench mark on which hundreds of youth set their target on. Only a few legitimately want the opposite.

Like the peacebuilders and government officials in the Northern Ghana who have tried to force connection with the local people by establishing their own contact groups, consisting of journalist, business people, human rights activists, civil society and other community leaders to the negotiating table. But they are no substitute for the uninformed public and vast majority of illiterates who really matter for the sustainability of peace in the three Northern Regions.

To meet donor requirement for this internet based youth organisation and the opportunity to embezzle funds these youth organisations hold large workshops that are often prepared hurriedly and are not particularly incisive. Participants rarely know the issues to be discussed ahead of time and seldom feel afterwards that they have been empowered except for the benefit of the per-diem.

However there are few youth organisations, groups who are quiet heroes and heroines trying to make a difference in the face of daunting odds. It’s unfortunate that the higher the African officials go in the hierarchy, the greater our sense of entitlement. As Robert Calderisi remarked in his book `the trouble with Africa` African leader’s water their roots but their sensitivity, imagination and ambition do not stray very far from their home.
They go at every lengthen to strengthen their ethnic and cultural ties whiles in power and position of affluence. The same trend is setting in the youth leaders where you will visit an office and be struck with the lack of diversity and opinion. The leader surrounds him/herself with his tribal men and women. His initiative barely goes beyond his hometown.

For changes to emerge on a continent deeply wounded by poverty and conflicts, we need to question the moral justification of continuing a path that has divided us for generations.

By Rashid Zuberu

DANS L'OMBRE DE NOS CHEFS
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Dans un climat de la crainte, l'insécurité, mouvement de masse est devenue une norme qui cherche à diriger et engager des discussions au sujet des excès et de la privation de nos vies. Des jeunes n'ont pas été laissés hors de ces derniers rassemblement de la masse des campagnes et des initiatives de citoyens. En fait nous avons été au centre croissant de le plus créateur et plus innovateur. Notre enthousiasme, exubérance jeune et passion indentify des injustices et le rachat de recherche nous ont incités. Au-dessus des thèmes passés de décennies tels que l'habilitation de la jeunesse, la jeunesse a mené le développement, le sommet d'emploi de la jeunesse, les séries du congrès de la jeunesse du monde, la commission sur le développement soutenable, les séries de comité de la jeunesse et les rapports annuels tels que le programme du monde de l'ONU de l'action pour la jeunesse, le plan d'action de Commonwealth pour la jeunesse, les programmes de formation internationaux de conduite de la jeunesse et la mère de tous buts de développement de millénium de l'ONU. Ce sont des initiatives nobles et les rapports annuels censés pour engager les jeunes comme le `par Gandhi soient le changement que vous voulez voir ``.
En tant que bénéficiaire de plusieurs de telles initiatives je ne peux pas sous-estimer le rôle énorme de telles causes de noble et les initiatives jouent en autorisant la moitié finie de la population du monde (jeunes). Je pas fardeau d'excédent vous avec des statistiques comme vous avez vu beaucoup et avez eu connaissance d'un bon nombre de eux. Le but de cet article ou essai que jamais la manière vous pourrait lui appeler, est de jeter la lumière sur le nombre de plus en plus important des jeunes qui sont laissés en raison du manque de conduite imaginative et créatrice de la part des chefs de la jeunesse et de défis des technologies dans le prétendu tiers monde.

Plus que la moitié de la population de l'Afrique est sous l'âge de dix-huit, pourtant plusieurs de nos aînés, professeurs, et gouvernements essayent de nous persuader que nous sommes des victimes d'esclavage. Nous ne pouvons pas nier le traitement inhumain que nos ancêtres ont obtenu des générations passées des citoyens occidentaux mais ne sont pas une excuse que des générations plus tard nous sont encore faites pour regarder en arrière. Ils sont allés plus loin imputer des torts aux établissements de capot et à la conspiration bretons pour notre retard, développement d'infrastructure pauvre, les maladies, conflits ; ils ont seulement fait défaut à blâmer les dieux grecs. Quand en effet nous sommes des victimes de l'avarice de notre chef, de la corruption, du népotisme, de l'hypocrisie, et du sightedness court, on peut seulement parler au sujet du fardeau que nous portons comme citoyens de l'Afrique. Toutes les précipitations folles de nos politiciens vers l'enrichissement en individu est devenues trop évidentes. Une caste régnante avait surgi dans nos pays qui ont basé sa puissance sur l'encemencement de la haine, sur le frère de piqûre de corrosion contre le frère, sur la liquidation de chacun qui a jugé une vue différente du leur. Sur le vieux continent un changement des générations ou des joueurs n'apporte pas toujours le soulagement.
Ne fût-ce que parce que vieux modèles d'espérance et de rôle d'habitudes conservateurs. Aujourd'hui triste comme il peut semble la génération courante suit de façon constante les marchepieds de nos chefs.

Comme vague si la jeunesse menait le développement, champ d'initiatives d'habilitation à travers le continent que je ne peux pas aider mais m'émerveiller au nombre de jeunes laissé de faible puissance. En raison de l'avancement technologique beaucoup de jeunes qu'après le soin d'un ou deux ateliers par l'Internet ont assumé les rôles des consultants en matière de la jeunesse et des experts en matière de développements en continent. Des occasions bien que vaste sont limitées à urbain ou les jeunesses de ville qui n'ont aucune idée les effets décourageants de la pauvreté et même si elles sont aux privilèges des heures se reposant derrière des cafés d'Internet remplissant formes pour la prochaine conférence internationale. De Bawku vers Accra il y a des centaines de groupes de la jeunesse prétendant faire campagne sur social et les questions développementales, leurs actions sont quelque chose mais des occasions cherchantes de rayer dans leurs centaines de poches et des milliers de $. Ils cherchent des fortunes rapides et établissent des organismes assez croyables sur l'Internet. Plusieurs des ateliers et des conférences visés autorisant les jeunes sur le continent pour les défis immédiats et futurs sont occupées par la jeunesse qui sont qualifiés pour être là en vertu de leur jeunesse, pourtant n'appartiennent pas à une communauté ou à un groupe pour donner la connaissance qu'elles ont gagnée. Bon nombre d'entre eux sont pompeux et sont ignorants de la situation difficile de la jeunesse ordinaire vivant dans les environnements urbains ruraux et pauvres qui par aucuns défauts à eux n'ont pas le privilège de l'Internet ou des ressources. Comme nos chefs nous brouillons pour chaque position disponible et portons des titres inutiles. Ironiquement après avoir suivi les conférences pour lesquelles nous ne prenons ni l'un ni l'autre contribués quelque chose signicatif, pourtant fier ouvrir d'annoncer et ajouter le plus en retard de notre pays de conquête. Une fois que je m'asseyais par une présentation à une conférence internationale de deux chefs de la jeunesse du Ghana et de Sierra Leone, j'ai cintré ma tête dans la honte comme ils luttent pour obtenir les mots dehors et pour convaincre les assistances qu'ils font de ce qu'ils parlaient, en tant que forme suée partout leurs visages, bien que l'un d'entre eux réclamation à être un conseiller sur des affaires de la jeunesse, quand il n'a jamais eu le voyage en dehors des confins de sa maison modeste de famille à Accra, le capital du Ghana avant cette conférence.

Pendant six à sept années pendant que je voyageais par la longueur et la largeur du Ghana fonctionnant avec beaucoup de chefs de la jeunesse, qui passent par d'énormes défis et obstacles essayant de faire différence véritable et donnant la connaissance resourced moins des jeunesses, je n'ai rien mais le respect profond pour la créativité et la ténacité de certains des chefs de la jeunesse que nous avons au Ghana et en Afrique. Dans le même honteux vain à une partie de l'avarice, de la corruption, des opportunistes, et du tribalisme fins certains d'entre eux propagation discrètement par leur intelligence étroite. Dans l'ombre de certains de nos chefs nous favorisons l'injustice à nos jeunesses et compatriotes de camarade qui a poursuivi le continent. Par l'ignorance nous créons l'élitisme parmi nos murs de génération et de construction contre l'intégration appropriée de nos groupes et avis ethniques divers.

Les milliers de campagnes qui ont été lancées pour réaliser les buts de millénium de l'ONU ont été confinés sur l'Internet et quelques ateliers sporadiques dans les villes principales. Ce n'est aucune merveille que les pour cent de 80% de la population de la jeunesse dans Obuasi, Denkyira supérieur et plupart de villes rurales et semi-finale-urbaines au Ghana n'ont pas même trouvé les buts de développement de millénium. Moindre sa signification. Quelle est l'utilisation de ceci fait campagne et habilitation quand seulement l'élite de la jeunesse les comprennent ?

Parmi une section de la jeunesse le succès est mesuré sur combien de pays vous avez pu gagner des visas d'entrée. C'est devenu un point de repère sur sur lequel des centaines d'ensemble de la jeunesse leur cible. Seulement uns veulent légitimement l'opposé.

Comme les peacebuilders et les fonctionnaires de gouvernement au Ghana nordique qui ont essayé de forcer le raccordement avec les personnes locales en établissant leurs propre groupes de contact, journaliste de se composer, personnes d'affaires, activistes de droits de l'homme, société civile et d'autres chefs de la communauté à la table de négociation. Mais ils ne sont aucun remplaçant pour le public non informé et grande majorité d'illettrés qui sujet vraiment pour la durabilité de la paix dans les trois régions nordiques.

Pour rencontrer la condition de distributeur pour cette organisation basée par Internet de la jeunesse et l'occasion de détourner des fonds ces organismes de la jeunesse tiennent les grands ateliers qui sont souvent préparés à la hâte et ne sont pas particulièrement incisifs. Les participants rarement connaissent les questions à discuter en avant du temps et sont d'avis rarement après qu'ils ont été autorisés excepté l'avantage du par-diem.

Toutefois il y a peu d'organismes de la jeunesse, les groupes qui sont les héros tranquilles et les héroïnes essayant de faire une différence face à la chance intimidante. Il est malheureux que plus les fonctionnaires africains entrent dans la hiérarchie haut, le plus grand notre sens du droit. Comme Robert Calderisi remarqué dans son `de livre la difficulté avec de l'eau du chef africain de `de l'Afrique leurs racines mais leur sensibilité, imagination et ambition ne vaguent pas très loin de leur maison.
Ils s'attaquent au chaque rallongent pour renforcer leur ethnique et les cravates culturelles passe dans la puissance et la position de l'affluence. La même tendance place dans les chefs de la jeunesse où vous visiterez un bureau et serez frappé avec le manque de diversité et d'opinion. Le chef entoure lui/elle-même avec ses hommes et femmes tribaux. Son initiative dépasse à peine sa ville natale.

Pour que les changements émergent sur un continent ont profondément enroulé par la pauvreté et des conflits, nous devons remettre en cause la justification morale de continuer un chemin qui nous a divisés pour des générations.

Par Rashid Zuberu

EN LA SOMBRA DE NUESTROS LÍDERES
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
En un clima del miedo, la inseguridad, movimiento total se ha convertido en una norma que intenta dirigir y contratar discusiones sobre los excesos y la privación de nuestras vidas. No han dejado la gente joven de éstos reunión de la masa de las campañas y de las iniciativas de los ciudadanos. De hecho hemos estado en el centro cada vez mayor los más creativos y más innovadores. Nuestro entusiasmo, exuberancia joven y pasión indentify injusticias y el rescate de la búsqueda nos ha estimulado encendido. Sobre los últimos temas de las décadas tales como empowerment de la juventud, la juventud condujo el desarrollo, cumbre del empleo de la juventud, serie del congreso de la juventud del mundo, comisión en el desarrollo sostenible, serie del caucus de la juventud y las declaraciones de política tales como el programa del mundo de la O.N.U de la acción para la juventud, plan de la Commonwealth de la acción para la juventud, los programas de entrenamiento internacionales de la dirección de la juventud y la madre de todas las metas del desarrollo del milenio de la O.N.U. Éstas son iniciativas nobles y las declaraciones de política significadas para contratar a gente joven como el `dicho Gandhi sean el cambio que usted desea ver ``.
Como beneficiario de muchas de tales iniciativas no puedo subestimar el papel enorme tales causas del noble y las iniciativas están jugando en la autorización de la mitad excesiva de la población del mundo (gente joven). No carga del excedente usted con estadística como usted ha visto muchos y leyó sobre porciones de ellas. El propósito de este artículo o ensayo que siempre la manera usted pudo llamarle, es verter la luz en el número creciente de la gente joven que se deja detrás debido a carencia de la dirección imaginativa y creativa de parte de líderes de la juventud y de los desafíos de tecnologías en el tercer mundo supuesto.

Más que la mitad de la población de África está bajo edad de dieciocho, con todo muchos de nuestras ancianos, profesores, y gobiernos intentan persuadirnos que somos víctimas de la esclavitud. No podemos negar el tratamiento inhumano que nuestros antepasados consiguieron de las últimas generaciones de ciudadanos occidentales pero que no son una excusa que las generaciones nosotros todavía están hechas más adelante para mirar detrás. Fueron más lejos a poner culpa en las instituciones y la conspiración bretonas para nuestro atraso, desarrollo infraestructural pobre, enfermedades, conflictos de la capilla; faltaron solamente culpar a los dioses griegos. Cuando en efecto somos víctimas de la avaricia de nuestro líder, de la corrupción, del nepotismo, de la hipocresía, y del sightedness corto, uno puede hablar solamente sobre la carga que estamos llevando como ciudadanos de África. Las acometidas enojadas de nuestros políticos hacia el enriquecimiento del uno mismo se han convertido en todas demasiado obvias. Una casta predominante se había presentado en nuestros países que basaron su energía en el sowing del odio, en hermano de las picaduras contra hermano, al liquidar a cada uno que llevó a cabo una visión diferente la suya. En el viejo continente un cambio de generaciones o de jugadores no trae siempre la relevación.
Si solamente porque los viejos modelos de la expectativa y del papel de los hábitos mueren difícilmente. Triste como puede se parece hoy la generación actual está siguiendo constantemente los pasos de nuestros líderes.

Como la onda si la juventud condujo el desarrollo, barrido de las iniciativas del empowerment a través del continente que no puedo dejar la maravilla en el número de la gente joven ido detrás underpowered. Debido al adelanto tecnológico mucha gente joven que después de atender a uno o dos talleres a través del Internet han asumido el papeles de los consultores de la juventud y de los expertos de los progresos en el continente. Las oportunidades aunque es extenso se limitan a urbano o las juventudes de la ciudad que no tienen ninguna idea los efectos disheartening de la pobreza y aunque están en los privilegios de las horas que se sientan detrás de los cafés del Internet que llenan las formas para la conferencia internacional siguiente. De Bawku a Accra hay centenares de grupos de la juventud que demandan hacer campaña en social y las ediciones de desarrollo, sus acciones son todo menos oportunidades que buscan de alinear en sus centenares de los bolsillos y millares de $. Buscan fortunas rápidas y construyen las organizaciones bastante creíbles en el Internet. Muchas de los talleres y de las conferencias tuvieron como objetivo el autorizar de la gente joven en el continente para inmediato y los desafíos futuros son asistidos la juventud que se califican estar allí en virtud de su juventud, con todo no pertenecen a una comunidad o a un grupo para impartir el conocimiento que han ganado. Muchos de ellos son pompous y son ignorantes del apuro de la juventud ordinaria que viven en los ambientes urbanos rurales y pobres que por ningunas averías el suyos no tienen el privilegio del Internet o de los recursos. Como nuestros líderes revolvemos para cada posición disponible y llevamos títulos innecesarios. Irónico después de assistir a las conferencias para las cuales no tenemos ni unos ni otros contribuidos cualquier cosa significativo, con todo orgulloso anunciar y agregar abiertamente el más último de nuestro país de la conquista. Una vez que me sentara con una presentación en una conferencia internacional a partir de dos líderes de la juventud de Ghana y de Sierra Leona, arqueé mi cabeza en vergüenza como luchan para conseguir las palabras hacia fuera y para convencer a las audiencias de que hagan qué hablaban, como forma sudada por todas partes sus caras, aunque una de ellas demanda a ser un consultor en asuntos de la juventud, cuando él nunca tenía recorrido fuera de los límites de su hogar modesto de la familia en Accra, el capital de Ghana antes de esa conferencia.

Por seis a siete años como viajé con la longitud y la anchura de Ghana que trabajaba con muchos líderes de la juventud, que pasan con desafíos enormes y obstáculos que intentan hacer diferencia genuina e impartiendo conocimiento resourced menos juventudes, no tengo nada sino respecto profundo por la creatividad y la tenacidad de algunos de los líderes de la juventud que tenemos en Ghana y África. En el mismo avergonzado inútil en algo de la avaricia, de la corrupción, de los opportunists, y del tribalism escarpados algunos de ellos propagación discreto con su mindedness estrecho. En la sombra de algunos de nuestros líderes estamos promoviendo la injusticia a nuestras juventudes y paisanos del compañero que ha perseguido el continente. Con ignorancia estamos creando elitism entre nuestras paredes de la generación y de la construcción contra la integración apropiada de nuestros grupos y opiniones étnicos diversos.

Los millares de campañas que se han lanzado para alcanzar las metas del milenio de la O.N.U se han confinado en el Internet y algunos talleres esporádicos en ciudades importantes. No es ninguna maravilla que los por ciento del 80% de la población de la juventud en Obuasi, Denkyira superior y una parte más mayor de ciudades rurales y semi-urbanas en Ghana incluso no han parecido las metas del desarrollo del milenio. Menos su significación. ¿Cuál es el uso de esto hace campaña y empowerment cuando solamente la élite de la juventud lo entiende?

Entre una sección de la juventud el éxito se mide en cuántos países usted ha podido ganar visas de entrada. Se ha convertido en un punto de referencia en en el cual los centenares del sistema de la juventud su blanco. Solamente algunos desean legítimo el contrario.

Como los peacebuilders y los oficiales del gobierno en el Ghana norteño que han intentado forzar la conexión con la gente local estableciendo a sus propios grupos del contacto, periodista el consistir en, gente del negocio, activistas de los derechos humanos, sociedad civil y a otros líderes de la comunidad a la tabla de negociación. Pero no son ningún substituto para el público mal informado y mayoría extensa de los illiterates que realmente importan para el sustainability de la paz en las tres regiones norteñas.

Para resolver el requisito dispensador de aceite para esta organización basada Internet de la juventud y la oportunidad de desfalcar fondos estas organizaciones de la juventud sostienen los talleres grandes que están preparados a menudo apresuradamente y no son particularmente incisivos. Los participantes saben las ediciones que se discutirán delante de tiempo y se sienten raramente raramente luego que los han autorizado a excepción de la ventaja del por-diem.

No obstante hay pocas organizaciones de la juventud, los grupos que son héroes reservados y heroínas que intentan diferenciar frente a probabilidades desalentadoras. Es desafortunado que cuanto más arriba los funcionarios africanos entran en la jerarquía, el mayor nuestro sentido del derecho. Como Roberto Calderisi comentado en su `del libro el apuro con agua del líder africano del `de África sus raíces sino su sensibilidad, imaginación y ambición no se pierde muy lejos de su hogar.
Van en cada alargan para consolidar su étnico y los lazos culturales pasan en energía y la posición de la riqueza. La misma tendencia está fijando en los líderes de la juventud donde usted visitará una oficina y será pulsado con la carencia de la diversidad y de la opinión. El líder rodea a lo/a ella misma con sus hombres y mujeres tribales. Su iniciativa va apenas más allá de su ciudad natal.

Para que los cambios emerjan en un continente hirieron profundamente por pobreza y los conflictos, necesitamos preguntar la justificación moral de continuar una trayectoria que nos ha dividido para las generaciones.

Por Rashid Zuberu

NELL'OMBRA DEI NOSTRI CAPI
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
In un clima di timore, l'insicurezza, movimento totale si è trasformata in in una norma che cerca di dirigere ed agganciare i dibattiti circa gli eccessi e la privazione di nostre vite. I giovani non sono stati lasciati da questi riunione della massa delle campagne e delle iniziative dei cittadini. In effetti siamo stati al centro crescente di quei più creativi e più innovatori. Il nostri entusiasmo, exuberance youthful e passione indentify i injustices e l'estinzione di ricerca li ha incitati. Sopra i temi passati di decadi quale empowerment della gioventù, la gioventù ha condotto lo sviluppo, sommità di occupazione della gioventù, serie del congresso della gioventù del mondo, commissione su sviluppo sostenibile, serie di caucus della gioventù e dichiarazioni politiche quale il programma del mondo di NU di azione per la gioventù, piano d'azione del commonwealth per la gioventù, i programmi di formazione internazionali di direzione della gioventù e la madre di tutti gli obiettivi di sviluppo di millennio di NU. Queste sono iniziative nobili e le dichiarazioni politiche significate per agganciare i giovani come `detto Gandhi sono il cambiamento che desiderate vedere ``.
Come beneficiario di molte di tali iniziative non posso sottovalutare il ruolo enorme tali cause del nobile e le iniziative stanno giocando nell'autorizzazione della metà eccessiva della popolazione del mondo (giovani). Non difficoltà dell'eccedenza voi con le statistiche come avete visto molti ed avete letto sui lotti di loro. Lo scopo di questo articolo o saggio che mai il senso voi potrebbe denominargli, è fare la luce sul numero crescere di giovani che sono lasciati a causa di mancanza di direzione immaginativa e creativa da parte dei capi della gioventù e di sfide delle tecnologie nel cosiddetto terzo mondo.

Più della metà della popolazione dell'Africa è sotto l'età di diciotto, tuttavia molti dei nostri elders, insegnanti e governi provano a persauderli che siamo vittime di slavery. Non possiamo negare il trattamento che inhumane i nostri antenati hanno ottenuto dalle generazioni passate dei cittadini occidentali ma che non è una giustificazione che le generazioni più successivamente noi ancora sono fatte per guardare indietro. Sono andato più avanti dare il torto alle istituzioni del cappuccio ed alla cospirazione bretoni per la nostra arretratezza, povero sviluppo infrastrutturale, malattie, conflitti; hanno stato a corto soltanto di incolpare dei dii greci. Quando in effetti siamo vittime di greed del nostro capo, della corruzione, del nepotismo, dell'ipocrisia e del sightedness corto, uno può parlare soltanto della difficoltà che stiamo trasportando come cittadini dell'Africa. Gli sbalzi pazzi dei nostri politici verso arricchimento di auto si è trasformato in tutti troppo evidenti. Un caste di regolamento aveva presentato nei nostri paesi che hanno basato la relativa alimentazione sul sowing dell'odio, sul fratello della puntinatura contro il fratello, sulla liquidazione del tutto che giudicasse una vista differente da loro. Sul vecchio continente un cambiamento delle generazioni o dei giocatori non porta sempre il rilievo.
Se soltanto perché i vecchi modelli di aspettativa e di ruolo di abitudini muoiono duro. Oggi triste come può sembra la generazione corrente costantemente sta seguendo i passi dei nostri capi.

Come l'onda se la gioventù conducesse lo sviluppo, spazzata di iniziative di empowerment attraverso il continente che non posso aiutare ma la meraviglia al numero di giovani lasciato underpowered. dovuto l'avanzamento tecnologico molti giovani che dopo avere assistito ad una o due officina attraverso il Internet hanno ammesso i ruoli dei consulenti in materia della gioventù e degli esperti di sviluppi sul continente. Le occasioni benchè ampio siano limitate ad urbano o le gioventù della città che non hanno idea gli effetti disheartening di povertà ed anche se sono ai privilegi delle ore che si siedono dietro i caffè del Internet che riempiono le forme per il congresso internazionale seguente. Da Bawku ad Accra ci sono centinaia dei gruppi della gioventù che sostengono fare una campagna su sociale e le edizioni inerenti allo sviluppo, le loro azioni sono qualche cosa ma occasioni di ricerca allinearsi nelle loro centinaia delle tasche e migliaia di $. Cercano le fortune rapide e sviluppano le organizzazioni abbastanza credibili sul Internet. Molti delle officine e dei congressi hanno puntato su autorizzare i giovani sul continente per immediato e le sfide future sono assistite a dalla gioventù che sono qualificate essere là in virtù del loro youthfulness, tuttavia non appartengono ad una Comunità o ad un gruppo per comunicare la conoscenza che hanno guadagnato. Molti di loro sono pompous e sono ignari della situazione difficile della gioventù ordinaria che vivono negli ambienti urbani rurali e poveri che da nessun difetti di loro non hanno il privilegio del Internet o delle risorse. Come i nostri capi rimescoliamo per ogni posizione disponibile e trasportiamo i titoli inutili. Ironicamente dopo avere partecipato ai congressi per cui non abbiamo nessuno contribuiti qualche cosa espressivo, tuttavia fiero fare pubblicità ed aggiungere apertamente al più ritardato del nostro paese della conquista. Una volta che mi sedessi con una presentazione ad un congresso internazionale da due capi della gioventù dal Ghana e dalla Sierra Leone, ho piegato la mia testa nella vergogna come lottano per ottenere le parole fuori e per convincere i pubblici che fanno di che cosa stavano parlando, come forma sudata dappertutto le loro facce, benchè una di loro reclamo da essere un consulente sugli affari della gioventù, quando non ha avuto mai corsa fuori dei confini della sua sede modesta della famiglia a Accra, il capitale del Ghana prima di quel congresso.

Per sei - sette anni mentre ho attraversato through la lunghezza e la larghezza del Ghana che funziona con molti capi della gioventù, che passano con le sfide enormi e gli ostacoli che provano a fare differenza genuina e comunicante la conoscenza più di meno resourced le gioventù, non ho niente ma rispetto profondo per la creatività e la tenacia di alcuni dei capi che della gioventù abbiamo nel Ghana ed in Africa. Nello stesso ashamed inutile ad alcuno del greed, della corruzione, dei opportunists e del tribalism puri alcuni di loro propag discreetly con il loro mindedness stretto. Nell'ombra di alcuni dei nostri capi stiamo promuovendo il injustice alle nostri gioventù e countrymen del collega che ha inseguito il continente. Con l'ignoranza stiamo generando il elitism fra le nostre pareti di costruzione e della generazione contro integrazione adeguata dei nostri gruppi e pareri etnici vari.

Le migliaia delle campagne che sono state lanciate per realizzare gli obiettivi di millennio di NU sono state limitate sul Internet e su alcune officine sporadiche in città importanti. È wonder che i per cento di 80% della popolazione della gioventù in Obuasi, in Denkyira superiore e nella maggioranza delle città rurali e semi-urbane nel Ghana neppure non hanno trovato gli obiettivi di sviluppo di millennio. Meno relativa importanza. Che cosa è l'uso di questo fa una campagna ed empowerment quando soltanto l'elite della gioventù le capisce?

In una sezione della gioventù il successo è misurato su quanti paesi avete potuti guadagnare i visti di entrata. Si è trasformato in in un punto di riferimento su cui centinaia dell'insieme della gioventù il loro obiettivo. Soltanto alcuni desiderano legittimamente l'opposto.

Come i peacebuilders ed i funzionari di governo nel Ghana del Nord che hanno provato a forzare il collegamento con la gente locale stabilendo i loro propria gruppi del contatto, giornalista consistere, gente di affari, attivisti di diritti dell'uomo, società civile ed altri capi della Comunità alla tabella di negoziazione. Ma sono sostituto per il pubblico non informato e vasta maggioranza dei illiterates che realmente importano per il sustainability di pace nelle tre regioni nordiche.

Fare fronte alla richiesta erogatrice di questo Internet ha basato l'organizzazione della gioventù e l'occasione sottrarre i fondi monetari queste officine della stretta di organizzazioni della gioventù grandi che sono preparate spesso in fretta e non sono particolarmente incisive. I partecipanti raramente conoscono le edizioni da discutere davanti a tempo e raramente ritengono in seguito che sono stati autorizzati tranne il beneficio del per-diem.

Comunque ci sono poche organizzazioni della gioventù, gruppi che sono eroi calmi e heroines che provano a fare una differenza di fronte alle probabilità scoraggianti. Che più su i funzionari africani vanno nella gerarchia, il più grande il nostro senso di autorizzazione. Come Robert Calderisi ha rilevato nel suo `del libro la difficoltà con acqua del capo africano del `dell'Africa le loro radici ma la loro sensibilità, immaginazione ed ambizione non si smarriscono molto lontano dalla loro sede.
Vanno all'ogni allungano per rinforzare il loro etnico ed i legami culturali passa il tempo nell'alimentazione e nella posizione del affluence. La stessa tendenza sta regolandosi nei capi della gioventù in cui visiterete un ufficio e sarete colpiti con la mancanza di diversità e di opinione. Il capo circonda stesso/a con i suoi uomini e donne tribali. La sua iniziativa va a mala pena oltre suo hometown.

Affinchè i cambiamenti emerga su un continente profondamente si è ferita da povertà e conflitti, dobbiamo mettere in discussione la giustificazione morale di continuazione del percorso che li ha divisi per le generazioni.

Da Rashid Zuberu

IM SCHATTEN UNSERER FÜHRER
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
In einem Klima von Furcht, ist Unsicherheit, Massenbewegung eine Norm geworden, die sucht, Debatten über die überflüsse und den Entzug unserer Leben zu verweisen und sich zu engagieren. Junge Leute sind nicht aus diesen heraus Masse Versammlung der Bürgerkampagnen und -initiativen gelassen worden. Tatsächlich sind wir in der wachsenden Mitte von den kreativeren und erfinderischeren gewesen. Unsere Begeisterung, jugendliche überschwenglichkeit und Neigung indentify Unrecht und Suchvorgangabzahlung haben uns an angetrieben. Über den letzten Dekaden Themen wie Jugendermächtigung, führte Jugend Entwicklung, Jugendbeschäftigunggipfel, Weltjugendkongress-Reihe, Kommission auf stützbarer Entwicklung, Jugend Caucus-Reihe und Politikaussagen wie das UNO Weltprogramm der Tätigkeit für Jugend, Commonwealth-Aktionsplan für Jugend, die internationalen Jugend-FührungTrainingskurse und die Mutter aller UNO Jahrtausend-Entwicklung Ziele. Diese sind vortreffliche Initiativen und die Politikaussagen, die bedeutet werden, um sich junge Leute wie Gandhi besagtes `zu engagieren, sind die änderung, die Sie sehen möchten ``.
Als Begünstigter von vielen solcher Initiativen kann ich nicht die sehr große Rolle unterschätzen solche Adligursachen und Initiativen spielen, wenn sie die überhälfte der Bevölkerung der Welt bevollmächtigen (junge Leute). Ich wurde nicht überschußbelastung Sie mit Statistiken, wie Sie viele gesehen und über Lose von ihnen lasen haben. Der Zweck dieses Artikels oder Versuchs, den überhaupt Weise Sie nennen konnte es, ist, Licht auf der wachsenden Zahl jungen Leuten zu verschütten, die nach wegen des Mangels an phantasiereicher und kreativer Führung von seiten der Jugendführer und Herausforderungen von Technologien in der sogenannten dritten Welt gelassen werden.

Mehr als Hälfte von Bevölkerung Afrikas ist unter dem Alter von achtzehn, dennoch versuchen viele unserer ältesten, Lehrer und Regierungen, uns zu überzeugen, daß wir Opfer der Sklaverei sind. Wir können nicht die inhumane Behandlung verweigern, die unsere Vorfahren erhielten, von den letzten Erzeugungen der westlichen Bürger aber nicht eine Entschuldigung sind, daß Erzeugungen später wir noch gebildet werden, um zurück zu schauen. Sie gingen weiter, Schuld auf die bretonischen Haube Anstalten und die Verschwörung für unsere Rückständigkeit, schlechte Infrastrukturentwicklung, Krankheiten, Konflikte zu legen; sie schritten nur vom Tadeln der griechischen Götter unter. Wenn in Wirklichkeit wir Opfer der Habsucht unseres Führers, der Korruption, des Nepotismus, der Hypokrisie und des kurzen sightedness sind, kann man über die Belastung nur sprechen, die wir als Bürger von Afrika tragen. Offensichtliche alle wütenden Anstürme unserer Politiker in Richtung zur Selbstbereicherung ist zu geworden. Eine regierende Kaste war in unseren Ländern entstanden, die seine Energie auf dem Sowing des Hasses, auf Lochfraßbruder gegen Bruder, auf dem Liquidieren jeder gründeten, das eine Meinung unterschiedlich zu ihrer vertrat. Auf dem alten Kontinent holt eine änderung der Erzeugungen oder der Spieler nicht immer Entlastung.
Wenn nur weil alte Gewohnheiterwartung und -rolle Modelle hartnäckig. Heute, wie es kann, scheint das gegenwärtige Erzeugung folgt ständig den Schritten unserer Führer traurig.

Als die Welle, wenn Jugend Entwicklung führte, Ermächtigunginitiativen Schleife über dem Kontinent, den ich nicht helfen kann, aber Wunder an der Zahl jungen Leuten nach verlassen underpowered. Wegen der technologischen Zuführung viele junge Leute, denen, nachdem dem Sorgen von ein oder zwei Werkstätten durch das Internet, die Rollen der Jugendberater und der Entwicklungen Experten auf dem Kontinent angenommen haben. Gelegenheiten, obwohl beträchtlich, werden nach städtisches begrenzt, oder Stadtjugend, die keine Idee die entmutigenden Effekte der Armut haben und selbst wenn sie, ist an den Privilegien der Stunden, die hinter den Internet-Kaffee sitzen, die Formen für die folgende internationale Konferenz füllen. Von Bawku nach Accra gibt es Hunderte Jugendgruppen, die behaupten, auf Sozial zu werben und Entwicklungsausgaben, ihre Tätigkeiten sind alle aber suchende Gelegenheiten, in ihren Taschen Hunderten zu zeichnen und Tausenden $. Sie suchen schnelle Vermögen und errichten die Organisationen, die genug auf dem Internet glaubwürdig sind. Viele der Werkstätten und der Konferenzen strebten an, junge Leute auf dem Kontinent für sofortig zu bevollmächtigen und zukünftige Herausforderungen werden durch Jugend gesorgt, die qualifiziert werden, aufgrund ihres Youthfulness dort zu sein, dennoch gehören nicht einer Gemeinschaft oder einer Gruppe, zum des Wissens zuzuteilen, das sie gewonnen haben. Viele von ihnen sind bombastisch und sind von der Lage der gewöhnlichen Jugend lebend in den landwirtschaftlichen und schlechten städtischen Einstellungen unwissend, die durch keine Störungen von ihren nicht das Privileg des Internets oder der Betriebsmittel haben. Wie unsere Führer kriechen wir für jede vorhandene Position und tragen unnötige Titel. Ironisch nachdem Konferenzen gesorgt worden sind, für die wir keine haben, die sinnvollem allem beigetragen werden, dennoch stolz, das späteste unseres Landes der Eroberung öffentlich zu annoncieren und hinzuzufügen. Sobald ich durch eine Darstellung bei einer internationalen Konferenz von zwei Jugendführern von Ghana und von Sierra Leone saß, beugte ich meinen Kopf in der Schande, wie sie kämpfen, um die Wörter heraus zu erhalten und die Publikum zu überzeugen, daß über sie was sie sprachen, als geschwitzte Form ganz über ihren Gesichtern, obwohl eine von ihnen Anspruch tun, um ein Berater auf Jugendangelegenheiten, als er nie Spielraum außerhalb der Confines seines bescheidenen Familie Hauses in Accra hatte, das Kapital von Ghana vor dieser Konferenz zu sein.

Für sechs bis sieben Jahre, während ich durch die Länge reiste und die Breite von Ghana arbeitend mit vielen Jugendführern, die enorme Herausforderungen und die Hindernisse durchlaufen, die versuchen zu bilden, echter Unterschied und Wissen zuteilend weniger Jugend resourced, habe ich nichts aber tiefen Respekt für die Kreativität und die Hartnäckigkeit von einigen der Jugendführer, die wir in Ghana und in Afrika haben. Im gleichen nichtigen beschämten an etwas von der blossen Habsucht, der Korruption, den Opportunisten und dem Tribalismus einige von ihnen Propagate diskret durch ihr schmales Verständnis. Im Schatten von einigen unserer Führer fördern wir Unrecht zu unserer Mitjugend und -landsmännern, das den Kontinent verfolgt hat. Durch Unwissenheit verursachen wir elitism unter unseren Erzeugung und Errichtenwänden gegen korrekte Integration unserer verschiedenen ethnischen Gruppen und Meinungen.

Die Tausenden der Kampagnen, die ausgestoßen worden sind, um die UNO Jahrtausendziele zu erzielen, sind auf dem Internet und einigen sporadischen Werkstätten in den Hauptstädte begrenzt worden. Es ist kein Wunder, auf dem die 80% Prozent der Jugendbevölkerung in Obuasi, in oberem Denkyira und im grösseren Teil landwirtschaftlichen und halb-städtischen Städten in Ghana nicht sogar die Jahrtausendentwicklung Ziele zufällig gestoßen haben. Wenig seine Bedeutung. Was ist der Gebrauch dieses wirbt und Ermächtigung, wenn nur die Auslese von Jugend sie verstehen?

Unter einem Abschnitt der Jugend wird der Erfolg gemessen auf, wievielen Ländern Sie in der Lage gewesen sind, Einreisevisa zu gewinnen. Es ist ein Abrißpunkt geworden, auf dem Hunderte des Jugendsatzes ihr Ziel auf. Nur einige wünschen gesetzmaßig das Entgegengesetzte.

Wie die peacebuilders und die Regierungsbeamten im Nordghana, die versucht haben, Anschluß mit den lokalen Leuten zu zwingen, indem sie ihre eigenen Kontaktgruppen, Bestehenjournalisten, Geschäft Leute, Aktivisten der menschlichen Rechte, Zivilgesellschaft und andere Gemeinschaftsführer zum vermittelnden Tabelle herstellten. Aber sie sind kein Ersatzmann für die nicht informierte öffentlichkeit und beträchtliche Majorität Analphabeten, die wirklich für das sustainability des Friedens in den drei Nordregionen ausmachen.

Spenderanforderung für dieses Internet zu entsprechen gründete Jugendorganisation und die Gelegenheit Kapital zu unterschlagen diese großen Werkstätten des Jugendorganisationen Einflußes die häufig hastig vorbereitet werden und nicht besonders incisive sind. Teilnehmer selten kennen die vor Zeit besprochen zu werden Ausgaben, und fühlen selten danach, daß sie außer dem Nutzen von pro-diem bevollmächtigt worden sind.

Gleichwohl es wenige Jugendorganisationen, Gruppen gibt, die ruhige Helder und die Heldinnen sind, die versuchen, angesichts der erschreckenden Vorteile zu unterscheiden. Es ist unglücklich, gehen daß, stark die afrikanischen Beamten in die Hierarchie, das grössere unsere Richtung der Bezeichnung. Als Robert Calderisi, das in seinem Buch `laufen die erwähnt wird, Mühe mit Afrika `Wasser des afrikanischen Führers ihre Wurzeln aber ihre Empfindlichkeit, Phantasie und Ehrgeiz sehr nicht weit von ihr Haus weg.
Sie gehen an jedem verlängern, um ihr ethnisches zu verstärken und kulturelle Riegel verweilt in der Energie und in Position des Reichtums. Die gleiche Tendenz stellt in die Jugendführer ein, in denen Sie ein Büro besichtigen und mit dem Mangel an Verschiedenartigkeit und Meinung angeschlagen werden. Der Führer umgibt ihn/selbst mit seinen Stammes- Männern und Frauen. Seine Initiative geht kaum über seiner Heimatstadt hinaus.

Für die änderungen, zum auf einem Kontinent aufzutauchen, der tief durch Armut und Konflikte verwundet wird, müssen wir die moralische Rechtfertigung des Fortsetzens eines Weges fragen, der uns für Erzeugungen geteilt hat.

Durch Rashid Zuberu

NA SOMBRA DE NOSSOS LÍDERES
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Em um clima do medo, o insecurity, movimento maciço transformou-se uma norma que procurasse dirigir e acoplar debates sobre os excessos e o deprivation de nossas vidas. Os povos novos não foram deixados fora destes recolhimento da massa de campanhas e de iniciativas dos cidadãos. No fato nós estivemos no centro crescente dos mais creativos e mais inovativos. Nossos entusiasmo, exuberance jovem e paixão indentify injustices e o redemption da busca spurred nos sobre. Sobre os temas passados das décadas tais como o empowerment da juventude, desenvolvimento conduzido juventude, summit do emprego da juventude, série do congress da juventude do mundo, commission no desenvolvimento sustainable, série do caucus da juventude e indicações de política tais como o programa do mundo dos UN da ação para a juventude, planta da comunidade de ação para a juventude, os programas de treinamento internacionais da liderança da juventude e a mãe de todos os objetivos do desenvolvimento do Millennium dos UN. Estas são iniciativas nobres e as indicações de política significadas acoplar povos novos como o `dito Gandhi sejam a mudança que você quer ver ``.
Como um beneficiário de muitas de tais iniciativas eu não posso underestimate o papel enorme tais causas do nobre e as iniciativas estão jogando em empowering a metade excedente da população do mundo (pessoa novo). Eu não burden do excesso você com statistics como você viu muitos e os leu sobre lotes deles. A finalidade deste artigo ou essay que sempre a maneira você pôde lhe chamar, é verter a luz no número de crescimento dos povos novos que são deixados atrás por causa da falta da liderança imaginative e creativa na parte de líderes da juventude e em desafios das tecnologias no assim que - terceiro mundo chamado.

Mais do que a metade da população de África está sob a idade de dezoito, contudo muitos de nossos pessoas idosas, professores, e governos tentam persuadir-nos que nós somos vítimas do slavery. Nós não podemos negar o tratamento que inhumane nossos antepassados começaram das gerações passadas de cidadãos ocidentais mas não são uma desculpa que as gerações nós estão feitas mais tarde ainda para olhar para trás. Foram mais mais colocar a culpa nas instituições da capa e no conspiracies bretões para nosso backwardness, desenvolvimento infrastructural pobre, doenças, conflitos; caíram somente brevemente de responsabilizar os deuses gregos. Quando de fato nós somos vítimas do greed do nosso líder, do corruption, do nepotism, do hypocrisy, e do sightedness curto, um pode somente falar sobre o burden que nós estamos carregando como cidadãos de África. Todas as arremetidas loucas de nossos políticos para o enriquecimento do self transformaram-se demasiado óbvias. Um caste governando tinha-se levantado em nossos países que basearam seu poder no sowing do hatred, no irmão da picada de encontro ao irmão, em liquidating todos que manteve uma vista diferente de dela. No continente velho uma mudança das gerações ou dos jogadores não traz sempre o relevo.
Se somente porque os modelos velhos da expectativa e do papel dos hábitos morrem duramente. Hoje sad como pode parece a geração atual está seguindo firmemente os passos de nossos líderes.

Como a onda se a juventude conduzisse ao desenvolvimento, varredura das iniciativas do empowerment através do continente que eu não posso ajudar mas a maravilha no número de povos novos saido atrás underpowered. Devido ao avanço tecnologico muitos povos novos que após ter atendido a uma ou dois oficinas através do Internet supuseram os papéis de consultantes da juventude e de peritos dos desenvolvimentos no continente. As oportunidades embora vasto são limitadas a urbano ou as juventudes da cidade que não têm nenhuma idéia os efeitos disheartening da pobreza e mesmo se estão nos privilégios das horas que sentam-se atrás dos cafés do Internet que enchem formulários para a conferência internacional seguinte. De Bawku a Accra há umas centenas dos grupos da juventude que reivindicam fazer campanha em social e as edições developmental, suas ações são qualquer coisa mas oportunidades procurando de alinhar em suas centenas dos bolsos e milhares de $. Procuram fortunas rápidas e constroem as organizações credible bastante no Internet. Muitas das oficinas e das conferências visaram empowering povos novos no continente para imediato e os desafios futuros são atendidos pela juventude que são qualificados estar lá pelo virtue de sua juventude, contudo não pertencem a uma comunidade ou a um grupo para dar o conhecimento que ganharam. Muitos deles são pompous e são ignorant do plight da juventude ordinária que vivem nos ajustes urbanos rurais e pobres que por nenhumas falhas de deles não têm o privilégio do Internet ou dos recursos. Como nossos líderes nós scramble para cada posição disponível e carregamos títulos needless. Ironically após ter assistido às conferências para que nós não temos nenhuns contribuídos qualquer coisa significativo, contudo orgulhoso anunciar e adicionar abertamente o mais atrasado de nosso país do conquest. Uma vez que eu me sentei com uma apresentação em uma conferência internacional de dois líderes da juventude de Ghana e de Sierra Leão, eu curvei minha cabeça no shame como se esforçam para começar para fora as palavras e para convencer as audiências que fazem o que falavam aproximadamente, como o formulário suado toda sobre suas caras, embora um delas reivindicação para ser um consultante em casos da juventude, quando teve nunca o curso fora dos confins de seu repouso modesto da família em Accra, o capital de Ghana antes dessa conferência.

Por seis a sete anos enquanto eu viajei com o comprimento e a largura de Ghana que trabalha com muitos líderes da juventude, que atravessam desafios enormes e os obstáculos que tentam fazer diferença genuína e dando o conhecimento resourced mais menos juventudes, eu não tenho nada mas o respeito profundo para o creativeness e o tenacity de alguns dos líderes que da juventude nós temos em Ghana e em África. No mesmo ashamed vão em algum do greed, do corruption, dos opportunists, e do tribalism sheer alguns deles propagação discreetly com seu mindedness estreito. Na sombra de alguns de nossos líderes nós estamos promovendo o injustice a nossos juventudes e compatriotas do companheiro que dogged o continente. Com o ignorance nós estamos criando o elitism entre nossas paredes da geração e construir de encontro à integração apropriada de nossos grupos e opiniões étnicos diversos.

Os milhares das campanhas que foram lançadas para conseguir os objetivos do Millennium dos UN foram confinados no Internet e em algumas oficinas esporádicas em cidades principais. Não é nenhuma maravilha que os por cento de 80% da população da juventude em Obuasi, em Denkyira superior e em uma parte mais grande de cidades rurais e semi-urbanas em Ghana não vieram mesmo através dos objetivos do desenvolvimento do millennium. Menos seu significado. Que é o uso deste faz campanha e empowerment quando somente o elite da juventude o compreende?

Entre uma seção da juventude o sucesso é medido em quantos países você pôde ganhar vistos de entrada. Transformou-se uma marca de banco em que centenas do jogo da juventude seu alvo. Somente alguns querem legitimately o oposto.

Como os peacebuilders e os oficiais de governo no Ghana do norte que tentaram forçar a conexão com os povos locais estabelecendo sua própria grupos do contato, journalist consistir, povos do negócio, activistas das direitas humanas, sociedade civil e outros líderes da comunidade à tabela negociando. Mas não são nenhum substituto para o público uninformed e maioria vasta dos illiterates que importam realmente para o sustainability da paz nas três regiões do norte.

Encontrar-se com a exigência fornecedora para este Internet baseou a organização da juventude e a oportunidade defraudar fundos estas oficinas grandes da preensão das organizações da juventude que são preparadas frequentemente hurriedly e não são particularmente incisive. Os Participants raramente sabem as edições a ser discutidas antes de o tempo e sentem-nas raramente mais tarde que empowered à exceção do benefício do por-diem.

Porém há poucas organizações da juventude, os grupos que são heróis quietos e heroines que tentam fazer uma diferença na cara de probabilidades daunting. É infeliz que mais altamente os oficiais africanos vão na hierarquia, o mais grande nosso sentido do entitlement. Como Robert Calderisi observou em seu `do livro o problema com água do líder africano do `de África suas raizes mas suas sensibilidade, imaginação e ambição não vagueiam muito longe de seu repouso.
Vão no cada alongam para strengthen seu étnico e os laços cultural passam o tempo no poder e na posição do affluence. A mesma tendência está ajustando-se nos líderes da juventude onde você visitará um escritório e será golpeado com a falta da diversidade e da opinião. O líder cerca o/ela mesma com seus homens e mulheres tribais. Sua iniciativa vai mal além de seu hometown.

Para que as mudanças emerjam em um continente feriram-se profundamente pela pobreza e conflitos, nós necessitamos questionar a justificação moral de continuar um trajeto que nos divida para gerações.

Por Rashid Zuberu

I SKUGGA AV VÅRA LEDARE
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
I ett klimat av skräck samlas har osäkerhet, rörelse blivit en norm som sökanden att rikta och koppla in debatter om överskottsna och förlusten av våra liv. Ungdomaren har inte lämnats ut ur dessa samlas sammankomst av medborgareaktioner och insatser. I faktum har vi varit på växa centrerar av mer idérik och mer innovativ. Vår entusiasm, ungdomliga överdåd och passion indentify orättvisar, och sökandenbefrielsen har sporrat på oss. Över de förgångna årtiondetemana liksom ungdombemyndigande ledde ungdommen utveckling, ungdomanställningtoppmötet, serien för världsungdomkongressen, kommission på hållbar utveckling, programmerar ungdomförberedande valmöteserier och programförklaringar liksom UN-världen av handlingen för ungdom, planerar commonwealthen av handlingen för ungdom, programmerar utbildningen för landskampungdomledarskap och fostra allra målen för UN-milleniumutveckling. Dessa är nobla insatser, och programförklaringar som betyds för att koppla in ungdomar, gillar Gandhi sagd `är ändringen som du önskar att se ``.
Som en bidragsmottagare av många av sådan insatser kan inte jag underskatta den enorma rollen som den sådan adelsmannen orsakar, och insatser leker, i att bemyndiga över halvan av världens befolkning (ungdomar). Jag skulle inte över börda dig med statistik, som du har sett många och läste om raddor dem. Ämna av denna artikel eller essä, som du kan någonsin långt appell det, är att utgjuta lätt på växande antal av ungdomar, som vars kvarlämnad på grund av brist av fantasirikt och idérikt ledarskap på delen av ungdomledare och utmaningar av teknologier i, så - den kallade tredje värld.

Mer än halva av Afrika befolkning är under åldern av en arton, yet många av vårt fläderar, lärare och regeringförsök för att övertala oss är vi offer av slaveri. Vi kan inte förneka den inhumane behandlingen som våra förfäder fick från förgångna utvecklingar av västra medborgare men inte är en ursäkt att mer sistnämnd utvecklingar oss är stillbilden gjort för att se baksida. De gick vidare att lägga klander på de Breton huvinstitutionerna och komplotterna för vår eftersläpning, fattig infrastructural utveckling, sjukdomar, konflikter; de avverkar endast kort stavelse av att klandra de grekiska gudarna. När verkställa in, är vi offer av vår ledare girighet, korruption, svågerpolitik, hyckleri, och kort sightedness, en kan endast tala om bördan som vi bär som medborgare av Afrika. Det tokigt rusar av våra politikar in mot själv som anrikning har blivit alltför tydlig. En avgörandekast hade uppstått i våra länder som baserade dess driver på sådden av hat, på att göra full av hål brodern mot broder, på att likvidera alla, som rymde en beskåda olik från deras. På den gammala kontinenten kommer med ett generationsskifte eller spelare inte alltid lättnad.
Om, därför att endast den gammala vanaförväntan och förebilder dör hårt. I dag ledset, som det kan, verkar strömutvecklingen är stadigt efter fotstegen av våra ledare.

Som vinka, om ungdommen ledde utveckling, sopar bemyndigandeinsatser över kontinenten som jag kan inte hjälpa, men att förundra sig på numrera av vara ungdomar kvarlämnad underpowered. Tack vare teknologisk befordran många ungdomar som, når att ha deltagit i en eller två seminarier till och med internet, har antagit rollerna av ungdomkonsulenter och utvecklingsexperter på kontinenten. Tillfällen, fast vast, begränsas till stads-, eller stadsungdommar, som har, ingen idé som det nedslående verkställer av armod, och om även de, var på privilegierar av timmesammanträde bak internetcafesfyllning bildar för den nästa landskampkonferensen. Från Bawku till Accra finns det hundratals ungdomgrupper som fordrar för att delta i en kampanj på socialt, och utvecklings- utfärdar, deras handlingar är något, men sökande av tillfällen att fodra i deras stoppa i fickan strössel av $. Dem snabba förmögenheter för sökanden och byggandeorganisationar som är troliga nog på internet. Många av seminarierna och konferenserna som siktas på att bemyndiga ungdomar på kontinenten för omgående och framtida utmaningar, deltas i av ungdommen, som är kvalificerade att vara där vid förtjänst av deras youthfulness, yet inte tillhörde en gemenskap eller en grupp för att ge kunskapen som de har nått. Många av dem är svulstiga och är okunniga av svår situation av det vanligaungdomuppehället i det lantligt, och fattiga stads- inställningar, som vid inget kritiserar av deras, har inte privilegiera av internet eller resurserna. Gilla våra ledare som vi förvanskar för varje tillgängligt placerar, och bär needless titlar. Ironically når att ha deltagit i konferenser, som vi har för neither som bidras något som är meningsfull, yet stolt öppet för att annonsera och tillfoga det senast av vårt land av erövring. När jag satt till och med en presentation på en landskampkonferens från två ungdomledare från Ghana och Sierra Leone, bugade jag mitt huvud i skam, som de kämpar för att få uttrycker ut och övertygar åhörarna att de gör vad de talade omkring, som svett bildar, vänder mot allt över deras, fast ett av dem fordrar för att vara en konsulent på ungdomangelägenheter, då han hade aldrig att resa utanför gränsområdet av hans blygsamma familjhem i Accra, huvudstaden av Ghana före den konferens.

För sex till sju år, som jag reste till och med längden, och bredden av det Ghana arbetet med många ungdomledare, som går till och med jättelika prövas utmaningar och hinder att göra, äkta skillnad- och gekunskap resourced mindre ungdommar, har jag ingenting utom djup respekt för creativenessen och orubblighet av några av ungdomledarna som vi har i Ghana och Afrika. I det samma fåfänga skamset på någon av den rena girigheten, korruptionen, opportunistsna och tribalismen fortplantar några av dem discreetly till och med deras smala mindedness. I skugga av några av våra ledare främjar vi orättvisa till våra med- ungdommar och countrymen som har förfölt kontinenten. Till och med okunnighet skapar vi elitism bland våra utvecklings- och byggandeväggar mot riktig integration av våra olika folkgrupper och åsikter.

De tusentals aktionerna, som har lanserats för att uppnå UN-milleniummålen, har begränsats på internet och några sporadiska seminarier ha som huvudämne in städer. Det är ingen under som 80% procent av ungdombefolkningen i Obuasi, övreDenkyira och mer stor del av lantliga och halv-stads- towns i Ghana inte ens har kommit över milleniumutvecklingsmålen. Minst dess signifikans. Är vad bruket av detta delta i en kampanj och bemyndigande, när endast eliten av ungdommen förstår dem?

Bland en dela upp av ungdommen mätas framgången på, hur många länder dig har varit kompetent att nå tillträdesvisas. Det har blivit en ta av planet markerar på vilken hundratals ungdom den deras uppsättningen uppsätta som mål på. Endast några önskar legitimately motsatsen.

Gilla peacebuildersna, och regeringstjänstemän i den nordliga Ghana, som har försökt att tvinga anslutning med lokalfolket, genom att upprätta deras egna kontaktgrupper som består av journalist, affärsfolk, mänsklig rättighetaktivister, borgerligt samhälle och andra samhällsledarear till förhandla, bordlägger. Men de är ingen ersättning för den uninformed allmänheten och stora majoriteten av analfabeter som betyder egentligen för sustainabilityen av fred i de tre nordliga regionerna.

För att möta det donor kravet för denna internet baserade ungdomorganisation och tillfället för att förskingra fonder dessa stora seminarier för ungdomorganisationshållen som är ofta förberedda hastigt och inte är bestämt skarpa. Deltagare vet sällan att utfärdar för att diskuteras framåt av tid och sällan känselförnimmelse därefter att de har bemyndigats bortsett från gynna av per-diem.

However det finns få ungdomorganisationar, grupper som är tyst prövas hjältar och hjältinnor att göra en skillnad i vända mot av att skrämma odds. Det är olyckligt att, de afrikanska representanterna går higher i hierarkin, det mer stor vår avkänning av berättigande. Som Robert Calderisi som anmärkas i his, bokar `besvära med Afrika `som den afrikanska ledare bevattnar deras rotar men, deras känslighet, fantasi och ambition strövar inte mycket långtifrån deras hem.
De går på varje förlänger för att förstärka deras person som tillhör en etnisk minoritet, och kulturella ties fördriver driver och placerar in av rikedom. Den samma trenden är inbrott ungdomledarna, var du ska besök ett kontor och slås med bristen av mångfald och åsikten. Ledare omger honom/hon själv med hans stam- manar och kvinnor. Hans insats går knappt det okända hans hemstad.

För att ändringar ska dyka upp på en kontinent sårade djupt vid armod, och konflikter, behöver vi att ifrågasätta den moraliska motiveringen av att fortsätta en bana som har delat oss för utvecklingar.

Vid Rashid Zuberu

В ТЕНИ НАШИХ РУКОВОДИТЕЛЕЙ
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
В климате страха, необеспеченность, массового движение была нормой которая изыскивает сразу и включить debates о избытках и лишении наших жизней. Молодые люди не были оставлены из этих сход массы кампаний и инициатив граждан. В действительности мы находились на центре более творческих и более новаторских одних. Наши восторг, моложавое exuberance и страсть indentify несправедливости и выкупление seek пришпоривало нас дальше. Над прошлыми темами декад such as empowerment молодости, молодость вела развитие, саммит занятости молодости, серию съезда молодости мира, комиссию на sustainable развитии, серию caucus молодости и программные заявления such as программа мира ООН действия для молодости, плано действий государства для молодости, международные программы тренировки водительства молодости и мать всех целей развития тысячелетия ООН. Эти будут благородные инициативы и программными заявлениями намереваемыми включить молодых людей как `сказанное Ганди было изменение, котор вы хотите увидеть ``.
Как бенефициант много из таких инициатив я не могу недооценить огромную роль такие причины noble и инициативы играют в empowering излишек половина населения земли (молодые люди). Я не And Caicos Islands над тяготой вы с статистик по мере того как вы видели много и прочитали о сериях их. Цель этих статьи или эсса всегда дорога вы могла вызывать им, должна полинять свет на числе молодых людей которые оставлены позади из-за отсутсвия imaginative и творческого водительства on the part of руководители молодости и возможностей технологий в поэтому - вызванное третий мир.

Больше чем половина населенности Африки находится под временем 18, но много из наших старейшиней, учителей, и правительств пытаются уговорить нас мы будет жертвами невольничества. Мы не можем отказать inhumane обработку наши, котор родоначальницы получили от прошлых поколений западных граждан но не будут отговоркой что делают для того чтобы посмотреть поколения более поздно мы все еще назад. Они пошли более далее положить поричание на Breton заведения клобука и конспирацияо для нашей старозаветности, плохое инфраструктурное развитие, заболевания, конфликты; они только fall short обвинять греческих богов. Когда in effect мы будем жертвами greed нашего руководителя, развращения, семейственности, лицемерности, и скоро sightedness, одно может только поговорить о тяготе, котор мы носим как граждане Африки. Сумашедшая спешка наших политиканов к обогащению собственной личности была всеми слишком очевидными. Управляя каста возникла в наших странах основали свою силу на засеве ненависти, на брате питтинга против брата, на ликвидировать каждое которое придерживалось взгляда отличающеся от theirs. На старый материк изменение поколений или игроков всегда не приносит сброс.
Если только потому что старые модели ожиданности и роли привычек умирают крепко. Сегодня унылым по мере того как оно может кажется в настоящее время поколение устоичив следует за footsteps наших руководителей.

Как волна если молодость вела развитие, то, стреловидность инициатив empowerment через материк, котор я не могу помочь но marvel на числе молодых людей после того как я позади underpowered. Из-за технологического выдвижения много молодых людей после присутствовать на один или два миллиона мастерской через интернет примите роли консультантов молодости и специалистов развитий на материке. Возможности хотя более обширно ограничены к урбанскому или молодости города не имеют никакую идею disheartening влияния скудости и even if они делают на привилегированностях часов сидя за кафами интернета заполняя формы для следующего международной конференции. От Bawku к Accra будут сотниы групп молодости требуя агитировать на социальном и отработочными вопросами, их действия будут что-нибыдь но изыскивая возможностями выровняться в их сотниах карманов и тысячами $. Они изыскивают быстро удачи и строят организации credible достаточно на интернете. Много из мастерских и конференций aim at empowering молодые люди на материке для немедленно и будущие возможности присутствуются на молодостью квалифицированы быть там by virtue of их моложавость, но не принадлежат к общине или группе для того чтобы impart знание, котор они приобретала. Много из их pompous и невежественно plight обычной молодости живя в сельских и плохих урбанских установках никакими недостатками theirs не имеют привилегированность интернета или ресурсов. Как наши руководители мы карабкаемся для каждого имеющегося положения и носимся needless названия. Иронически после присутствовать на конференциях для мы не имеем способствованные ни те что-нибыдь содержательному, но самолюбиво открыто для того чтобы разрекламировать и добавить самую последнюю нашей страны завоевания. Как только я сидел через представление на международной конференции от 2 руководителей молодости от Ганы и Сьерра-Леона, я обхватывал мою головку в стыде по мере того как они борются для того чтобы получить слова вне и убедить аудитории что они делают они talk about, как вспотетая форма повсюду их стороны, хотя одно из их заявка, котор нужно быть консультантом на делах молодости, когда он не имел никогда перемещение вне confines его скромного дома семьи в Accra, столица Ганы до того конференции.

На от 6 до 7 лет по мере того как я переместил через длину и breadth Ганы работая с много руководителей молодости, которые идут через преогромные возможности и препоны пытаясь сделать неподдельная разница и imparting знание более менее resourced молодости, я не имею ничего а глубокое уважение для creativeness и цепкости некоторых из руководителей молодости, котор мы имеем в Гане и Африке. В такое же тщетное ashamed на некотором из отвесных greed, развращения, opportunists, и tribalism некоторые из их propagate небезрассудно через их узкое mindedness. В тени некоторых из наших руководителей мы повышаем несправедливость к нашим молодостям и односельчанин собрата выслеживала материк. До незнание мы создаем elitism среди наших стен поколения и строить против правильного внедрения наших разнообразных этнические группы и мнений.

Тысячи кампаний были запущены для того чтобы достигнуть целей тысячелетия ООН были ограничены на интернете и немного спорадических мастерских в крупных городах. Будет никаким интересом проценты 80% населенности молодости в Obuasi, верхнем Denkyira и большой части сельских и semi-урбанских городков в Гане даже come across цели развития тысячелетия. Наименьшее свое значение. Будет пользой этого агитирует и empowerment когда только элита молодости понимает их?

Среди раздела молодости успех измерен на how many странах вы могли приобрести визы входа. Было базисные данные на сотниы комплекта молодости их цель на. Только несколько правомерно хотят противоположность.

Как peacebuilders и государственные чиновники в северной Гане пытались принудить соединение с местными людьми путем устанавливать их собственные группы контакта, журналист consist of, людей дела, актуариев прав человека, гражданское общество и другие руководителей общины к столу переговоров. Но ими будет никакой заменой для uninformed публики и подавляющим большинством illiterates реально имеют значение для sustainability мира в 3 северных зонах.

Соотвествовать donor для этого интернета основал молодежнаяа организация и возможность проворовать фонды эти мастерские владением молодежнаяа организация большие часто подготовлены hurriedly и не определенно инцизивны. Участники редк знают вопросы, котор нужно обсудить впереди времени и редко чувствуют потом что они были empowered за исключением преимущества в-diem.

Тем ме менее будут немногие молодежнаяа организация, группами которые будут тихими героями и heroines пытаясь внести изменения in the face of daunting форы. Оно несчастливо что более высоко африканские должностные лица идут в иерархию, большой наше чувство entitlement. Как Роберт Calderisi, котор заметили в его `книги тревога с водой африканского руководителя `Африки их корни а их чувствительность, воображение и гонор не заблудится очень far from их дом.
Они идут на каждое удлиняют для того чтобы усилить их этническое и связи в области культуры whiles в силе и положении affluence. Такая же тенденция устанавливает в руководителей молодости где вы посетите офис и будете поражены с отсутсвием разнообразности и мнения. Руководитель him/herself окружает с его соплеменными людьми и женщинами. Его инициатива чуть-чуть идет за его hometown.

Для изменений вытечь на материке глубоки ранил скудостью и конфликты, нам нужно спросить нравственное объяснение продолжать курс который разделил нас для поколений.

Rashid Zuberu

IN DE SCHADUW VAN ONZE LEIDERS
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
In een klimaat van vrees, onzekerheid, is de massabeweging een norm geworden die tot doel heeft om debatten over de overmaat en de ontbering van ons leven te leiden en in dienst te nemen. De jonge mensen zijn verlaten zich uit deze massa het verzamelen van burgerscampagnes en initiatieven niet. In feite zijn wij op het groeiende centrum van creatievere en innovatieve degenen geweest. Onze enthousiasme, youthful exuberance en hartstocht indentify onrechtvaardigheden en streven naar afkoop hebben aangespoord ons. Over de afgelopen decenniathema's zoals de jeugdempowerment, leidde de jeugd ontwikkeling, de top van de de jeugdwerkgelegenheid, het congresreeks van de wereldjeugd, commissie bij de duurzame ontwikkeling, de jeugdcaucus reeksen en beleidsverklaringen zoals het Programma van de V.N.- Wereld van Actie voor de jeugd, het Actieplan van de Commonwealth Voor de Jeugd, de Internationale trainingsprogramma's van de Leiding van de Jeugd en de moeder van alle Doelstellingen van de Ontwikkeling van het Millennium van de V.N. Dit zijn edele initiatieven en de beleidsverklaringen die moeten om jonge mensen zoals Gandhi bovengenoemde `in dienst nemen zijn de verandering u ``wilt zien.
Als begunstigde van veel van dergelijke initiatieven kan ik de reusachtige rol onderschatten niet dergelijke edele oorzaken en de initiatieven spelen in het machtigen van de overschothelft van de bevolking van de wereld (jonge mensen). Ik niet over last u met statistieken aangezien u velen hebt gezien en over heel wat gelezen. Het doel van deze artikel of poging dat ooit de manier u het zou kunnen roepen, is om licht op het groeiende aantal jonge mensen af te werpen die erachter wegens gebrek aan fantasierijke en creatieve leiding namens de jeugdleiders en uitdagingen van technologieën in de zogenaamde derde wereld worden verlaten.

Meer dan is de helft van de bevolking van Afrika onder de leeftijd van achttien, nog velen van onze oudsten, leraren, en de overheden proberen om ons te overreden wij zijn slachtoffers van de slavernij. Wij kunnen de inhumane behandeling ontkennen niet onze voorvaderen kregen van afgelopen generaties van westelijke burgers maar geen verontschuldiging dat generaties is later wij nog worden gemaakt terug te kijken. Zij gingen verder schuld op de Bretonse instellingen van de Kap en de samenzwering voor onze achterstand leggen, slechte infrastructurele ontwikkeling, ziekten, conflicten; zij schoten slechts van het beschuldigen van de Griekse goden te kort. Wanneer in feite wij slachtoffers van de hebzucht van onze leider, corruptie, nepotisme, schijnheiligheid, en korte sightedness zijn, kan slechts over de last spreken wij als burgers van Afrika dragen. De gekke stormloop van onze politici naar zelfverrijking is te duidelijk allen geworden. Een beslissende kaste had zich in onze landen voorgedaan die zijn macht op het zaaien van haat, op kuiltjes makende in broer tegen broer, bij het liquideren van iedereen baseerden wie een standpunt van theirs verschillend innam. Op het oude continent brengt een verandering van generaties of spelers niet altijd hulp.
Als slechts omdat de oude van de gewoontenverwachting en rol modellen hard sterven. Vandaag droevig aangezien het schijnt van de huidige generatie kan regelmatig volgt de voetstappen van onze leiders.

Als golf als de jeugd ontwikkeling leidde, empowerment initiatievenbereik over het continent kan ik helpen niet maar verwonder me bij het aantal jonge mensen weggegaan achter underpowered. wegens technologische vordering vele jonge mensen die na het bijwonen van één of twee workshops door Internet de rollen van de jeugdadviseurs en ontwikkelingendeskundigen op het continent hebben vervuld. De kansen hoewel enorm zijn beperkt tot stedelijke of stadsjongeren die geen idee hebben het ontmoedigen van armoede uitvoert en zelfs als zij zijn bij de voorrechten van uren zittend achter Internet koffie vullend vormen voor de volgende internationale conferentie doen. Van Bawku aan Accra zijn er honderden de jeugdgroepen die op sociale en ontwikkelingskwesties eisen een campagne te voeren, zijn hun acties om het even wat maar strevend naar kansen aan lijn in hun zakkenhonderden en duizenden van $. Zij streven naar snelle fortuinen en bouwen organisaties geloofwaardige genoeg op Internet. Veel van de workshops en de conferenties die op het machtigen van jonge mensen op het continent voor directe en toekomstige uitdagingen worden gericht worden bijgewoond door de jeugd die gekwalificeerd om daar krachtens hun youthfulness zijn te zijn, nog niet tot een gemeenschap of een groep behoren om de kennis te verlenen die zij hebben bereikt. Veel van hen zijn pompeus en zijn onwetend van de benarde toestand van de gewone jeugd levend in de landelijke en slechte stedelijke montages die door geen fouten van theirs niet het voorrecht van Internet of de middelen hebben. Als onze leiders die wij voor elke beschikbare positie door elkaar hebben gegooid en gedragen onnodige titels. Ironisch na het bijwonen van conferenties waarvoor wij geen van beiden bijgedragen om het even wat zinvol hebben, nog trots recentst van ons land van verovering openlijk om te adverteren en toe te voegen. Zodra ik door een presentatie op een internationale conferentie van twee de jeugdleiders van Ghana en Sierra Leone zat, boog ik mijn hoofd in schande aangezien zij worstelen om de woorden weg te gaan en het publiek te overtuigen dat zij doen wat zij over, als zweetvorm helemaal over hun gezichten spraken, hoewel één van hen een adviseur op de jeugdzaken eist te zijn, toen hij nooit reis buiten de grensgebieden van zijn bescheiden familiehuis in Accra had, de hoofdstad van Ghana voorafgaand aan die conferentie.

zes tot zeven jaar aangezien ik door de lengte reiste en breedte die van Ghana met vele de jeugdleiders werkt, die door enorme uitdagingen gaan en hindernissen die echt verschil proberen te maken en het verlenen van kennis aan minder resourced jongeren, heb ik niets dan diepe eerbied voor de creativiteit en de hardnekkigheid van enkele de jeugdleiders die wij in Ghana en Afrika hebben gehad. In zelfde verwaande beschaamd bij enkele zuivere hebzucht, corruptie, opportunists, en tribalism verspreiden sommigen zich van hen discreet door hun smalle mindedness. In de schaduw van sommige van onze leiders bevorderen wij onrechtvaardigheid aan onze medejongeren en landgenoten die het continent heeft achtervolgd. Door onwetendheid creëren wij elitarisme onder onze generatie en bouwen muren tegen juiste integratie van onze diverse etnische groepen en adviezen.

Duizenden campagnes die zijn gelanceerd om de doelstellingen van het Millennium van de V.N. te bereiken zijn beperkt op Internet en een paar sporadische workshops in belangrijke steden. Het is geen wonder dat 80% het percent van de de jeugdbevolking in Obuasi, Hogere Denkyira en groter deel van landelijke en semi-stedelijke steden in Ghana niet zelfs over de doelstellingen van de millenniumontwikkeling is gekomen. Het meest minst zijn betekenis. Wat is het gebruik van dit een campagne voert en empowerment wanneer slechts de elite van de jeugd hen begrijpt?

Onder een sectie van de jeugd wordt het succes gemeten op hoeveel landen u ingangsvisa hebt kunnen bereiken. Het is een referentiepunt geworden waarop honderden de jeugdreeks hun doel. Slechts willen enkelen wettig het tegengestelde.

Als peacebuilders en de overheidsambtenaren in Noordelijk Ghana die hebben geprobeerd om verbinding met de lokale mensen te dwingen door hun eigen contactgroepen op te zetten, die uit journalist, bedrijfsmensen, rechten van de mensactivisten, de burgerlijke maatschappij en andere communautaire leiders aan de het onderhandelen lijst bestaan. Maar zij zijn geen substituut voor de niet geïnformeerde openbare en overgrote meerderheid van illiterates die werkelijk voor de duurzaamheid van vrede in de drie Noordelijke Gebieden van belang zijn.

Om donor te ontmoeten baseerde de eis ten aanzien van dit Internet de jeugdorganisatie en de kans om fondsen te verduisteren deze de greep grote workshops van jeugdorganisaties die vaak haastig worden voorbereid en niet bijzonder incisive zijn. De deelnemers kennen zelden de kwesties om voor tijd worden besproken en zelden daarna van mening te zijn dat zij behalve het voordeel van per -per-diem zijn gemachtigd.

Nochtans zijn er weinig de jeugdorganisaties, groepen die stille helden en heldinnen die zijn een verschil in aanwezigheid van ontmoedigende kansen proberen te maken. Het is ongelukkig dat hoger de Afrikaanse ambtenaren in de hiërarchie, groter onze betekenis van betiteling gaat. Aangezien Robert Calderisi in zijn boek `het probleem met het water van de Afrikaanse leider van Afrika `hun wortels maar hun gevoeligheid opmerkte, dwalen de verbeelding en de ambitie niet zeer verre van hun huis af.
Zij gaan bij elk verlengen om hun etnische en culturele banden whiles in macht en positie van rijkdom te versterken. De zelfde tendens plaatst in de de jeugdleiders waar u een bureau zult bezoeken en met het gebrek aan diversiteit en advies geslagen. De leider omringt hem/zelf met zijn stammenmannen en vrouwen. Zijn initiatief gaat nauwelijks voorbij zijn hometown.

Voor veranderingen om op een continent te voorschijn te komen diep gewond door armoede en conflicten, moeten wij de morele rechtvaardiging vragen van het voortzetten van een weg die ons voor generaties heeft verdeeld.

Door Rashid Zuberu

في الخيالة من زعيماتنا
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
في مناخ الخوف, قد أصبح إختلال أمن, حركة شاملة معيار أيّ يبحث أن يوجّه وشبكت مناقشات حول التجاوزات وحرمان من حيواتنا. تركت الناس شابّة يتلقّى لم يكن من هذا كتلة تجميع من مواطنات حملات ومبادرات. [إين فكت] قد كان نحن في ال ينمو مركز من أكثر مبتكرة وإبداعيّة أحد. نا [إيندنتيفي] حماسة, فتيّة وفرة وعاطفة أن ظلم و [سك] إسترداد قد همزنا فوق. على السابقة عقود مواضيع مثل شباب تفويض سلطة, قاد شباب تطوير, شباب وظيفة قمة, عالم شباب إجتماع [سري], عمولة على تطوير قابل للمحافظة, شباب مؤتمر حزبيّ [سري] و [بوليسي ستتمنت] مثل المنظّمة الأمم المتّحدة عالم برنامج العمل لشباب, كومنولث [بلن وف كأيشن] لشباب, الدوليّة شباب قيادة [ترينينغ بروغرمّ] والأم من [ألّ ث] منظّمة الأمم المتّحدة ألفية تطوير أهداف. هذا مبادرات نبيلة و [بوليسي ستتمنت] يعنى أن يشبك الناس شابّة مثل غاندي يقال `التغير أنت تريد أن يرى ``.
كمستفيدة من كثير من هذا مبادرات أنا يستطيع لا ب استخفّ الدور ضخمة هذا نبيلة أسباب ويلعب مبادرات في يفوّض ال على نصف من العالم السّكان (الناس شابّة). أنا أردت لم على حمل أنت مع إحصائيّة بما أنّ أنت قد رأيت كثير وقرأ حول حصص من هم. الغرض من هذا مادة أو تجربة أيّ في أيّ وقت طريق أنت أمكن دعات هو, يكون أن يريق ضوء على ال [غروو نومبر] من الناس شابّة أنّ يكون يكون تركت وراء بسبب افتقار من تخيّليّة وقيادة مبتكرة [أن ث برت وف] شباب زعيمات وتحديات التكنولوجيا في ال [ثيرد وورلد] ما يسمّى.

أكثر من نصف من إفريقيا السّكان تحت العمر من ثمانية عشر, مع ذلك يحاول كثير من نا شيخات, معلمات, وحكومات أن يقنعنا نحن ضحايا العبودية. نحن يستطيع لا ينكر المعالجة غيرإنسانيّ أسلافنا حصلوا من أجيال سابقة من مواطنات غربيّة غير أنّ ليس عذر أنّ جعلت أجيال فيما بعد نحن بعد يكون أن ينظر إلى الخلف. هم ذهبوا أبعد أن يكذب لوح على البريتانيّ غطاء مؤسسات وتآمر لتأخرنا, تطوير فقيرة أساسيّة, أمراض, نزاعات; هم فقط [فلّ شورت] من يلوم الآلهات يونانيّة. عندما [إين فّكت] نحن ضحايا من زعيمتنا طمع, فساد, محاباة الأقارب, نفاق, و [سغتدنسّ] قصيرة, واحدة يستطيع فقط تكلّمت حول الحمل نحن يكون نحمل كمواطنات إفريقيا. قد أصبح الإستعجالات مجنونة من سياسياتنا نحو نفس عمليّة إغناء كلّ أيضا واضحة. كان يحكم طائفة قد نشأ في بلدنا أيّ أسّس قوته على ال [سوينغ] الكراهية, على [بيتّينغ] أخ ضدّ أخ, على ييصفّي كلّ شخص الذي أمسك منظرة مختلفة من خاصّتي. على القارّ قديمة يحضر تغير من أجيال أو لاعب لا دائما راحة.
إن فقط لأنّ قديمة عادات توقع ودور نماذج [دي هرد]. اليوم حزينة بما أنّ هو يمكن يبدو الجيل حاليّة بثبات يتبع الخطوات من زعيماتنا.

كالموجة إن شباب قاد تطوير, تفويض سلطة مبادرات عمليّة مسح عبر القارّ أنا يستطيع لا يساعد غير أنّ [أوندربوورد] أعجوبة في الرقم من الناس شابّة يكون يترك وراء. واجبة إلى تقدم تكنولوجيّة كثير الناس شابّة الذي بعد يحضر [أن ور توو] ورش من خلال الإنترنت قد افترض الأدوار من شباب مستشارات وتطويرات خبيرات على القارّ. حدّدت فرص رغم أنّ ضخمة إلى مدنيّة أو مدينة شباب الذي يتلقّى ما من فكرة ال يثبّط تأثيرات الفقر و [إفن يف] هم يتمّون في الامتيازات الساعات يجلس خلف إنترنت مقاهي يملأ أشكال ل ال [إينترنأيشنل كنفرنس] تالية. من [بوكو] إلى [أكّرا] هناك مئات من شباب مجموعة يدّعي أن يكون اشتركت على اجتماعيّة وإصدارات تطوّريّة, أعمالهم أيّ شيء غير أنّ يبحث فرصة أن يصفّ في هم جيب مئات وآلاف ال $. هم يبحثون حظوظ سريعة ويبني منظمات معقولة بكفاية على الإنترنت. اتّجه كثير من الورش ومؤتمرات يفوّض الناس شابّة على القارّ لفوريّة وتحديات مقبلة حضرت بشباب الذي يكون نعتت أن يكون هناك بفضل فتوتهم, مع ذلك لا ينتسب إلى جماعة أو مجموعة أن يبلّغ المعرفة هم قد كسبوا. كثير من هم طنّانة وجاهلة من التعهد من الشباب عاديّة يعيش في الريفيّة و [أوربن ستّينغ] فقيرة الذي ب ما من أخطاء من خاصّتي لا يتلقّى الامتياز من الإنترنت أو الموردات. مثل زعيماتنا يندفع نحن ل كلّ يتوفّر موقعة ويحمل عناوين غير ضروريّ. بسخرية بعد يحضر مؤتمرات ل أيّ نحن نتلقّى لا يسهم أيّ شيء ذو معنى, مع ذلك فخورة أن علانيّة أعلنت وأضفت المتأخّرة من بلدنا الغزوة. ما إن أنا جلست من خلال عرض في [إينترنأيشنل كنفرنس] من اثنان شباب زعيمات من غانا و [سرّا ليون], حنى أنا رأسي في عار بما أنّ هم يكافحون أن يحصل الكلمة خارجا وأقنعت الاستماع أنّ هم يتمّون ماذا هم كان [تلك بووت], بما أنّ يعرق شكل [ألّ وفر] وجوههم [, ثوو] واحدة من هم إدعاء أن يكون مستشارة على شباب شؤون, عندما هو تلقّى أبدا سفر خارج الحدود من ه متواضعة أسرة منزل في [أكّرا], الرأس مال غانا قبل أنّ مؤتمر.

لستّة [تو] سبعة سنون بما أنّ أنا سافرت من خلال الطول وعرض غانا يعمل مع كثير شباب زعيمات, الذي يذهب من خلال تحديات ضخمة وعوائق يحاول أن يجعل فرق أصليّة ويبلّغ معرفة أن أقلّ [رسورسد] شباب, يتلقّى أنا لاشيء غير أنّ إحترام عميقة ل ال [كرتيفنسّ] وتشبث من بعض من الشباب زعيمات نحن نتلقّى في غانا وإفريقيا. في ال نفسه تافهة خجلة في بعض من المطبّقة طمع, فساد, انتهازيّ, وعشائرية بعض من هم [بروبغت] برزانة من خلال اهتمامهم ضيّقة. في الخيالة من بعض من زعيماتنا يروّج نحن ظلم إلى نا رفيقة شباب وريفيات أيّ قد تعقّب القارّ. من خلال حالة جهل يخلق نحن نخباويّة بين نا جيل ويبني جدر ضدّ دمج مناسبة من نا متنوّعة عرقيّة مجموعة وآراء.

حصرت الآلاف الحملات أنّ يتلقّى يكون أطلقت أن يحقّق المنظّمة الأمم المتّحدة ألفية أهداف يتلقّى يكون على الإنترنت و [ا فو] ورش متقطّعة في مدائن كبريات. هو ما من عجب أنّ 80% نسبة مئويّة من الشباب السّكان في [أبوس], [دنكيرا] علويّة وجزء عظيمة من ريفيّة ومدائن [سمي-وربن] في غانا يتلقّى لم حتّى يتصادف الألفية تطوير أهداف. الأقلّ ه أهمية. ماذا يكون الإستعمال من هذا يشترك وتفويض سلطة عندما فقط يفهمهم النخبة الشباب?

بين قسم من الشباب قست نجاح على [هوو مني] بلاد أنت قد كنت يمكن أن يكسب [إنتري فيسا]. هو قد أصبح [بنش مرك] على أيّ مئات من شباب مجموعة هدفهم على. فقط يريد بضعة شرعا الضد.

مثل ال [بسبويلدرس] ومسؤول حكوميّ في غانا شماليّة الذي قد حاول أن يجبر توصيل مع الالناس محلّية ب يؤسّس هم خاصّة اتّصال مجموعة, يتألّف صحفية, عمل الناس, حقوق الإنسان نشط, مجتمعة مدنيّة وأخرى جماعة زعيمات إلى ال يفاوض طاولة. غير أنّ هم ما من بديل للجمهور [أونينفورمد] و [فست مجوريتي] ال [إيلّيترتس] الذي حقّا يهمّ ل ال [سوستينبيليتي] السلام في الثلاثة مناطق شماليّة.

أن أسّس يلتقي متطلب متبرّع ل هذا إنترنت شباب منظمة والفرصة أن يختلس أموال هذا شباب منظمات سيطرة ورش كبيرة أنّ يكون غالبا أعدّت على عجل وليس بشكل خاصّ قاطعة. يعرف مشتركات نادرا الإصدارات أن يكون تناقشت أمام وقت ونادرا يشعر [أفتروردس] أنّ هم يتلقّى يكون فوّضت باستثناء الفائدة من ال [بر-ديم].

ولكن هناك قليل من شباب منظمات, مجموعة الذي يكون يسجو بطلات وبطلات يحاول أن يجعل فرق بوجه أرجحية رهيبة. هو تعيسة أنّ ال [هيغر] المسؤولات [أفريكن] يذهبون في التدرج, العظيمة إحساسنا الحق. كروبرت [كلدريس] يلاحظ في ه كتاب `لا يشرد الاضطراب مع إفريقيا `زعيمة [أفريكن] ماء جذورهم غير أنّ حساسيتهم, تخيل وطموح جدّا [فر فروم] منزلهم.
هم يذهبون في كلّ يطيل أن يقوّي هم عرقيّة و [وهيلس] روابط ثقافيّة في قوة وموقعة الفيض. يثبت ال نفسه اتّجاه في الشباب زعيمات حيث أنت ستزور مكتب وكنت [ستروك] مع الافتقار من تنوع ورأي. يحيط الزعيمة ه/بنفسي مع ه قبليّة رجال ونساء. يذهب مبادرته بشقّ النّفس إلى ما بعد مسقط الرأسه.

لتغيرات أن جرح يظهر على قارّ بعمق بفقر ونزاعات, نحن نحتاج أن يستنطق التبرير أخلاقية من يستمرّ ممر أنّ قد قسمنا لأجيال.

برشيد [زوبرو]

My mum always worried about me losing my life. It was her dream to see me in school and become a doctor. She said that the greatest thing in life was to be a servant to others so that Allah can bless you and that you have to have a big heart to contain life miseries.

My mum was inside cooking one day whiles I was outside playing with my friends; all of a sudden a group of armed men in a jeep got out and started firing in all direction. Some of my friends were shot, I ran as far as I could on my tinny feet. My mother was shouting and screaming at me. She was crying and cursing me for nearly losing my life as she held me tight to her chest. Tears of seeing me alive fell from her cheeks. I was sorry for my friends as they could not make it. The agony of losing my friends will linger on for ever. The scares of an unwanted civil war.

The lives of many innocent children, the tattered clothes of many widows and the bony cheeks of widowers. It’s the true story of a never ending war. Our people have been reduced to beggars. We have no resources so our plight is not reported, the lives of mutilated children do not make news. Its does not make news when our mothers are killed, our fathers are killed. Its not as if we are barbaric, it’s not as if the world has never seen such acts of brutalities before. We are different because we are Somalis and Africans. It’s the most dangerous place on earth to be, yet it only makes the news when weapons are stolen, when ships are high jacked. We will not give up the fight for peace just because the world has forgotten us. We will care for our children no matter the odds; we will care for our land. They say we are a failed State; there is no remedy for our situation so we are left to perish. I realize that when one travels the road of life weathering storms and standing in the eye of many hurricanes, survival is determine by the strength of ones will. Our sacrifices have been many, our complaints few. And all along we the people of Somalia knew what the land holds, no matter our plight without reservations.

We had to move to the border of Ethiopia where we lived in tents and open spaces. It was hot but you had no choice. A life of a refugee, living in a different country, speaking different dialect. Where you are viewed with suspicion. You have to prove yourself. If you are an African, its double tragedy as your identity can be contentious as many rural Africans are not registered at birth. You will be locked up for an indefinite period till your identity is proven.

The life of a refugee is a forgotten one. The open mass media use you for publicity; the NGOs and inter-governmental agency use you as a tool for their work and as a means of livelihood. You cannot comprehend the daily struggles that refugees go through, the psychological trauma of losing your identity, your love ones, your family, the open racism and hypocrisy. You are only a tool for more misery and fear. Nothing can atone for the life that you have lost. The people you left behind, the opportunities of your homeland.

On the road to Ethiopia, there was a man and his family who had all their possession on their head, trekking the long journey along with the thousands of us fleeing the fighting. There was this boy who had AK 47 in his hand, I can never forget this as it was the most traumatizing experience I had ever had to witness; not even nearly losing my life was as traumatic as this. The boy wielding the gun came behind us, called on the man and shot him. The woman with tears dripping down her eyes held on tight to their little boy and asked him not to look as they trek along the journey. She couldn’t hold her tears neither could she look at her dead husband. Many lost their lives on the journey either through hunger and thirst or through the barrel of a gun.

Back in Ethiopia we struggled to cope with life as a refugee, my mum will go around to look for food in the camps so I could get something to eat. We had no money and had to do with food rationing.

My mother found work in the camp as we had no money on us and it was crucial if we are to survive. The money she got proved crucial as we had to pay our way through a journey on the desert to Spain. Our boat capsized but mum wouldn’t let go of me, she held me like an egg. It was so cold, I looked deep in my mum eyes and for the first time on our journey I saw fear. A fear a 10 year old kid could not understand. Its was a miracle but we were saved by the Spanish coast guards. My mum was rushed to the hospital for treatment. She had bruises all over and was very cold.

At the camp on the Spanish island. It was like a prison, the trauma was nothing compared to our years of toil on the streets of Somalia. You are more like a criminal than human seeking a better and safer place to live. My mum will cry everyday; she couldn’t believe her eyes at the sight of so many miserable Africans. She would have preferred to die in Somalia than come die on an Island in a miserable situation with no end in sight. We were birds in a cage – a cage bird was more appropriate.

Uncle Khalid a fellow Somali hanged himself. He couldn’t bear the shame and misery any more. The world has no place for us. May be we are not humans enough, I was very sad to hear the news of Uncle Khalid death. The pain of seeing a fellow country man death was too much for mama. She never recovered since that tragic episode, couple with the experience at sea, she died a few weeks later. Mama could not fly away high although she reached the other side. I was moved to a foster home after mama’s death. I lost a mother I could never replace. I cherished mama. I couldn’t stay in Spain because of the pain of losing mama, so I went to Canada.

Why the world so cruel, mama was only trying to find a safe place for her child, Uncle Khalid lost his life for wanting to escape death and seeking a sanctuary.
I don’t know why it’s so difficult for people to understand, my experiences are a scar in my mind and heart.


This article was inspired by Lady Aisha…a friend I am still discovering.

By Rashid Zuberu

Larmes de ciel
Automatically translated into French thanks to WorldLingo


Ma maman s'est toujours inquiétée de moi perdant ma vie. C'était son rêve pour me voir à l'école et pour aller bien à un docteur. Elle a dit que la plus grande chose dans la vie était d'être un domestique à d'autres de sorte qu'Allah puisse vous bénir et que vous devez avoir un grand coeur pour contenir des misères de la vie.

Ma maman était intérieure faisant cuire un jour me passe était en dehors du jeu avec mes amis ; toute la soudain un groupe d'hommes armés dans une jeep est sortie et a commencé la mise à feu dans toute la direction. Certains de mes amis étaient projectile, j'ont couru dans la mesure où j'ai pu sur mes pieds grêles. Ma mère était criante et criante à moi. Elle était pleurante et me maudissant pour perdre presque ma vie car elle m'a jugé serré à son coffre. Les larmes de me voir vivant sont tombées de ses joues. J'étais désolé pour mes amis car ils ne pourraient pas le faire. L'agonie de perdre mes amis s'attardera dessus pour jamais. Les alarmes d'une guerre civile non désirée.

Les vies de beaucoup d'enfants innocents, des vêtements déchirés en lambeaux de beaucoup de veuves et des joues osseuses des veufs. C'est l'histoire vraie d'une guerre interminable. Nos personnes ont été réduites aux mendiants. Nous n'avons aucune ressource ainsi notre situation difficile n'est pas rapportée, les vies des enfants mutilés ne font pas des nouvelles. Son ne fait pas des nouvelles quand nos mères sont tuées, nos pères sont tués. Son pas comme si nous sommes barbares, il n'est pas comme si le monde n'a avant jamais vu de tels actes des brutalités. Nous sommes différents parce que nous sommes Somalis et Africains. C'est l'endroit le plus dangereux sur terre à être, pourtant il fait seulement les nouvelles quand des armes sont volées, quand des bateaux sont haut mis sur cric. Nous n'abandonnerons pas le combat pour la paix juste parce que le monde nous a oubliés. Nous ne nous occuperons de nos enfants aucune matière la chance ; nous entretiendrons notre terre. Ils disent que nous sommes un état échoué ; il n'y a aucun remède pour notre situation ainsi nous sommes laissés pour périr. Je me rends compte que quand on voyage la route de la désagrégation de la vie donne l'assaut à et se tenant dans l'oeil de beaucoup d'ouragans, survie est détermine par la force de ceux. Nos sacrifices ont été beaucoup, nos plaintes peu. Et tous le long nous le peuple de la Somalie avons su ce que la terre tient, aucune matière notre situation difficile sans réservations.

Nous avons dû nous déplacer à la frontière de l'Ethiopie où nous avons vécu dans les tentes et les espaces ouverts. Il faisait chaud mais vous n'avez eu aucun choix. Une vie d'un réfugié, vivant dans un pays différent, dialecte différent parlant. Là où vous êtes regardé avec le soupçon. Vous devez se prouver. Si vous êtes un Africain, sa double tragédie en tant que votre identité peut être controversable autant d'Africains ruraux ne sont pas enregistrées à la naissance. Vous serez enfermé pendant une période indéfinie jusqu'à ce que votre identité soit prouvée.

La vie d'un réfugié est oubliée. Les mass media ouverts vous emploient pour la publicité ; les O.N.G.s et l'agence intergouvernementale vous emploient comme outil pour leur travail et en tant que des moyens de vie. Vous ne pouvez pas comprendre les luttes quotidiennes que les réfugiés interviennent, le trauma psychologique de perdre votre identité, votre amour ceux, votre famille, le racisme ouvert et l'hypocrisie. Vous êtes seulement un outil pour plus de misère et crainte. Rien ne peut se reconcilier pour la vie que vous avez perdue. Le peuple que vous avez laissé, les occasions de votre patrie.

Sur la route vers l'Ethiopie, il y avait un homme et sa famille qui ont eu toute leur possession sur leur tête, trekking le long voyage avec les milliers de nous se sauvant le combat. Il y avait ce garçon qui a eu AK 47 dans sa main, je peut ne jamais oublier ceci car il était traumatiser l'expérience que j'avais jamais dû être témoin ; pas égalisez perdre presque ma vie était aussi traumatique que ceci. Le garçon utilisant le pistolet est venu derrière nous, a invité l'homme et l'a tiré. La femme avec des larmes s'égouttant en bas de elle des yeux s'est tenue dessus fortement sur leur petit garçon et lui a demandée de ne pas regarder comme ils voyage le long du voyage. Elle ne pourrait pas la tenir des larmes que ni l'un ni l'autre ne pourraient elle regardent son mari mort. Beaucoup ont perdu leurs vies sur le voyage par la faim et la soif ou par le baril d'un pistolet.

En arrière en Ethiopie que nous avons lutté pour faire face à la vie en tant que réfugié, ma maman circulera pour rechercher la nourriture dans les camps ainsi je pourrais obtenir quelque chose manger. Nous n'avons eu aucun argent et avons dû faire avec le rationnement de nourriture.

Mon travail trouvé par mère dans le camp car nous n'avons eu aucun argent sur nous et lui était crucial si nous devons survivre. L'argent qu'elle a obtenu a prouvé crucial pendant que nous devions payer notre voie par un voyage sur le désert en Espagne. Notre bateau a chaviré mais la maman ne laisserait pas aller de moi, elle m'a tenu comme un oeuf. Il était ainsi froid, j'ai regardé profondément dans mes yeux de maman et pour la première fois sur notre voyage que j'ai vu la crainte. Une crainte qu'un enfant de 10 ans ne pourrait pas comprendre. Son était un miracle mais nous avons été sauvés par les gardes côtières espagnoles. Ma maman a été précipitée à l'hôpital pour le traitement. Elle a eu des contusions partout et était très froide.

Au camp sur l'île espagnole. Il était comme une prison, le trauma n'était rien comparé à nos années de travail dur sur les rues de la Somalie. Vous êtes plutôt un criminel que l'humain cherchant un meilleur et plus sûr endroit de vivre. Ma maman pleurera journalier ; elle ne pourrait pas la croire des yeux à la vue de tant d'Africains malheureux. Elle aurait préféré mourir en Somalie que la matrice venue sur une île dans une situation malheureuse sans l'extrémité en vue. Nous étions des oiseaux dans un camp - un oiseau de camp était plus approprié.

Oncle Khalid Somalien d'un camarade s'est accroché. Il ne pourrait soutenir la honte et la misère plus. Le monde n'a aucun endroit pour nous. Pouvons être nous ne sommes pas assez des humains, j'étions très tristes d'entendre les nouvelles de la mort d'oncle Khalid. La douleur de voir une mort d'homme de pays de camarade était trop pour la maman. Elle jamais n'a depuis récupéré cet épisode tragique, couple avec l'expérience en mer, elle est morte quelques semaines plus tard. La maman ne pourrait pas voler la haute partie bien qu'elle ait atteint l'autre côté. J'ai été déplacé à une maison adoptive après la mort de la maman. J'ai perdu une mère que je pourrais ne jamais remplacer. J'ai aimé la maman. Je ne pourrais pas rester en Espagne en raison de la douleur de la maman perdante, ainsi je suis allé au Canada.

Pourquoi le monde si cruel, maman essayait seulement de trouver un endroit sûr pour son enfant, oncle Khalid perdu sa vie pour vouloir échapper à la mort et chercher un sanctuaire.
Je ne sais pas pourquoi il est si difficile que les personnes comprennent, mes expériences suis une cicatrice dans mon esprit et coeur.


Cet article a été inspiré par Madame Aisha… un ami que je découvre toujours.

Par Rashid Zuberu

Rasgones del cielo
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo


Mi momia se preocupó siempre de mí que perdía mi vida. Era su sueño para verme en escuela y para sentir bien a un doctor. Ella dijo que la cosa más grande de la vida era ser criado a otros de modo que Allah pueda bendecirle y que usted tiene que tener un corazón grande para contener miserias de la vida.

Mi momia era interior cocinando un día me pasa estaba fuera de jugar con mis amigos; todo el repentino un grupo de hombres armados en un jeep salió y comenzó de la leña en toda la dirección. Algunos de mis amigos eran tiro, yo funcionaron por lo que podía en mis pies de hojalata. Mi madre era de grito y de griterío en mí. Ella era gritadora y que me maldecía para casi perder mi vida pues ella me sostuvo apretado a su pecho. Los rasgones de verme vivo cayeron de sus mejillas. Estaba apesadumbrado para mis amigos pues no podrían hacerlo. La agonía de perder a mis amigos se rezagará encendido para siempre. Los sustos de una guerra civil indeseada.

Las vidas de muchos niños inocentes, de las ropas hechas andrajos de muchas viudas y de las mejillas huesudas de viudos. Es la historia verdadera de una guerra interminable. Han reducido a nuestra gente a los mendigos. No tenemos ningún recurso así que nuestro apuro no se divulga, las vidas de niños mutilados no hace noticias. Su no hace noticias cuando matan a nuestras madres, nuestros padres se matan. Su no como si somos barbáricos, no es como si el mundo nunca ha visto tales actos de brutalidades antes. Somos diferentes porque somos Somalis y africanos. Es el lugar más peligroso en la tierra a ser, con todo hace solamente las noticias cuando se roban las armas, cuando las naves arriba se alzan con el gato. No daremos para arriba la lucha para la paz apenas porque el mundo se ha olvidado de nosotros. No cuidaremos para nuestros niños ninguna materia las probabilidades; cuidaremos para nuestra tierra. Dicen que somos un estado fallado; no hay remedio para nuestra situación así que nos dejan para fallecer. Realizo que cuando viaja uno el camino de las tormentas y de la situación del desgaste por la acción atmosférica de la vida en el ojo de muchos huracanes, es la supervivencia se determina por la fuerza de unas. Nuestros sacrificios han sido muchos, nuestras quejas pocos. Y todos adelante la gente de Somalia sabíamos lo que sostiene la tierra, ninguna materia nuestro apuro sin reservaciones.

Tuvimos que trasladarnos a la frontera de Etiopía en donde vivimos en tiendas y espacios abiertos. Era caliente pero usted no tenía ninguna opción. Una vida de un refugiado, viviendo en un diverso país, diverso dialecto de discurso. Donde le ven con la suspicacia. Usted tiene que probarse. Si usted es un africano, su tragedia doble como su identidad puede ser discutible tantos africanos rurales no se coloca en el nacimiento. Para arriba le trabarán por un período indefinido hasta que se prueba su identidad.

La vida de un refugiado es olvidada. Los medioses de comunicación abiertos le utilizan para la publicidad; los NGOs y la agencia inter-governmental le utilizan como herramienta para su trabajo y como los medios del sustento. Usted no puede comprender las luchas diarias que van los refugiados a través, el trauma psicologico de perder su identidad, su amor unos, su familia, el racismo abierto y la hipocresía. Usted es solamente una herramienta para más miseria y miedo. Nada puede atone para la vida que usted ha perdido. La gente que usted dejó detrás, las oportunidades de su patria.

En el camino a Etiopía, había un hombre y su familia que tenían toda su posesión en su cabeza, emigrando el viaje largo junto con los millares de nosotros que huían luchar. Había este muchacho que tenía AK 47 en su mano, yo puede nunca olvidarse de esto pues era traumatizar experiencia que había tenido que siempre atestiguar; no iguale casi perder mi vida era tan traumático como esto. El muchacho que manejaba el arma vino detrás de nosotros, invitó a hombre y le tiró. La mujer con los rasgones que goteaban abajo de ella los ojos sostuvo encendido firmemente a su pequeño muchacho y preguntado le para no mirar mientras que emigran a lo largo del viaje. Ella no podría sostenerla los rasgones que podría ni una ni otra ella mira a su marido muerto. Muchos perdieron sus vidas en el viaje con hambre y sed o a través del barril de un arma.

Detrás en Etiopía que luchamos para hacer frente a vida como refugiado, mi momia circundará para buscar el alimento en los campos así que podría conseguir algo comer. No teníamos ningún dinero y tuvimos que hacer con racionar del alimento.

Mi trabajo encontrado madre en el campo como no teníamos ningún dinero en nosotros y él era crucial si debemos sobrevivir. El dinero que ella consiguió probó crucial mientras que tuvimos que pagar nuestra manera con un viaje en el desierto a España. Nuestro barco volcó pero la momia no dejaría para ir de mí, ella me sostuvo como un huevo. Era así que frío, miraba profundamente en mis ojos de la momia y por primera vez en nuestro viaje que vi miedo. Un miedo que un cabrito de 10 años no podría entender. Su era un milagro pero a los guardacostas nos ahorramos españoles. Acometieron a mi momia al hospital para el tratamiento. Ella tenía contusiones por todas partes y era muy fría.

En el campo en la isla española. Era como una prisión, el trauma no era nada comparado a nuestros años del trabajo en las calles de Somalia. Usted está más bién un criminal que el ser humano que busca un lugar mejor y más seguro vivir. Mi momia gritará diario; ella no podría creerla los ojos en la vista de tan muchos africanos desgraciados. Ella habría preferido morir en Somalia que dado venido en una isla en una situación desgraciada sin extremo en vista. Éramos pájaros en una jaula - un pájaro de la jaula era más apropiado.

Tío Khalid un somalí del compañero colgado. Él no podría llevar la vergüenza y la miseria más. El mundo no tiene ningún lugar para nosotros. Podemos ser no somos seres humanos bastante, yo éramos muy tristes oír las noticias de la muerte de tío Khalid. El dolor de considerar una muerte del hombre del país del compañero era demasiado para el mama. Ella nunca recuperó desde entonces ese episodio trágico, par con la experiencia en el mar, ella murió algunas semanas más adelante. El Mama no podría volar colmo ausente aunque ella alcanzó el otro lado. Me movieron a un hogar foster después de la muerte del mama. Perdí a madre que podría nunca substituir. Acaricié a mama. No podría permanecer en España debido a el dolor del mama perdidoso, así que fui a Canadá.

Porqué el mundo tan cruel, mama intentaba solamente encontrar un lugar seguro para su niño, tío Khalid perdió su vida para desear escapar muerte y buscar un santuario.
No sé porqué es tan difícil que la gente entienda, mis experiencias soy una cicatriz en mi mente y corazón.


Este artículo fue inspirado por señora Aisha… un amigo que todavía estoy descubriendo.

Por Rashid Zuberu

Rotture da cielo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo


Il mio mum si è preoccupato sempre per me che perdo la mia vita. Era il suo sogno per vederlo a scuola e per stare bene ad un medico. Ha detto che la cosa più grande nella vita era di essere un servo ad altri in moda da potere benedirlo Allah e che dovete avere un cuore grande per contenere le miserie di vita.

Il mio mum era interno cucinando un giorno lo passa il tempo era fuori del gioco con i miei amici; tutto l'improvviso un gruppo degli uomini muniti in una jeep ha uscito ed iniziato l'infornamento in tutto il senso. Alcuni dei miei amici erano colpo, io hanno funzionato per quanto ho potuto sui miei piedi tinny. La mia madre era gridante e gridante me. Era gridante lo e cursing per quasi perdere la mia vita poichè lo ha giudicato stretto alla sua cassa. Le rotture di vederlo vivo sono caduto dalle sue guancie. Ero spiacente per i miei amici poichè non potrebbero farli. L'agonia di perdere i miei amici linger sopra per mai. Gli spaventi di una guerra civile indesiderabile.

Le durate di molti bambini non colpevoli, dei vestiti stracciati di molte vedove e delle guancie ossute dei vedovi. È la storia allineare di una guerra senza fine. La nostra gente è stata ridotta ai mendicanti. Non disponiamo di mezzi in modo da la nostra situazione difficile non è segnalata, le vite dei bambini mutilati non fa le notizie. Relativo non fa le notizie quando le nostre madri sono uccise, i nostri padri sono uccisi. Relativo non come se siamo barbaric, non è come se il mondo non abbia visto mai prima tali atti dei brutalities. Siamo differenti perché siamo Somalis ed Africani. È il posto più pericoloso su terra da essere, tuttavia fa soltanto le notizie quando le armi sono rubate, quando le navi su sono sollevate. Non daremo in su la lotta per pace solo perché che il mondo li ha dimenticati. Non ci occuperemo dei nostri bambini materia le probabilità; ci preoccuperemo per la nostra terra. Dicono che siamo venuto a mancare dichiariamo; non ci è rimedio alla nostra situazione in modo da siamo lasciati per perire. Mi rendo conto che quando uno viaggia la strada di vita che espone all'aria le tempeste e la condizione nell'occhio di molti uragani, la sopravvivenza è determina dalla resistenza di un. I nostri sacrifici sono stati molti, i nostri reclami pochi. E tutti avanti la gente della Somalia abbiamo conosciuto che cosa la terra tiene, nessuna materia la nostra situazione difficile senza prenotazioni.

Abbiamo dovuto muoverci verso il bordo dell'Etiopia in cui abbiamo vissuto in tende e negli spazi all'aperto. Faceva caldo ma non avete avuti scelta. Una vita di un rifugiato, vivendo in un paese differente, dialetto differente parlante. Dove siete osservati con sospetto. Dovete dimostrarti. Se siete un Africano, la relativa doppia tragedia come vostra identità può essere polemica altretanti Africani rurali non è registrata alla nascita. Sarete bloccati in su per un periodo indefinito finchè la vostra identità è dimostrata.

La vita di un rifugiato è dimenticata. I mass-media aperti li usano per pubblicità; i NGOs e l'agenzia inter-governmental li usano come attrezzo per il loro lavoro e come mezzi di vita. Non potete comprendere le lotte quotidiane che i rifugiati vanno attraverso, il trauma psicologico di perdere la vostra identità, il vostro amore un, la vostra famiglia, il razzismo aperto e l'ipocrisia. Siete soltanto un attrezzo per più miseria e timore. Niente può atone per la vita che avete perso. La gente che avete lasciato, le occasioni della vostra patria.

Sulla strada in Etiopia, ci era un uomo e la sua famiglia che hanno avuti tutto il loro possesso sulla loro testa, trekking il viaggio lungo con i migliaia di noi che fuggiamo il combattimento. Ci era questo ragazzo che ha avuto AK 47 in sua mano, io può non dimenticare mai questo poichè era traumatizing l'esperienza che avevo dovuto mai testimoniare; neppure quasi perdere la mia vita era traumatico quanto questo. Il ragazzo che maneggia la pistola è venuto dietro noi, ha invitato l'uomo e lo ha sparato. La donna con le rotture che gocciolano giù lei occhi ha tenuto fortemente sopra al loro ragazzo piccolo e gli ha chiesto di non osservare come viaggio lungo il viaggio. Non potrebbe tenerla rotture che nessuno potrebbero lei guardano il suo marito guasto. Molti hanno perso le loro vite sul viaggio con fame e sete o attraverso il barilotto di una pistola.

Indietro in Etiopia che abbiamo lottato per fare fronte a vita come rifugiato, il mio mum girerà intorno a per cercare l'alimento negli accampamenti in modo da potrei ottenere qualcosa mangiare. Non abbiamo avuti soldi ed abbiamo riguardato il razionamento dell'alimento.

Il mio lavoro trovato madre nell'accampamento poichè ci non abbiamo avuti soldi ed in esso era cruciale se dobbiamo sopravvivere. I soldi che ha ottenuto hanno dimostrato cruciale mentre abbiamo dovuto pagare il nostro senso con un viaggio sul deserto in Spagna. La nostra barca si è rovesciata ma il mum non lascerebbe per andare di me, lei lo ha tenuto come un uovo. Era in modo da freddo, ho osservato in profondità nei miei occhi del mum e per la prima volta sul nostro viaggio che ho visto il timore. Un timore che un capretto di 10 anni non potrebbe capire. Relativo era un miracolo ma siamo stati conservati dalle protezioni di litorale spagnole. Il mio mum è stato scorso veloce all'ospedale per il trattamento. Ha avuta contusioni dappertutto ed era molto fredda.

All'accampamento sull'isola spagnola. Era come una prigione, il trauma era niente di confrontato ai nostri anni del lavoro sulle vie della Somalia. Siete più come un criminale che l'essere umano che cerca un posto migliore e più sicuro vivere. Il mio mum griderà giornaliere; non potrebbe crederla occhi alla vista di tanti Africani miseri. Avrebbe preferito morire in Somalia di quanto il dado venuto su un'isola in una situazione misera senza l'estremità in vista. Eravamo uccelli in una gabbia - un uccello della gabbia era più adatto.

Lo zio Khalid somalo del collega si è appeso. Non potrebbe sopportare la vergogna e la miseria più. Il mondo ci non ha posto per. Possiamo essere non siamo esseri umani abbastanza, io eravamo molto tristi sentire le notizie della morte dello zio Khalid. Il dolore di vedere una morte dell'uomo del paese del collega era troppo per il mama. Non ha recuperato mai da allora quell'episodio tragico, coppia con l'esperienza in mare, lei ha morto alcune settimane più successivamente. Il Mama non potrebbe volare il high assente anche se ha raggiunto l'altro lato. Sono stato spostato verso una sede adottiva dopo la morte del mama. Ho perso una madre che potrei non sostituire mai. Ero il mama. Non potrei rimanere in Spagna a causa del dolore del mama perdente, in modo da sono andato nel Canada.

Perchè il mondo così crudele, mama stava provando soltanto a trovare un posto sicuro per il suo bambino, lo zio Khalid ha perso la sua vita per desiderare fuoriuscire la morte e la ricerca del santuario.
Non so perchè è così difficile affinchè la gente capisca, le mie esperienze sono una cicatrice nella mia mente e cuore.


Questo articolo è stato ispirato dalla signora Aisha… un amico che ancora sto scoprendo.

Da Rashid Zuberu

Risse vom Himmel
Automatically translated into German thanks to WorldLingo


Meine Mama sorgte immer sich um mich mein Leben verlierend. Es war ihr Traum, zum ich in der Schule zu sehen und eines Doktors zu stehen. Sie sagte, daß die größte Sache im Leben, ein Bedienstetes zu anderen zu sein war, damit Allah Sie segnen kann und daß Sie ein grosses Herz haben müssen, zum des Lebenelendes zu enthalten.

Meine Mama war inner, einen Tag kochend, verweilt mich war außerhalb des Spielens mit meinen Freunden; die ganze plötzliches eine Gruppe bewaffnete Männer in einem Jeep ging hinaus und begann Zündung in aller Richtung. Einige meiner Freunde waren Schuß, ich liefen, insoweit ich auf meinen tinny Füßen konnte. Meine Mutter war, schreiend schreiend und an mir. Sie war schreiend verfluchend und mich für mein Leben fast verlieren, da sie mich fest zu ihrem Kasten hielt. Risse des Sehens ich lebendig fielen von ihren Backen. Ich war für meine Freunde traurig, da sie nicht es bilden konnten. Die Qual des Verlierens meiner Freunde bleibt an für überhaupt zurück. Die Schrecken eines unerwünschten Bürgerkrieges.

Die Leben vieler unschuldiger Kinder, der tattered Kleidung vieler Witwen und der knöchernen Backen der Witwer. Es ist die zutreffende Geschichte eines immerwährenden Krieges. Unsere Leute sind auf Bettlern verringert worden. Wir haben keine Betriebsmittel, also wird unsere Lage nicht, die Leben der verstümmelten Kinder machen nicht Schlagzeilen berichtet. Sein macht nicht Schlagzeilen, wenn unsere Mütter getötet werden, unsere Väter werden getötet. Sein nicht als ob wir barbarisch sind, ist es, nicht als ob die Welt nie solche Taten von Brutalitäten vorher gesehen hat. Wir sind unterschiedlich, weil wir Somalis und Afrikaner sind. Es ist der gefährlichste Platz auf der Masse, zum zu sein, dennoch macht es nur die Schlagzeilen, wenn Waffen gestohlen werden, wenn Schiffe stark gehoben werden. Wir geben nicht oben den Kampf für Frieden, gerade weil die Welt uns vergessen hatte. Wir interessieren uns für unsere Kinder keine Angelegenheit die Vorteile; wir interessieren uns für unser Land. Sie sagen, daß wir ein verlassener Zustand sind; es gibt kein Hilfsmittel für unsere Situation, also werden wir überlassen, um umzukommen. Ich stelle fest, daß, wenn man die Straße des Lebens Stürme und Stellung im Auge vieler Hurrikane verwitternd reist, überleben feststellt durch die Stärke von einen wird ist. Unsere Opfer sind viele, unsere Beanstandungen wenige gewesen. Und alle entlang wußten wir die Leute von Somalia was das Land hält, keine Angelegenheit unsere Lage ohne Reservierungen.

Wir mußten auf den Rand von Äthiopien umziehen, in dem wir in den Zelten und in den geöffneten Räumen lebten. Es war heiß, aber Sie hatten keine Wahl. Ein Leben eines Flüchtlings, lebend in einem anderen Land, sprechender unterschiedlicher Dialekt. Wo Sie mit Misstrauen angesehen werden. Sie müssen dich prüfen. Wenn Sie ein Afrikaner sind, kann seine doppelte Tragödie als Ihre Identität streitsüchtig sein da viele landwirtschaftliche Afrikaner werden registriert nicht an der Geburt. Sie sind oben während einer unbestimmten Periode verriegelt, bis Ihre Identität nachgewiesen wird.

Das Leben eines Flüchtlings ist vergessenes. Die geöffneten Massenmittel verwenden Sie für Werbung; die nichtstaatlichen Organisationen und die zwischenstaatliche Einrichtung verwenden Sie als Werkzeug für ihre Arbeit und als Mittel des Lebensunterhalts. Sie können nicht die täglichen Kämpfe, daß Flüchtlinge, durchmachen das psychologische Trauma des Verlierens Ihrer Identität, Ihre Liebe eine, Ihre Familie, den geöffneten Rassismus und Hypokrisie begreifen. Sie sind nur ein Werkzeug für mehr Elend und Furcht. Nichts kann für das Leben büßen, das Sie verloren haben. Die Leute, die Sie nach ließen, die Gelegenheiten Ihrer Heimaten.

Auf der Straße nach Äthiopien, gab es einen Mann und seine Familie, die ihren ganzen Besitz auf ihrem Kopf hatten, Trekking die lange Reise zusammen mit den Tausenden von uns das Kämpfen fliehend. Es gab diesen Jungen, der AK 47 in seiner Hand hatte, ich kann dieses nie vergessen, da es traumatizing Erfahrung war, die ich überhaupt hatte zeugen gemußt; nicht glätten Sie mein Leben fast verlieren war so traumatisch wie dieses. Der Junge, der die Gewehr ausübt, kam hinter uns, ersuchte um den Mann und schoß ihn. Die Frau mit den Rissen, die hinunter sie Augen tropfen, hielt an fest zu ihrem kleinen Jungen und bat ihn nicht zu schauen wie sie Trek entlang der Reise. Sie könnte nicht sie halten Risse, die keine sie betrachten ihren toten Ehemann konnten. Viele verloren ihre Leben auf der Reise entweder durch Hunger und Durst oder durch das Faß einer Gewehr.

Zurück in Äthiopien, das wir kämpften, um mit dem Leben als Flüchtling, meine Mama fertig zu werden, geht umher, um nach Nahrung in den Lagern zu suchen, also könnte ich etwas erhalten zu essen. Wir hatten kein Geld und bezogen Nahrungsmitteldem c$rationieren mit ein.

Meine Mutter gefundene Arbeit im Lager, da wir kein Geld auf uns hatten und in ihr war entscheidend, wenn wir überleben sollen. Das Geld, das sie erhielt, prüfte entscheidendes, während wir unsere Weise durch eine Reise auf der Wüste nach Spanien zahlen mußten. Unser Boot kenterte, aber Mama würde nicht von mir gehen lassen, sie hielt mich wie ein Ei. Es war also Kälte, schaute ich tief in meinen Mamaaugen und zum ersten Mal auf unserer Reise, die ich Furcht sah. Eine Furcht, die ein 10 Einjahreszicklein nicht verstehen könnte. Sein war ein Wunder, aber wir wurden von den spanischen Küstenwachen gespeichert. Meine Mama wurde zum Krankenhaus für Behandlung gehetzt. Sie hatte Quetschungen ganz rüber und war sehr kalt.

Am Lager auf der spanischen Insel. Es war wie ein Gefängnis, das Trauma war nichts, das mit unseren Jahren der Mühe auf den Straßen von Somalia verglichen wurde. Sie sind eher wie einen Verbrecher als der Mensch, der einen besseren und sichereren Platz zu leben sucht. Meine Mama schreit täglich; sie könnte nicht ihr Augen am Anblick so vieler miserabler Afrikaner glauben. Sie würde es vorgezogen haben, in Somalia als gekommener Würfel auf einer Insel in einer miserablen Situation ohne Ende im Anblick zu sterben. Wir waren Vögel in einem Rahmen - ein Rahmenvogel war angebrachter.

Onkel Khalid ein Gefährtesomalisches gehangen. Er könnte nicht die Schande und das Elend mehr tragen. Die Welt hat keinen Platz für uns. Sein mögen wir sind nicht Menschen genug, ich waren sehr traurig, die Nachrichten des Todes des Onkels Khalid zu hören. Die Schmerz des Sehens eines Mitland-Manntodes waren- zu viel für Mutter. Sie gewann nie seit dem diese tragische Episode, Paar mit der Erfahrung am Meer, sie starb einige Wochen später zurück. Mutter könnte nicht weghöhe fliegen, obgleich sie die andere Seite erreichte. Ich wurde auf ein Pflegehaus nach Tod der Mutter verschoben. Ich verlor eine Mutter, die ich nie ersetzen könnte. Ich schätzte Mutter. Ich könnte nicht in Spanien wegen der Schmerz der Schlussen Mutter bleiben, also ging ich nach Kanada.

Warum die Welt, die so grausam ist, Mutter nur versuchte, einen sicheren Platz für ihr Kind, Onkel verlorenes Khalid zu finden sein Leben für den Wunsch, Tod zu entgehen und das Suchen eines Schongebiets.
Ich weiß nicht, warum es so schwierig für Leute ist zu verstehen, meine Erfahrungen bin eine Narbe in meinem Verstand und Herz.


Dieser Artikel wurde von der Dame Aisha… ein Freund angespornt, den ich noch entdecke.

Durch Rashid Zuberu

Rasgos do Heaven
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo


Meu mum preocupou-se sempre sobre mim que perde minha vida. Era seu sonho para ver-me na escola e para assentar bem em um doutor. Disse que a coisa a mais grande na vida era ser um empregado a outro de modo que Allah pudesse bless o e que você tem que ter um coração grande para conter misérias da vida.

Meu mum era interno cozinhando um dia passa-me o tempo era fora de jogar com meus amigos; toda a repentino um grupo de homens armados em um jipe saiu e começou do acendimento em todo o sentido. Alguns de meus amigos eram tiro, mim funcionaram tanto quanto eu podia em meus pés tinny. Minha mãe era shouting e gritando em mim. Era gritando e cursing me para quase perder minha vida porque me manteve apertado a sua caixa. Os rasgos de ver-me vivo caíram de seus mordentes. Eu era pesaroso para meus amigos porque não poderiam o fazer. A agonia de perder meus amigos linger sobre para sempre. Os scares de uma guerra civil não desejada.

As vidas de muitas crianças inocentes, da roupa esfarrapada de muitas viúvas e dos mordentes ósseos dos viúvos. É a história verdadeira de uma guerra nunca terminando. Nossos povos foram reduzidos aos pedintes. Nós não temos nenhum recurso assim que nosso plight não é relatado, as vidas de crianças mutiladas não faz a notícia. Seu não faz a notícia quando nossas mães são matadas, nossos pais são matados. Seu não como se nós somos barbaric, não é como se o mundo tem visto nunca tais atos dos brutalities antes. Nós somos diferentes porque nós somos Somalis e africanos. É o lugar o mais perigoso na terra a ser, contudo faz somente a notícia quando as armas estão roubadas, quando os navios estão levantados altamente. Nós não daremos acima a luta para a paz apenas porque o mundo se esqueceu de nos. Nós não nos importaremos com nossas crianças nenhuma matéria as probabilidades; nós importar-nos-emos com nossa terra. Dizem que nós somos um estado falhado; não há nenhum remédio para nossa situação assim que nós somos deixados para perish. Eu realizo que quando um viaja a estrada da vida que resiste a tempestades e a posição no olho de muitos furacões, a sobrevivência é determina pela força de umas. Nossos sacrifícios foram muitos, nossas queixas poucos. E tudo longitudinalmente nós os povos de Somália soubemos o que a terra prende, nenhuma matéria nosso plight sem reservations.

Nós tivemos que mover-se para a beira de Etiópia onde nós vivemos nas barracas e em espaços abertos. Estava quente mas você não teve nenhuma escolha. Uma vida de um refugee, vivendo em um país diferente, dialect diferente falador. Onde você é visto com suspeita. Você tem que provar-se yourself. Se você for um africano, sua tragédia dobro como sua identidade pode ser contentious tantos como africanos rurais não está registada no nascimento. Você estará travado acima por um período indefinido até que sua identidade é provada.

A vida de um refugee é esquecida. Os meios maciços abertos usam-no para o publicity; os NGOs e a agência inter-governmental usam-no como uma ferramenta para seu trabalho e como meios dos meios de subsistência. Você não pode compreender os esforços diários que os refugees vão completamente, o trauma psicológico de perder sua identidade, seu amor uns, sua família, o racism aberto e o hypocrisy. Você é somente uma ferramenta para mais miséria e medo. Nada pode atone para a vida que você perdeu. Os povos que você deixou atrás, as oportunidades de seu homeland.

Na estrada a Etiópia, havia um homem e sua família que tivessem toda sua possessão em sua cabeça, trekking a viagem longa junto com os milhares de nós que fogem a luta. Havia este menino que teve AK 47 em sua mão, mim pode nunca esquecer-se disto porque era traumatizing a experiência que eu tinha tido que sempre testemunhar; não nivele quase perder minha vida era tão traumatic quanto isto. O menino que wielding o injetor veio atrás de nós, convidou o homem e disparou nele. A mulher com os rasgos que gotejam abaixo ela os olhos prendeu sobre firmemente a seu menino pequeno e pediu que não olhasse como eles trek ao longo da viagem. Não poderia prendê-la rasgos que nenhumas poderiam ela olham seu marido inoperante. Muitos perderam suas vidas na viagem com a fome e o thirst ou através do tambor de um injetor.

Para trás em Etiópia que nós nos esforçamos para lidar com a vida como um refugee, meu mum circundará para procurar o alimento nos acampamentos assim que eu poderia começar algo comer. Nós não tivemos nenhum dinheiro e tivemos que fazer com racionar do alimento.

Meu trabalho encontrado mãe no acampamento porque nós não tivemos nenhum dinheiro em nós e nele era crucial se nós devêssemos sobreviver. O dinheiro que começou provou crucial enquanto nós tivemos que pagar nossa maneira com uma viagem no deserto a Spain. Nosso barco capsized mas o mum não deixaria para ir de mim, ela prendeu-me como um ovo. Era assim que frio, eu olhei profundamente em meus olhos do mum e para a primeira vez sobre nossa viagem eu vi o medo. Um medo um 10 anos - o miúdo velho não poderia compreender. Seu era um miracle mas nós fomos conservados pelos protetores de costa espanhóis. Meu mum foi apressado ao hospital para o tratamento. Teve bruises toda sobre e estêve muito fria.

No acampamento no console espanhol. Não era como uma prisão, o trauma era nada comparado a nossos anos da labuta nas ruas de Somália. Você é mais como um criminoso do que o ser humano que procura um lugar melhor e mais seguro viver. Meu mum gritará diário; não poderia acreditá-la os olhos na vista de assim muitos africanos miseráveis. Preferiria morrer em Somália do que o dado vindo em um console em uma situação miserável com nenhuma extremidade na vista. Nós éramos pássaros em uma gaiola - um pássaro da gaiola era mais apropriado.

Tio Khalid um Somali do companheiro pendurado himself. Não poderia carregar o shame e a miséria any more. O mundo não tem nenhum lugar para nós. Podemos ser nós não somos seres humanos bastante, mim éramos muito sad ouvir a notícia da morte do tio Khalid. A dor de ver uma morte do homem do país do companheiro era demasiada para o mama. Nunca recuperou desde esse episode trágico, par com a experiência no mar, ela morreu algumas semanas mais tarde. O Mama não poderia voar a elevação ausente embora alcançasse o outro lado. Eu fui movido para um repouso foster após a morte do mama. Eu perdi uma mãe que eu poderia nunca substituir. Eu estimei o mama. Eu não poderia permanecer em Spain por causa da dor de mama perdedor, assim que eu fui a Canadá.

Porque o mundo assim cruel, mama estava tentando somente encontrar um lugar seguro para sua criança, o tio Khalid perdeu sua vida para querer escapar da morte e procurar um sanctuary.
Eu não sei porque é assim difícil para povos compreender, minhas experiências sou uma cicatriz em minha mente e coração.


Este artigo foi inspirado pela senhora Aisha… um amigo que eu estou descobrindo ainda.

Por Rashid Zuberu

Revor från himmel
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo


Min mum oroade alltid om mig som förlorar mitt liv. Det var hennes dröm som in ser mig skola och bli en manipulera. Hon sade att det mest stora tinget i liv var att vara en tjänare till andra, så att Allah kan välsigna dig och att du måste att ha en stor hjärta som innehåller livmisärer.

Min mum var inre matlagning som en dag fördriver mig var utanför att leka med min vänner; allt ett plötsligt en grupp av beväpnade manar i en jeep fick ut och startade att avfyra sammanlagt riktning. Några av min vänner sköts, mig körde så långt, som jag kunde på min metalliska fot. Mitt fostra var ropa och skrika på mig. Hon var gråta och förbanna mig för nästan att förlora mitt liv, som hon rymde mig åtsittande till hennes bröstkorg. Revor av att se mig vid liv avverkning från henne kinder. Jag var ledsen för min vänner, som de inte kunde göra det. Dödskampen av att förlora min ska vänner dröja sig kvar på för någonsin. Skräck av en oönskad inbördeskrig.

Liven av många oskyldiga barn, den sönderslitna kläder av många änkor och de beniga kinderna av änklingar. Det är den riktiga berättelsen av en ändelse kriger aldrig. Vårt folk har förminskats till tiggare. Vi har inga resurser, så vår svår situation anmälas inte, liven av lemlästade barn gör inte nyheterna. Dess gör inte nyheterna, när vårt fostrar dödas, våra fäder dödas. Dess inte som, om vi är barbariska, är det inte som, om världen har aldrig sett att sådan agerar av brutaliteter för. Vi är olika, därför att vi är Somalis och afrikaner. Det är det farligast förlägger på jord för att vara, yet det gör endast nyheterna, när vapen stjälas, när ships är den silade kicken. Vi ska för att inte ge upp slagsmål för fred, därför att precis världen har glömt oss. Vi ska omsorg för våra barn ingen materia oddsna; vi ska omsorg för vårt land. De något att säga oss är ett missat statligt; det finns inget botar för vårt läge, så vi lämnas för att förgås. Jag realiserar att, när man reser vägen av liv som rider ut stormar och anseende i syna av många orkaner, överlevnad är bestämmer vid styrkan av ska en. Våra offer har varit många, våra få klagomål. Och alla along visste vi folket av Somalia vad landet rymmer, ingen materia vår svår situation utan beläggning.

Vi måste flyttningen till gränsa av Etiopien var vi bodde i tents och öppet utrymme. Det hoades, men du hade inget primat. Ett liv av en flykting och att bo i ett olikt land, talande olik dialekt. Var du beskådas med misstanke. Du måste att bevisa sig yourself. Om du är en afrikan, kan dess dubbla tragedi som din identitet vara grälsjuk så många lantliga afrikaner registreras inte på födelse. Du ska låsas upp för en obestämd periodkassalåda som din identitet bevisas.

Livet av en flykting är glömd. De öppna samlas massmediabruk dig för publicitet; nGOsna och den inter-governmental byrån använder dig som en bearbeta för deras arbete och som hjälpmedel av livelihooden. Du kan inte begripa dagstidningansträngningarna, att flyktingar går igenom, den psykologiska trauman av att förlora din identitet, din förälskelse en, din familj, den öppna rasismen och hyckleri. Du är endast en bearbeta för mer misär och skräck. Ingenting kan atone för livet att du har borttappadt. Folket dig som är kvarlämnad, tillfällena av ditt hemland.

På vägen till Etiopien fanns det en man och hans familj, som hade all deras besittning på deras huvud som trekking den långa resan tillsammans med tusentals oss som flyr stridigheten. Det fanns denna pojke, som hade AK 47 i his att räcka, mig kan aldrig glömma att detta, som den var den traumatizingen, erfara mig hade någonsin måste att bevittna; inte ens nästan var att förlora mitt liv så traumatiskt som detta. Pojken som hanterar vapnet, kom bak oss, kallade på manen och sköt honom. Kvinnan med revor som stekflott besegrar henne, synar rymt på tätt till deras pys och frågat honom för att inte se som dem treken längs resan. Hon kunde inte rymma henne revor som neither kunde henne ser hennes döda maka. Många borttappadt deras liv på resan endera till och med hunger och törstar eller till och med trumman av ett vapen.

Baksida i Etiopien som vi kämpade för att klara av med liv som en flykting, min ska mum går omkring att söka efter mat i lägren, så jag kunde få något att äta. Vi hade inga pengar och måste att göra med att ransonera för mat.

Mitt fostra funnit arbete i lägret, som vi hade inga pengar på oss, och det var avgörande, om vi ska fortleva. Pengarna som hon fick, bevisade avgörande, som vi måste att betala vårt långt till och med en resa på öknen till Spanien. Vårt fartyg capsized, men den inte-låtna mumen som skulle, går av mig, henne rymde mig något liknande ett ägg. Det var så förkylning, såg jag djupt i min mum synar, och för den första tiden på vår resa sågar jag skräck. En skräck som en årig unge 10 inte kunde förstå. Dess var ett mirakel, men vi sparades av de spanska kustbevakningarna. Min mum rusades till sjukhuset för behandling. Hon hade blåmärken all över och var mycket kall.

På lägret på den spanska ön. Det var något liknande per fängelse, trauman var ingenting som jämfördes till våra år av, sliter på gatorna av Somalia. Du är mer något liknande per brottsling än människa som söker en bättre och säkrare bostad. Mitt mum dagliga ska skrik; hon kunde inte tro henne synar på sikten av så många bedrövliga afrikaner. Hon skulle har föredragit att dö i Somalia, än den kommna matrisen på en ö i ett bedrövligt läge med inget avslutar i sikt. Vi var fåglar i en bur - en burfågel var mer anslår.

Uncle Khalid ett med- somaliskt hängt självt. Han kunde inte uthärda den något mera skammen och misären. Världen har inget att förlägga för oss. Maj är oss är inte människor nog, mig var mycket ledsen att höra nyheterna av död för Uncle Khalid. Smärta av att se en med- landsmandöd var för mycket för mama. Hon återställde aldrig efter den tragiska episod, kopplar ihop med erfara på havet, henne dog några veckor mer sistnämnd. Mamaen kunde inte flyga away kick, även om hon nådde andra sidan. Jag var rörd till ett familjehem efter mama'sens död. Borttappad I en fostra som jag kunde aldrig byta ut. Jag cherished mamaen. Jag kunde inte staget i Spanien på grund av smärta av den losing mamaen, så jag gick till Kanada.

Förlägga för hennes barn, Uncle Khalid som är borttappad hans liv för att önska till flyktdöd och sökande av en fristad, varför den så grymma världen, mama var endast pröva att finna en kassaskåp.
Jag vet inte, varför det är så svårt att folket förstår, mitt erfar är ett ärr i mitt varar besvärad och hjärta.


Denna artikel inspirerades av Lady Aisha… upptäckt för förmiddag för vän I en stilla.

Vid Rashid Zuberu

Разрывы от рая
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo


Моя мумия всегда тревожилась о мне теряя мою жизнь. Было ее сновидением, котор нужно увидеть меня в школе и пойти доктора. Она сказала что большой вещью в жизни должна была быть холопка к другим TAK, CTO аллах сможет благословить вас и что вы должны иметь большое сердце для того чтобы содержать нищеты жизни.

Моя мумия была внутренн варящ один день whiles я была вне играть с моими друзьями; все из неожиданного группа в составе вооруженные люди в виллисе get out и начали включение в всем направлении. Некоторые из моих друзей были съемкой, я побежали насколько я был в состоянии на моих tinny ногах. Моя мать была кричащ и screaming на мне. Она была плачущ и проклинающ меня для близко терять мою жизнь по мере того как она держала меня плотно к ее комоду. Разрывы видеть меня живой упали от ее щек. Я был огорченн для моих друзей по мере того как они не смогли сделать его. Агония терять моих друзей помедлит дальше для всегда. Scares излишнего гражданской войны.

Жизни много невиновных детей, растрепанных одежд много widows и костлявых щек вдовцов. Будет поистине рассказом никогда не кончаясь войны. Наши люди были уменьшены к попрошайкам. Мы не имеем никакие ресурсы поэтому не сообщен наш plight, жизни покалеченных детей не делает новости. Сво не делает новости когда наши мати убиты, наши отцы убейте. Сво не если мы barbaric, оно не если мир никогда не видел такие поступки зверства раньше. Мы друг потому что мы будем Somalis и африканцами. Будет самым опасным местом на земле, котор нужно быть, но она только делает новости когда оружия украдены, когда корабли высоко подняты домкратом. Мы не передадим вверх борьба за мир как раз потому что мир забывал нас. Мы не позаботим для наших детей никакое дело форы; мы позаботим для нашей земли. Они говорят мы будет вылтинным из строя положением; не будет выхода для нашей ситуации поэтому мы оставлены для того чтобы погибнуть. Я осуществляю что когда одно перемещает дорога штормов и положения выветривания жизни в глазе много ураганов, выживание обусловливает прочностью одних будет. Наши поддачи много, нашими жалобами несколько. И все вперед мы люди Сомали знали земля держит, никакое дело наш plight без ресервирований.

Мы должны двинуть к границе эфиопии где мы жили в шатрах и открытых космосах. Оно было горяче но вы не имели никакой выбор. Жизнь беженца, живущ в по-разному стране, говоря по-разному диалект. Где вы осмотрены с подозрением. Вы должны доказать. Если вы будете африканцем, то свой двойной трагизм как ваша тождественность может быть contentious так много сельские африканцы не зарегистрирован на рождение. Вы будете зафиксированы вверх на индефинитный период до ваша тождественность будет доказана.

Жизнь беженца забытое одним. Открытая польза средств массовой информации вы для публикуемости; NGOs и inter-governmental агенство используют вас как инструмент для их работы и как середины livelihood. Вы не можете постигнуть ежедневные схватки что беженцы идут до конца, психологический trauma терять вашу тождественность, вашу влюбленность одни, вашу семью, открытый расизм и лицемерность. Вы будете только инструментом для больше нищеты и страхом. Ничего может компенсировать на жизнь вы теряли. Люди, котор вы оставили позади, возможности вашего homeland.

На дороге к эфиопии, была человек и его семья который имели полностью их владение на их головке, trekking длиннее путешествие вместе с тысячами нас исчезая воевать. Был этот мальчик имел AK 47 в его руке, я могут никогда не забывать это по мере того как она была травмировать опыт, котор я всегда witness; не выровняйте близко терять мою жизнь был как травматично как это. Мальчик wielding пушка пришел за нами, call on человек и снял его. Женщина при разрывы капая вниз с ее глаз держала дальше туго к их маленькому мальчику и спрашивала, что он посмотрело по мере того как они trek вдоль путешествия. Она не смогла держать ее разрывы, котор ни те смогли она смотрят ее мертвого супруга. Много потеряли их жизни на путешествии или через голод и жажду или через бочонок пушки.

Назад в эфиопии, котор мы боролись для того чтобы справиться с жизнью как беженец, моя мумия go around для того чтобы искать еда в лагерях поэтому я смог получить что-то съесть. Мы не имели никакую деньг и должны сделать с нормирования продовольствия.

Моя работа найденная матью в лагере по мере того как мы не имели никакую деньг на нас и ей была критической если мы должны выдержать. Деньг, котор она получила доказала критическое по мере того как мы должны оплатить нашу дорогу через путешествие на пустыне к Испании. Наша шлюпка capsized но мумия не препятствовала бы для того чтобы пойти меня, она держала меня как яичко. Оно было поэтому холод, я посмотрел глубоко в моих глазах мумии и for the first time на нашем путешествии, котор я увидел страх. Страх 10 год - старый малыш не смог понять. Сво было чудо но мы были сохранены испанскими службами береговой охраны. Моя мумия была поспешена к стационару для обработки. Она имела синяки повсюду и была очень холодна.

На лагере на испанском острове. Оно было как тюрьма, trauma было ничего сравненным к нашим летам труженичества на улицах Сомали. Вы more like преступник чем человек изыскивая более лучшее и безопасное место для того чтобы жить. Моя мумия заплачет ежедневно; она не смогла верить ее глазам на визировании настолько много горемычных африканцев. Она предпочесла бы умереть в Сомали чем ой плашке на острове в бедственном положении без конца в визировании. Мы были птицами в клетке - птица клетки была более соотвествующей.

Дядюшка Khalid повиснутое сомалийское собрата. Он не смог принести стыд и нищету больше. Мир не имеет никакое место для нас. May быть мы не будем людьми достаточно, я были очень унылы услышать новости смерти дядюшки Khalid. Боль видеть смерть человека страны собрата была too much для mama. Она никогда не взяла с тех пор тот трагичный эпизод, пару с опытом на море, она умерла немного неделей более поздно. Mama не смогло лететь отсутствующий максимум хотя она достигла другую сторону. Я был двинут к foster дому после смерти mama. Я потерял мать, котор я смог никогда не заменять ть. Я взлелеял mama. Я не смог остаться в Испании из-за боли losing mama, поэтому я пошел к Канаде.

Почему мир настолько жестокосердный, mama только пытался найти безопасное место для ее ребенка, дядюшка Khalid потерял его жизнь для хотеть избеубежать смерть и изыскивать святилище.
Я не знаю почему настолько трудно для людей понять, мои опыты буду шрамом в моем разуме и сердцем.


Эта статья была воодушевляна повелительницей Aisha… друг, котор я все еще открываю.

Rashid Zuberu

Scheuren van Hemel
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo


Mijn mum maakte zich altijd over me ongerust die mijn leven verliest. Het was haar droom om me te zien in school en een arts te worden. Zij zei dat het grootste ding in het leven een bediende moest zijn aan anderen zodat Allah u kan zegenen en dat u een groot hart moet hebben om het levensmiseries te bevatten.

Mijn mum was binnen kokend één dag whiles ik was buiten het spelen met mijn vrienden; plotseling ging een groep bewapende mensen in jeep weg en begon in al richting in brand te steken. Sommige van mijn vrienden waren ontsproten, liep ik voor zover ik op mijn tinny voeten kon. Mijn moeder schreeuwde en gilde bij me. Zij schreeuwde en vervloekte me voor bijna het verliezen van mijn leven aangezien zij me vast aan haar borst hield. De scheuren van het zien van levend me vielen van haar wangen. Ik was droevig voor mijn vrienden aangezien zij niet het konden maken. De ondraaglijke pijn van het verliezen van mijn vrienden zal voor ooit treuzelen. De schrik van een ongewenste burgeroorlog.

Het leven van vele onschuldige kinderen, tattered kleren van vele weduwen en de knokige wangen van widowers. Het is het ware verhaal van een eeuwigdurende oorlog. Onze mensen zijn verminderd tot bedelaars. Wij hebben geen middelen zodat wordt onze benarde toestand niet gemeld, maakt het leven van verminkte kinderen geen nieuws. Zijn maakt geen nieuws wanneer onze moeders worden gedood, worden onze vaders gedood. Zijn niet alsof wij barbaars zijn, is het niet alsof de wereld nooit dergelijke handelingen van brutalities voordien heeft gezien. Wij zijn verschillend omdat wij Somaliërs en Afrikanen zijn. Het is de gevaarlijkste plaats ter wereld om te zijn, nog maakt het slechts het nieuws wanneer de wapens worden gestolen, wanneer de schepen hoog worden opgevijzeld. Wij zullen niet de strijd voor vrede opgeven enkel omdat de wereld ons heeft vergeten. Wij zullen voor onze kinderen geen kwestie de kansen geven; wij zullen voor ons land geven. Zij zeggen wij een ontbroken Staat zijn; er is geen remedie voor onze situatie zo wij om worden verlaten om te komen. Ik realiseer dat wanneer men de weg van het levensverwering onweren en status in het oog van vele orkanen reist, de overleving bepaalt door de sterkte van degenen zal is. Onze offers zijn velen, onze klachten weinigen geweest. En allen langs wisten wij de inwoners van Somalië wat het land, geen kwestie onze benarde toestand zonder reserves houdt.

Wij moesten ons aan de grens van Ethiopië bewegen waar wij in tenten en open ruimten leefden. Het was heet maar u had geen keus. Het leven van een vluchteling, die in een verschillend land, het spreken verschillend dialect leeft. Waar u met verdenking wordt bekeken. U moet bewijzen. Als u een Afrikaan bent, kan zijn dubbele tragedie als uw identiteit controversieel zijn aangezien vele landelijke Afrikanen niet bij geboorte worden geregistreerd. U zal omhoog worden gesloten want een onbepaalde periode tot uw identiteit wordt bewezen.

Het leven van een vluchteling is vergeten één. De open massamedia gebruiken u voor publiciteit; NGOs en het intergouvernementele agentschap gebruiken u als hulpmiddel voor hun werk en als levensonderhoud. U kunt de dagelijkse strijd begrijpen niet dat de vluchtelingen, het psychologische trauma van het verliezen van uw identiteit, uw liefdedegenen, uw familie, open racisme en de schijnheiligheid door gaan. U bent slechts een hulpmiddel voor meer ellende en vrees. Niets kan voor het leven herstellen dat u hebt verloren. De mensen die u, de kansen van uw geboorteland erachter hebt weggegaan.

Op de weg aan Ethiopië, waren er een mens en zijn familie die al hun bezit op hun hoofd hadden, trekking de lange reis samen met duizenden ons die het vechten vluchten. Er was deze jongen die AK 47 in zijn hand had, kan ik dit nooit vergeten aangezien het de traumatismeervaring was ik ooit had moeten getuigen; was bijna niet zelfs verliezen van mijn leven zo traumatisch zoals dit. De jongen die het kanon hanteert kwam achter ons, nodigde de man uit en ontsproot hem. De vrouw met scheuren die onderaan haar ogen druipen die vast aan hun kleine jongen worden gehouden en gevraagd hem niet te kijken aangezien zij trek langs de reis. Zij kon niet houden haar scheuren ook niet zij haar dode echtgenoot konden bekijken. Velen verloren hun leven op de reis of door honger en dorst of door het vat van een kanon.

Terug in Ethiopië worstelden wij om aan het leven het hoofd te bieden aangezien een vluchteling, mijn mum rond voedsel in de kampen zal gaan zoeken zodat kon ik iets ertoe brengen om te eten. Wij hadden geen geld en moesten met voedsel het rantsoeneren doen.

Mijn moeder vond het werk in het kamp aangezien wij geen geld op ons hadden en het essentieel was als wij moeten overleven. Het geld dat zij gebleken essentieel is geworden aangezien wij moesten onze manier door een reis betalen op de woestijn aan Spanje. Onze boot kapseiste maar mum niet van me zou laten gaan, hield zij me als een ei. Het was zo koud, keek ik diep in mijn mumogen en voor het eerst op onze reis zag ik vrees. Een vrees een 10 éénjarigenjong geitje kon niet begrijpen. Zijn was een mirakel maar wij werden gered door de Spaanse kustwacht. Mijn mum werd meegesleept aan het ziekenhuis voor behandeling. Zij had over kneuzingen helemaal en was zeer koud.

Bij het kamp op het Spaanse eiland. Het was als een gevangenis, was het trauma niets in vergelijking met onze jaren van zware arbeid op de straten van Somalië. U bent meer als een misdadiger dan mens die een betere en veiligere plaats willen leven. Mijn mum zal elke dag schreeuwen; zij kon niet haar ogen bij het gezicht van zo vele miserabele Afrikanen geloven. Zij zou in Somalië verkozen hebben te sterven dan gekomen matrijs op een Eiland in een miserabele situatie zonder eind in gezicht. Wij waren vogels in een kooi - een kooivogel was meer aangewezen.

Oom Khalid een medeSomaliër hing zich. Hij kon niet de schande en de ellende meer dragen. De wereld heeft geen plaats voor ons. Mag zijn wij zijn genoeg geen mensen, was ik zeer droevig om het nieuws van de dood van Oom te horen Khalid. De pijn van het zien van een mededood van de landmens was teveel voor mama. Zij kreeg nooit sinds die tragische episode, paar met de op zee ervaring terug, stierf zij een paar later weken. Mama kon niet hoog wegvliegen hoewel zij de andere kant bereikte. Ik werd verplaatst naar een pleeghuis na mama dood. Ik verloor een moeder ik nooit kon vervangen. Ik koesterde mama. Ik kon niet in Spanje wegens de pijn van verliezende mama blijven, zodat ging ik naar Canada.

Waarom de zo wrede wereld, mama slechts probeerde om een veilige plaats voor haar kind te vinden, verloor Oom Khalid zijn leven voor het willen aan dood ontsnappen en het zoeken van een heiligdom.
Ik weet niet waarom het voor mensen zo moeilijk is te begrijpen, zijn mijn ervaringen een litteken in mijn mening en hart.


Dit artikel werd geïnspireerd door Dame Aisha… een vriend ik nog ontdek.

Door Rashid Zuberu

دموع من سماء
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo


أقلق [موم] ي دائما حول ي يخسر حياتي. هو كان حلمه أن يرىني في مدرسة وأصبحت دكتورة. هو قال أنّ كان الشيء عظيمة في حياة أن يكون خادمة إلى أخرى [س ثت] الله يستطيع باركت أنت وأنّ أنت يضطرّ يتلقّى قلب كبيرة أن يحتوي حياة شقاء.

كان [موم] ي داخليّة يطبخ واحدة يوم [وهيلس] أنا كان خارج يلعب مع صديقاتي; طلع كلّ من فجائيّة مجموعة من رجال مسلّحة في عربة جيب وبدأ إشعال في كلّ اتّجاه. كان بعض من صديقاتي طلقة خردق, أنا ركض [أس فر س] أنا استطعت على أقدامي صفيحيّة. كان أمي يصيح ويصرخ في ي. هو كان يصرخ ويلعنني ل تقريبا يخسر حياتي بما أنّ هو أمسكني مشدودة إلى قفص صدره. [فلّ] دموع من يرىني حيّة من وجناته. أنا كنت آسفة لصديقاتي بما أنّ هم استطاع لم يجعل هو. سيتريّث الالألم من يخسر صديقاتي فوق ل في أيّ وقت. الذعر من حرب أهليّة غيرمطلوب.

الحيوات من كثير أطفال بريئة, ال [تتّرد] ملابس من كثير أرملة والوجنات عظميّة أرامل. هو ال يصحّ قصة من حرب [نفر ندينغ]. قلّدت الناسنا يتلقّى يكون إلى متسولات. نحن نتلقّى ما من موردات لذلك لا يفاد تعهدنا, الحيوات من يبتر أطفال لا يجعل أخبار. لا يجعل ه أخبار عندما أمهاتنا قتلت, آباءنا قتلت. ه لا [أس يف] نحن [بربريك], ليس هو [أس يف] العالم يتلقّى أبدا يرى هذا أعمال الوحشيّ من قبل. نحن مختلفة لأنّ نحن نكون [سمليس] وإفريقيات. هو المكان خطرة أكثر على أرض أن يكون, مع ذلك يجعل هو فقط الأخبار عندما أسلحة سرقت, عندما سفن عاليا رفعت. نحن لن نعطي فوق المعركة لسلام فقط لأنّ العالم كان قد نسينا. نحن سنهتمّ لأطفالنا ما من أمر الأرجحية; نحن سنهتمّ لأرضنا. هم يقولون نحن [فيلد] دولة; هناك ما من علاج لحالتنا لذلك تركت نحن أن يهلك. أنا أحقّق أنّ عندما يسافر واحدة الطريق الحياة [وثرينغ] عواصف والموقف في العين من كثير أعاصير, بقاء يحدّد بالقوة من أحد يريد. قد كان تضحياتنا كثير, شكاوينا قليل. وكلّ جانبا عرف نحن الالناس صومال ماذا الأرض يمسك, ما من أمر تعهدنا دون تحفظات.

نحن اضطرّ تحرّكت إلى الحافة أثيوبيا حيث نحن عشنا في خيم و [أبن سبس]. هو كان حارّة غير أنّ تلقّى أنت ما من إختبار. حياة من لاجئ, يعيش في بلد مختلفة, يتكلّم عامية مختلفة. حيث أنت يكون شاهدت مع توهم. أنت يضطرّ برهنتبنفسي. إن أنت تكون إفريقية, مأساته مزدوجة كهويتك يستطيع كنت مشاكسة [أس مني] إفريقيات ريفيّة لا يسجّل في ولادة. أنت كنت ستقفل فوق لفترة غيرمحدّد حتّى برهنت هويتك.

الحياة من لاجئ نسيت واحدة. يستعمل ال [مسّ مديوم] مفتوحة أنت لإشهار; ال يستعمل [نغس] و [إينتر-غفرنمنتل جنسي] أنت كأداة لعملهم وك [منس] الرزق. أنت يستطيع لا يتضمّن الكفاح يوميّة أنّ يذهب لاجئ كلّيّا, الجرح نفسانيّة من يخسر هويتك, حالت حبّك أحد, أسرتك, العنصرية مفتوحة ونفاق. أنت فقط أداة ل كثير شقاء وخوف. لاشيء يستطيع عوّضت للحياة أنّ أنت قد خسرت. الالناس أنت تركت وراء, الفرصة من وطنك.

على الطريق إلى أثيوبيا, كان هناك رجل وأسرته الذي تلقّى كلّهم امتلاك على رأسهم, يسير السفر طويلة مع الآلاف من نا يهرب ال يتنازع. هناك كان هذا فتى الذي تلقّى [أك] 47 في يده, أنا يستطيع أبدا نسيت هذا بما أنّ هو كان ال أكثر يصدم خبرة أنا تلقّى في أيّ وقت اضطرّت شهدت; لا ساويت تقريبا يخسر حياتي كان مثل جرحية بما أنّ هذا. أتى الفتى يعالج المسدّس مدفع خلف نا, [كلّ ون] الرجل وقذفه. أمسك الإمرأة مع دموع يتقطّر نزولا إلى ه أعين فوق ضيّقا إلى فتىهم صغيرة وسأله لا أن ينظر بما أنّ هم رحلة شاقة على طول السفر. هو استطاع لم يمسكه دموع لا استطاع هو ينظر في زوجه ميّتة. كثير خسر حيواتهم على السفر إمّا من خلال حالة جوع وحالة عطش أو من خلال البرميل من مسدّس مدفع.

[غو رووند] إلى الخلف في أثيوبيا نحن كافحنا أن يواجه مع حياة كلاجئ, [موم] ي أن يفتّش طعام في المخيمات لذلك أنا استطاع حصلت شيء أن يأكل. نحن تلقّينا ما من مال واضطرّ أتمّت مع طعام يحصّص.

ي أم كان يؤسّس عمل في المخيم بما أنّ نحن تلقّينا ما من مال على نا وهو حاسمة إن نحن نكون أن يبقى. برهن المال هو حصل حاسمة بما أنّ نحن اضطرّ دفعت طريقنا من خلال سفر على الصحراء إلى إسبانيا. انقلب زورقنا غير أنّ [موم] لم يترك ذهبت من ي, هو أمسكني مثل بيضة. هو كان لذلك برد, نظر أنا عميقا في ي [موم] أعين و [فور ث فيرست تيم] على سفرنا أنا رأيت خوف. خوف 10 [ير-ولد] جدية استطاع لم يفهم. ه كان معجزة غير أنّ أنقذت نحن كان بالإسبانيّة ساحل حارسات. استعجلت [موم] ي كان إلى المستشفى لمعالجة. هو تلقّى كدمات [ألّ وفر] وكان جدّا باردة.

في المخيم على الجزيرة إسبانيّة. هو كان مثل سجن, الجرح كان لاشيء يقارن إلى سنوننا الكدح على الشوارع صومال. أنت أشبه مجرمة من إنسان يبحث جيّدة ومكان آمنة أن يعيش. سيصرخ [موم] ي يوميّة; هو استطاع لم يصدّه أعين في الجهاز تسديد من هكذا كثير إفريقيات هزيلة. هو فضّل أن يموت في صومال من يؤتى قالب على جزيرة في حالة هزيلة بلا نهاية في جهاز تسديد. نحن كنّا عصافير في قفص - قفص كان عصفور أكثر مناسبة.

عمة خالد رفيقة صوماليّة مشنوقبنفسي. هو استطاع لم يحمل العار وشقاء بعد الآن. يتلقّى العالم ما من مكان ل نا. يمكن كنت نحن ليس أناس بكفاية, أنا كان جدّا حزينة أن يسمع الأخبار من عمة خالد موت. كان الألم من يرى رفيقة بلد رجل موت [توو موش] ل [مما]. هو أبدا استردّ منذ ذلك الحين أنّ حلقة مأساويّة, زوج مع الخبرة في بحث, هو مات [ا فو] أسابيع فيما بعد. [مما] استطاع لم يطر إرتفاع بعيدة رغم أنّ هو بلغ الأخرى جانب. أنا كان تحرّكت إلى منزل متبنّية بعد [مما] موت. أنا خسرت أم أنا استطاع أبدا استبدلت. أنا دللت [مما]. أنا استطاع لم يبقى في إسبانيا بسبب الألم من [مما] خاسرة, لذلك ذهب أنا إلى كندا.

لما العالم هكذا قاسية, [مما] كان فقط حاول أن يجد مكان آمنة لطفلته, خسر عمة خالد حياته ل يريد أن يهرب موت ويبحث ملجأ.
أنا لا أعرف لما هو يكون هكذا يصعب لالناس أن يفهم, خبراتي شطب في عقلي وقلب.


ألهمت هذا مادة كان بسيدة [أيشا]… صديقة أنا أكون بعد أكتشف.

برشيد [زوبرو]

My mum always worried about me losing my life. It was her dream to see me in school and become a doctor. She said that the greatest thing in life was to be a servant to others so that Allah can bless you and that you have to have a big heart to contain life miseries.

My mum was inside cooking one day whiles I was outside playing with my friends; all of a sudden a group of armed men in a jeep got out and started firing in all direction. Some of my friends were shot, I ran as far as I could on my tinny feet. My mother was shouting and screaming at me. She was crying and cursing me for nearly losing my life as she held me tight to her chest. Tears of seeing me alive fell from her cheeks. I was sorry for my friends as they could not make it. The agony of losing my friends will linger on for ever. The scares of an unwanted civil war.

The lives of many innocent children, the tattered clothes of many widows and the bony cheeks of widowers. It’s the true story of a never ending war. Our people have been reduced to beggars. We have no resources so our plight is not reported, the lives of mutilated children do not make news. Its does not make news when our mothers are killed, our fathers are killed. Its not as if we are barbaric, it’s not as if the world has never seen such acts of brutalities before. We are different because we are Somalis and Africans. It’s the most dangerous place on earth to be, yet it only makes the news when weapons are stolen, when ships are high jacked. We will not give up the fight for peace just because the world has forgotten us. We will care for our children no matter the odds; we will care for our land. They say we are a failed State; there is no remedy for our situation so we are left to perish. I realize that when one travels the road of life weathering storms and standing in the eye of many hurricanes, survival is determine by the strength of ones will. Our sacrifices have been many, our complaints few. And all along we the people of Somalia knew what the land holds, no matter our plight without reservations.

We had to move to the border of Ethiopia where we lived in tents and open spaces. It was hot but you had no choice. A life of a refugee, living in a different country, speaking different dialect. Where you are viewed with suspicion. You have to prove yourself. If you are an African, its double tragedy as your identity can be contentious as many rural Africans are not registered at birth. You will be locked up for an indefinite period till your identity is proven.

The life of a refugee is a forgotten one. The open mass media use you for publicity; the NGOs and inter-governmental agency use you as a tool for their work and as a means of livelihood. You cannot comprehend the daily struggles that refugees go through, the psychological trauma of losing your identity, your love ones, your family, the open racism and hypocrisy. You are only a tool for more misery and fear. Nothing can atone for the life that you have lost. The people you left behind, the opportunities of your homeland.

On the road to Ethiopia, there was a man and his family who had all their possession on their head, trekking the long journey along with the thousands of us fleeing the fighting. There was this boy who had AK 47 in his hand, I can never forget this as it was the most traumatizing experience I had ever had to witness; not even nearly losing my life was as traumatic as this. The boy wielding the gun came behind us, called on the man and shot him. The woman with tears dripping down her eyes held on tight to their little boy and asked him not to look as they trek along the journey. She couldn’t hold her tears neither could she look at her dead husband. Many lost their lives on the journey either through hunger and thirst or through the barrel of a gun.

Back in Ethiopia we struggled to cope with life as a refugee, my mum will go around to look for food in the camps so I could get something to eat. We had no money and had to do with food rationing.

My mother found work in the camp as we had no money on us and it was crucial if we are to survive. The money she got proved crucial as we had to pay our way through a journey on the desert to Spain. Our boat capsized but mum wouldn’t let go of me, she held me like an egg. It was so cold, I looked deep in my mum eyes and for the first time on our journey I saw fear. A fear a 10 year old kid could not understand. Its was a miracle but we were saved by the Spanish coast guards. My mum was rushed to the hospital for treatment. She had bruises all over and was very cold.

At the camp on the Spanish island. It was like a prison, the trauma was nothing compared to our years of toil on the streets of Somalia. You are more like a criminal than human seeking a better and safer place to live. My mum will cry everyday; she couldn’t believe her eyes at the sight of so many miserable Africans. She would have preferred to die in Somalia than come die on an Island in a miserable situation with no end in sight. We were birds in a cage – a cage bird was more appropriate.

Uncle Khalid a fellow Somali hanged himself. He couldn’t bear the shame and misery any more. The world has no place for us. May be we are not humans enough, I was very sad to hear the news of Uncle Khalid death. The pain of seeing a fellow country man death was too much for mama. She never recovered since that tragic episode, couple with the experience at sea, she died a few weeks later. Mama could not fly away high although she reached the other side. I was moved to a foster home after mama’s death. I lost a mother I could never replace. I cherished mama. I couldn’t stay in Spain because of the pain of losing mama, so I went to Canada.

Why the world so cruel, mama was only trying to find a safe place for her child, Uncle Khalid lost his life for wanting to escape death and seeking a sanctuary.
I don’t know why it’s so difficult for people to understand, my experiences are a scar in my mind and heart.


This article was inspired by Lady Aisha…a friend I am still discovering.

By Rashid Zuberu

Larmes de ciel
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ma maman s'est toujours inquiétée de moi perdant ma vie. C'était son rêve pour me voir à l'école et pour aller bien à un docteur. Elle a dit que la plus grande chose dans la vie était d'être un domestique à d'autres de sorte qu'Allah puisse vous bénir et que vous devez avoir un grand coeur pour contenir des misères de la vie.

Ma maman était intérieure faisant cuire un jour me passe était en dehors du jeu avec mes amis ; toute la soudain un groupe d'hommes armés dans une jeep est sortie et a commencé la mise à feu dans toute la direction. Certains de mes amis étaient projectile, j'ont couru dans la mesure où j'ai pu sur mes pieds grêles. Ma mère était criante et criante à moi. Elle était pleurante et me maudissant pour perdre presque ma vie car elle m'a jugé serré à son coffre. Les larmes de me voir vivant sont tombées de ses joues. J'étais désolé pour mes amis car ils ne pourraient pas le faire. L'agonie de perdre mes amis s'attardera dessus pour jamais. Les alarmes d'une guerre civile non désirée.

Les vies de beaucoup d'enfants innocents, des vêtements déchirés en lambeaux de beaucoup de veuves et des joues osseuses des veufs. C'est l'histoire vraie d'une guerre interminable. Nos personnes ont été réduites aux mendiants. Nous n'avons aucune ressource ainsi notre situation difficile n'est pas rapportée, les vies des enfants mutilés ne font pas des nouvelles. Son ne fait pas des nouvelles quand nos mères sont tuées, nos pères sont tués. Son pas comme si nous sommes barbares, il n'est pas comme si le monde n'a avant jamais vu de tels actes des brutalités. Nous sommes différents parce que nous sommes Somalis et Africains. C'est l'endroit le plus dangereux sur terre à être, pourtant il fait seulement les nouvelles quand des armes sont volées, quand des bateaux sont haut mis sur cric. Nous n'abandonnerons pas le combat pour la paix juste parce que le monde nous a oubliés. Nous ne nous occuperons de nos enfants aucune matière la chance ; nous entretiendrons notre terre. Ils disent que nous sommes un état échoué ; il n'y a aucun remède pour notre situation ainsi nous sommes laissés pour périr. Je me rends compte que quand on voyage la route de la désagrégation de la vie donne l'assaut à et se tenant dans l'oeil de beaucoup d'ouragans, survie est détermine par la force de ceux. Nos sacrifices ont été beaucoup, nos plaintes peu. Et tous le long nous le peuple de la Somalie avons su ce que la terre tient, aucune matière notre situation difficile sans réservations.

Nous avons dû nous déplacer à la frontière de l'Ethiopie où nous avons vécu dans les tentes et les espaces ouverts. Il faisait chaud mais vous n'avez eu aucun choix. Une vie d'un réfugié, vivant dans un pays différent, dialecte différent parlant. Là où vous êtes regardé avec le soupçon. Vous devez se prouver. Si vous êtes un Africain, sa double tragédie en tant que votre identité peut être controversable autant d'Africains ruraux ne sont pas enregistrées à la naissance. Vous serez enfermé pendant une période indéfinie jusqu'à ce que votre identité soit prouvée.

La vie d'un réfugié est oubliée. Les mass media ouverts vous emploient pour la publicité ; les O.N.G.s et l'agence intergouvernementale vous emploient comme outil pour leur travail et en tant que des moyens de vie. Vous ne pouvez pas comprendre les luttes quotidiennes que les réfugiés interviennent, le trauma psychologique de perdre votre identité, votre amour ceux, votre famille, le racisme ouvert et l'hypocrisie. Vous êtes seulement un outil pour plus de misère et crainte. Rien ne peut se reconcilier pour la vie que vous avez perdue. Le peuple que vous avez laissé, les occasions de votre patrie.

Sur la route vers l'Ethiopie, il y avait un homme et sa famille qui ont eu toute leur possession sur leur tête, trekking le long voyage avec les milliers de nous se sauvant le combat. Il y avait ce garçon qui a eu AK 47 dans sa main, je peut ne jamais oublier ceci car il était traumatiser l'expérience que j'avais jamais dû être témoin ; pas égalisez perdre presque ma vie était aussi traumatique que ceci. Le garçon utilisant le pistolet est venu derrière nous, a invité l'homme et l'a tiré. La femme avec des larmes s'égouttant en bas de elle des yeux s'est tenue dessus fortement sur leur petit garçon et lui a demandée de ne pas regarder comme ils voyage le long du voyage. Elle ne pourrait pas la tenir des larmes que ni l'un ni l'autre ne pourraient elle regardent son mari mort. Beaucoup ont perdu leurs vies sur le voyage par la faim et la soif ou par le baril d'un pistolet.

En arrière en Ethiopie que nous avons lutté pour faire face à la vie en tant que réfugié, ma maman circulera pour rechercher la nourriture dans les camps ainsi je pourrais obtenir quelque chose manger. Nous n'avons eu aucun argent et avons dû faire avec le rationnement de nourriture.

Mon travail trouvé par mère dans le camp car nous n'avons eu aucun argent sur nous et lui était crucial si nous devons survivre. L'argent qu'elle a obtenu a prouvé crucial pendant que nous devions payer notre voie par un voyage sur le désert en Espagne. Notre bateau a chaviré mais la maman ne laisserait pas aller de moi, elle m'a tenu comme un oeuf. Il était ainsi froid, j'ai regardé profondément dans mes yeux de maman et pour la première fois sur notre voyage que j'ai vu la crainte. Une crainte qu'un enfant de 10 ans ne pourrait pas comprendre. Son était un miracle mais nous avons été sauvés par les gardes côtières espagnoles. Ma maman a été précipitée à l'hôpital pour le traitement. Elle a eu des contusions partout et était très froide.

Au camp sur l'île espagnole. Il était comme une prison, le trauma n'était rien comparé à nos années de travail dur sur les rues de la Somalie. Vous êtes plutôt un criminel que l'humain cherchant un meilleur et plus sûr endroit de vivre. Ma maman pleurera journalier ; elle ne pourrait pas la croire des yeux à la vue de tant d'Africains malheureux. Elle aurait préféré mourir en Somalie que la matrice venue sur une île dans une situation malheureuse sans l'extrémité en vue. Nous étions des oiseaux dans un camp - un oiseau de camp était plus approprié.

Oncle Khalid Somalien d'un camarade s'est accroché. Il ne pourrait soutenir la honte et la misère plus. Le monde n'a aucun endroit pour nous. Pouvons être nous ne sommes pas assez des humains, j'étions très tristes d'entendre les nouvelles de la mort d'oncle Khalid. La douleur de voir une mort d'homme de pays de camarade était trop pour la maman. Elle jamais n'a depuis récupéré cet épisode tragique, couple avec l'expérience en mer, elle est morte quelques semaines plus tard. La maman ne pourrait pas voler la haute partie bien qu'elle ait atteint l'autre côté. J'ai été déplacé à une maison adoptive après la mort de la maman. J'ai perdu une mère que je pourrais ne jamais remplacer. J'ai aimé la maman. Je ne pourrais pas rester en Espagne en raison de la douleur de la maman perdante, ainsi je suis allé au Canada.

Pourquoi le monde si cruel, maman essayait seulement de trouver un endroit sûr pour son enfant, oncle Khalid perdu sa vie pour vouloir échapper à la mort et chercher un sanctuaire.
Je ne sais pas pourquoi il est si difficile que les personnes comprennent, mes expériences suis une cicatrice dans mon esprit et coeur.


Cet article a été inspiré par Madame Aisha… un ami que je découvre toujours.

Par Rashid Zuberu

Rasgones del cielo
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Mi momia se preocupó siempre de mí que perdía mi vida. Era su sueño para verme en escuela y para sentir bien a un doctor. Ella dijo que la cosa más grande de la vida era ser criado a otros de modo que Allah pueda bendecirle y que usted tiene que tener un corazón grande para contener miserias de la vida.

Mi momia era interior cocinando un día me pasa estaba fuera de jugar con mis amigos; todo el repentino un grupo de hombres armados en un jeep salió y comenzó de la leña en toda la dirección. Algunos de mis amigos eran tiro, yo funcionaron por lo que podía en mis pies de hojalata. Mi madre era de grito y de griterío en mí. Ella era gritadora y que me maldecía para casi perder mi vida pues ella me sostuvo apretado a su pecho. Los rasgones de verme vivo cayeron de sus mejillas. Estaba apesadumbrado para mis amigos pues no podrían hacerlo. La agonía de perder a mis amigos se rezagará encendido para siempre. Los sustos de una guerra civil indeseada.

Las vidas de muchos niños inocentes, de las ropas hechas andrajos de muchas viudas y de las mejillas huesudas de viudos. Es la historia verdadera de una guerra interminable. Han reducido a nuestra gente a los mendigos. No tenemos ningún recurso así que nuestro apuro no se divulga, las vidas de niños mutilados no hace noticias. Su no hace noticias cuando matan a nuestras madres, nuestros padres se matan. Su no como si somos barbáricos, no es como si el mundo nunca ha visto tales actos de brutalidades antes. Somos diferentes porque somos Somalis y africanos. Es el lugar más peligroso en la tierra a ser, con todo hace solamente las noticias cuando se roban las armas, cuando las naves arriba se alzan con el gato. No daremos para arriba la lucha para la paz apenas porque el mundo se ha olvidado de nosotros. No cuidaremos para nuestros niños ninguna materia las probabilidades; cuidaremos para nuestra tierra. Dicen que somos un estado fallado; no hay remedio para nuestra situación así que nos dejan para fallecer. Realizo que cuando viaja uno el camino de las tormentas y de la situación del desgaste por la acción atmosférica de la vida en el ojo de muchos huracanes, es la supervivencia se determina por la fuerza de unas. Nuestros sacrificios han sido muchos, nuestras quejas pocos. Y todos adelante la gente de Somalia sabíamos lo que sostiene la tierra, ninguna materia nuestro apuro sin reservaciones.

Tuvimos que trasladarnos a la frontera de Etiopía en donde vivimos en tiendas y espacios abiertos. Era caliente pero usted no tenía ninguna opción. Una vida de un refugiado, viviendo en un diverso país, diverso dialecto de discurso. Donde le ven con la suspicacia. Usted tiene que probarse. Si usted es un africano, su tragedia doble como su identidad puede ser discutible tantos africanos rurales no se coloca en el nacimiento. Para arriba le trabarán por un período indefinido hasta que se prueba su identidad.

La vida de un refugiado es olvidada. Los medioses de comunicación abiertos le utilizan para la publicidad; los NGOs y la agencia inter-governmental le utilizan como herramienta para su trabajo y como los medios del sustento. Usted no puede comprender las luchas diarias que van los refugiados a través, el trauma psicologico de perder su identidad, su amor unos, su familia, el racismo abierto y la hipocresía. Usted es solamente una herramienta para más miseria y miedo. Nada puede atone para la vida que usted ha perdido. La gente que usted dejó detrás, las oportunidades de su patria.

En el camino a Etiopía, había un hombre y su familia que tenían toda su posesión en su cabeza, emigrando el viaje largo junto con los millares de nosotros que huían luchar. Había este muchacho que tenía AK 47 en su mano, yo puede nunca olvidarse de esto pues era traumatizar experiencia que había tenido que siempre atestiguar; no iguale casi perder mi vida era tan traumático como esto. El muchacho que manejaba el arma vino detrás de nosotros, invitó a hombre y le tiró. La mujer con los rasgones que goteaban abajo de ella los ojos sostuvo encendido firmemente a su pequeño muchacho y preguntado le para no mirar mientras que emigran a lo largo del viaje. Ella no podría sostenerla los rasgones que podría ni una ni otra ella mira a su marido muerto. Muchos perdieron sus vidas en el viaje con hambre y sed o a través del barril de un arma.

Detrás en Etiopía que luchamos para hacer frente a vida como refugiado, mi momia circundará para buscar el alimento en los campos así que podría conseguir algo comer. No teníamos ningún dinero y tuvimos que hacer con racionar del alimento.

Mi trabajo encontrado madre en el campo como no teníamos ningún dinero en nosotros y él era crucial si debemos sobrevivir. El dinero que ella consiguió probó crucial mientras que tuvimos que pagar nuestra manera con un viaje en el desierto a España. Nuestro barco volcó pero la momia no dejaría para ir de mí, ella me sostuvo como un huevo. Era así que frío, miraba profundamente en mis ojos de la momia y por primera vez en nuestro viaje que vi miedo. Un miedo que un cabrito de 10 años no podría entender. Su era un milagro pero a los guardacostas nos ahorramos españoles. Acometieron a mi momia al hospital para el tratamiento. Ella tenía contusiones por todas partes y era muy fría.

En el campo en la isla española. Era como una prisión, el trauma no era nada comparado a nuestros años del trabajo en las calles de Somalia. Usted está más bién un criminal que el ser humano que busca un lugar mejor y más seguro vivir. Mi momia gritará diario; ella no podría creerla los ojos en la vista de tan muchos africanos desgraciados. Ella habría preferido morir en Somalia que dado venido en una isla en una situación desgraciada sin extremo en vista. Éramos pájaros en una jaula - un pájaro de la jaula era más apropiado.

Tío Khalid un somalí del compañero colgado. Él no podría llevar la vergüenza y la miseria más. El mundo no tiene ningún lugar para nosotros. Podemos ser no somos seres humanos bastante, yo éramos muy tristes oír las noticias de la muerte de tío Khalid. El dolor de considerar una muerte del hombre del país del compañero era demasiado para el mama. Ella nunca recuperó desde entonces ese episodio trágico, par con la experiencia en el mar, ella murió algunas semanas más adelante. El Mama no podría volar colmo ausente aunque ella alcanzó el otro lado. Me movieron a un hogar foster después de la muerte del mama. Perdí a madre que podría nunca substituir. Acaricié a mama. No podría permanecer en España debido a el dolor del mama perdidoso, así que fui a Canadá.

Porqué el mundo tan cruel, mama intentaba solamente encontrar un lugar seguro para su niño, tío Khalid perdido su vida para desear escapar muerte y buscar un santuario.
No sé porqué es tan difícil que la gente entienda, mis experiencias soy una cicatriz en mi mente y corazón.


Este artículo fue inspirado por señora Aisha… un amigo que todavía estoy descubriendo.

Por Rashid Zuberu

Rotture da cielo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Il mio mum si è preoccupato sempre per me che perdo la mia vita. Era il suo sogno per vederlo a scuola e per stare bene ad un medico. Ha detto che la cosa più grande nella vita era di essere un servo ad altri in moda da potere benedirlo Allah e che dovete avere un cuore grande per contenere le miserie di vita.

Il mio mum era interno cucinando un giorno lo passa il tempo era fuori del gioco con i miei amici; tutto l'improvviso un gruppo degli uomini muniti in una jeep ha uscito ed iniziato l'infornamento in tutto il senso. Alcuni dei miei amici erano colpo, io hanno funzionato per quanto ho potuto sui miei piedi tinny. La mia madre era gridante e gridante me. Era gridante lo e cursing per quasi perdere la mia vita poichè lo ha giudicato stretto alla sua cassa. Le rotture di vederlo vivo sono caduto dalle sue guancie. Ero spiacente per i miei amici poichè non potrebbero farli. L'agonia di perdere i miei amici linger sopra per mai. Gli spaventi di una guerra civile indesiderabile.

Le durate di molti bambini non colpevoli, dei vestiti stracciati di molte vedove e delle guancie ossute dei vedovi. È la storia allineare di una guerra senza fine. La nostra gente è stata ridotta ai mendicanti. Non disponiamo di mezzi in modo da la nostra situazione difficile non è segnalata, le vite dei bambini mutilati non fa le notizie. Relativo non fa le notizie quando le nostre madri sono uccise, i nostri padri sono uccisi. Relativo non come se siamo barbaric, non è come se il mondo non abbia visto mai prima tali atti dei brutalities. Siamo differenti perché siamo Somalis ed Africani. È il posto più pericoloso su terra da essere, tuttavia fa soltanto le notizie quando le armi sono rubate, quando le navi su sono sollevate. Non daremo in su la lotta per pace solo perché che il mondo li ha dimenticati. Non ci occuperemo dei nostri bambini materia le probabilità; ci preoccuperemo per la nostra terra. Dicono che siamo venuto a mancare dichiariamo; non ci è rimedio alla nostra situazione in modo da siamo lasciati per perire. Mi rendo conto che quando uno viaggia la strada di vita che espone all'aria le tempeste e la condizione nell'occhio di molti uragani, la sopravvivenza è determina dalla resistenza di un. I nostri sacrifici sono stati molti, i nostri reclami pochi. E tutti avanti la gente della Somalia abbiamo conosciuto che cosa la terra tiene, nessuna materia la nostra situazione difficile senza prenotazioni.

Abbiamo dovuto muoverci verso il bordo dell'Etiopia in cui abbiamo vissuto in tende e negli spazi all'aperto. Faceva caldo ma non avete avuti scelta. Una vita di un rifugiato, vivendo in un paese differente, dialetto differente parlante. Dove siete osservati con sospetto. Dovete dimostrarti. Se siete un Africano, la relativa doppia tragedia come vostra identità può essere polemica altretanti Africani rurali non è registrata alla nascita. Sarete bloccati in su per un periodo indefinito finchè la vostra identità è dimostrata.

La vita di un rifugiato è dimenticata. I mass-media aperti li usano per pubblicità; i NGOs e l'agenzia inter-governmental li usano come attrezzo per il loro lavoro e come mezzi di vita. Non potete comprendere le lotte quotidiane che i rifugiati vanno attraverso, il trauma psicologico di perdere la vostra identità, il vostro amore un, la vostra famiglia, il razzismo aperto e l'ipocrisia. Siete soltanto un attrezzo per più miseria e timore. Niente può atone per la vita che avete perso. La gente che avete lasciato, le occasioni della vostra patria.

Sulla strada in Etiopia, ci era un uomo e la sua famiglia che hanno avuti tutto il loro possesso sulla loro testa, trekking il viaggio lungo con i migliaia di noi che fuggiamo il combattimento. Ci era questo ragazzo che ha avuto AK 47 in sua mano, io può non dimenticare mai questo poichè era traumatizing l'esperienza che avevo dovuto mai testimoniare; neppure quasi perdere la mia vita era traumatico quanto questo. Il ragazzo che maneggia la pistola è venuto dietro noi, ha invitato l'uomo e lo ha sparato. La donna con le rotture che gocciolano giù lei occhi ha tenuto fortemente sopra al loro ragazzo piccolo e gli ha chiesto di non osservare come viaggio lungo il viaggio. Non potrebbe tenerla rotture che nessuno potrebbero lei guardano il suo marito guasto. Molti hanno perso le loro vite sul viaggio con fame e sete o attraverso il barilotto di una pistola.

Indietro in Etiopia che abbiamo lottato per fare fronte a vita come rifugiato, il mio mum girerà intorno a per cercare l'alimento negli accampamenti in modo da potrei ottenere qualcosa mangiare. Non abbiamo avuti soldi ed abbiamo riguardato il razionamento dell'alimento.

Il mio lavoro trovato madre nell'accampamento poichè ci non abbiamo avuti soldi ed in esso era cruciale se dobbiamo sopravvivere. I soldi che ha ottenuto hanno dimostrato cruciale mentre abbiamo dovuto pagare il nostro senso con un viaggio sul deserto in Spagna. La nostra barca si è rovesciata ma il mum non lascerebbe per andare di me, lei lo ha tenuto come un uovo. Era in modo da freddo, ho osservato in profondità nei miei occhi del mum e per la prima volta sul nostro viaggio che ho visto il timore. Un timore che un capretto di 10 anni non potrebbe capire. Relativo era un miracolo ma siamo stati conservati dalle protezioni di litorale spagnole. Il mio mum è stato scorso veloce all'ospedale per il trattamento. Ha avuta contusioni dappertutto ed era molto fredda.

All'accampamento sull'isola spagnola. Era come una prigione, il trauma era niente di confrontato ai nostri anni del lavoro sulle vie della Somalia. Siete più come un criminale che l'essere umano che cerca un posto migliore e più sicuro vivere. Il mio mum griderà giornaliere; non potrebbe crederla occhi alla vista di tanti Africani miseri. Avrebbe preferito morire in Somalia di quanto il dado venuto su un'isola in una situazione misera senza l'estremità in vista. Eravamo uccelli in una gabbia - un uccello della gabbia era più adatto.

Lo zio Khalid somalo del collega si è appeso. Non potrebbe sopportare la vergogna e la miseria più. Il mondo ci non ha posto per. Possiamo essere non siamo esseri umani abbastanza, io eravamo molto tristi sentire le notizie della morte dello zio Khalid. Il dolore di vedere una morte dell'uomo del paese del collega era troppo per il mama. Non ha recuperato mai da allora quell'episodio tragico, coppia con l'esperienza in mare, lei ha morto alcune settimane più successivamente. Il Mama non potrebbe volare il high assente anche se ha raggiunto l'altro lato. Sono stato spostato verso una sede adottiva dopo la morte del mama. Ho perso una madre che potrei non sostituire mai. Ero il mama. Non potrei rimanere in Spagna a causa del dolore del mama perdente, in modo da sono andato nel Canada.

Perchè il mondo così crudele, mama stava provando soltanto a trovare un posto sicuro per il suo bambino, lo zio Khalid perso la sua vita per desiderare fuoriuscire la morte e la ricerca del santuario.
Non so perchè è così difficile affinchè la gente capisca, le mie esperienze sono una cicatrice nella mia mente e cuore.


Questo articolo è stato ispirato dalla signora Aisha… un amico che ancora sto scoprendo.

Da Rashid Zuberu

Risse vom Himmel
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Meine Mama sorgte immer sich um mich mein Leben verlierend. Es war ihr Traum, zum ich in der Schule zu sehen und eines Doktors zu stehen. Sie sagte, daß die größte Sache im Leben, ein Bedienstetes zu anderen zu sein war, damit Allah Sie segnen kann und daß Sie ein grosses Herz haben müssen, zum des Lebenelendes zu enthalten.

Meine Mama war inner, einen Tag kochend, verweilt mich war außerhalb des Spielens mit meinen Freunden; die ganze plötzliches eine Gruppe bewaffnete Männer in einem Jeep ging hinaus und begann Zündung in aller Richtung. Einige meiner Freunde waren Schuß, ich liefen, insoweit ich auf meinen tinny Füßen konnte. Meine Mutter war, schreiend schreiend und an mir. Sie war schreiend verfluchend und mich für mein Leben fast verlieren, da sie mich fest zu ihrem Kasten hielt. Risse des Sehens ich lebendig fielen von ihren Backen. Ich war für meine Freunde traurig, da sie nicht es bilden konnten. Die Qual des Verlierens meiner Freunde bleibt an für überhaupt zurück. Die Schrecken eines unerwünschten Bürgerkrieges.

Die Leben vieler unschuldiger Kinder, der tattered Kleidung vieler Witwen und der knöchernen Backen der Witwer. Es ist die zutreffende Geschichte eines immerwährenden Krieges. Unsere Leute sind auf Bettlern verringert worden. Wir haben keine Betriebsmittel, also wird unsere Lage nicht, die Leben der verstümmelten Kinder machen nicht Schlagzeilen berichtet. Sein macht nicht Schlagzeilen, wenn unsere Mütter getötet werden, unsere Väter werden getötet. Sein nicht als ob wir barbarisch sind, ist es, nicht als ob die Welt nie solche Taten von Brutalitäten vorher gesehen hat. Wir sind unterschiedlich, weil wir Somalis und Afrikaner sind. Es ist der gefährlichste Platz auf der Masse, zum zu sein, dennoch macht es nur die Schlagzeilen, wenn Waffen gestohlen werden, wenn Schiffe stark gehoben werden. Wir geben nicht oben den Kampf für Frieden, gerade weil die Welt uns vergessen hatte. Wir interessieren uns für unsere Kinder keine Angelegenheit die Vorteile; wir interessieren uns für unser Land. Sie sagen, daß wir ein verlassener Zustand sind; es gibt kein Hilfsmittel für unsere Situation, also werden wir überlassen, um umzukommen. Ich stelle fest, daß, wenn man die Straße des Lebens Stürme und Stellung im Auge vieler Hurrikane verwitternd reist, überleben feststellt durch die Stärke von einen wird ist. Unsere Opfer sind viele, unsere Beanstandungen wenige gewesen. Und alle entlang wußten wir die Leute von Somalia was das Land hält, keine Angelegenheit unsere Lage ohne Reservierungen.

Wir mußten auf den Rand von Äthiopien umziehen, in dem wir in den Zelten und in den geöffneten Räumen lebten. Es war heiß, aber Sie hatten keine Wahl. Ein Leben eines Flüchtlings, lebend in einem anderen Land, sprechender unterschiedlicher Dialekt. Wo Sie mit Misstrauen angesehen werden. Sie müssen dich prüfen. Wenn Sie ein Afrikaner sind, kann seine doppelte Tragödie als Ihre Identität streitsüchtig sein da viele landwirtschaftliche Afrikaner werden registriert nicht an der Geburt. Sie sind oben während einer unbestimmten Periode verriegelt, bis Ihre Identität nachgewiesen wird.

Das Leben eines Flüchtlings ist vergessenes. Die geöffneten Massenmittel verwenden Sie für Werbung; die nichtstaatlichen Organisationen und die zwischenstaatliche Einrichtung verwenden Sie als Werkzeug für ihre Arbeit und als Mittel des Lebensunterhalts. Sie können nicht die täglichen Kämpfe, daß Flüchtlinge, durchmachen das psychologische Trauma des Verlierens Ihrer Identität, Ihre Liebe eine, Ihre Familie, den geöffneten Rassismus und Hypokrisie begreifen. Sie sind nur ein Werkzeug für mehr Elend und Furcht. Nichts kann für das Leben büßen, das Sie verloren haben. Die Leute, die Sie nach ließen, die Gelegenheiten Ihrer Heimaten.

Auf der Straße nach Äthiopien, gab es einen Mann und seine Familie, die ihren ganzen Besitz auf ihrem Kopf hatten, Trekking die lange Reise zusammen mit den Tausenden von uns das Kämpfen fliehend. Es gab diesen Jungen, der AK 47 in seiner Hand hatte, ich kann dieses nie vergessen, da es traumatizing Erfahrung war, die ich überhaupt hatte zeugen gemußt; nicht glätten Sie mein Leben fast verlieren war so traumatisch wie dieses. Der Junge, der die Gewehr ausübt, kam hinter uns, ersuchte um den Mann und schoß ihn. Die Frau mit den Rissen, die hinunter sie Augen tropfen, hielt an fest zu ihrem kleinen Jungen und bat ihn nicht zu schauen wie sie Trek entlang der Reise. Sie könnte nicht sie halten Risse, die keine sie betrachten ihren toten Ehemann konnten. Viele verloren ihre Leben auf der Reise entweder durch Hunger und Durst oder durch das Faß einer Gewehr.

Zurück in Äthiopien, das wir kämpften, um mit dem Leben als Flüchtling, meine Mama fertig zu werden, geht umher, um nach Nahrung in den Lagern zu suchen, also könnte ich etwas erhalten zu essen. Wir hatten kein Geld und bezogen Nahrungsmitteldem c$rationieren mit ein.

Meine Mutter gefundene Arbeit im Lager, da wir kein Geld auf uns hatten und in ihr war entscheidend, wenn wir überleben sollen. Das Geld, das sie erhielt, prüfte entscheidendes, während wir unsere Weise durch eine Reise auf der Wüste nach Spanien zahlen mußten. Unser Boot kenterte, aber Mama würde nicht von mir gehen lassen, sie hielt mich wie ein Ei. Es war also Kälte, schaute ich tief in meinen Mamaaugen und zum ersten Mal auf unserer Reise, die ich Furcht sah. Eine Furcht, die ein 10 Einjahreszicklein nicht verstehen könnte. Sein war ein Wunder, aber wir wurden von den spanischen Küstenwachen gespeichert. Meine Mama wurde zum Krankenhaus für Behandlung gehetzt. Sie hatte Quetschungen ganz rüber und war sehr kalt.

Am Lager auf der spanischen Insel. Es war wie ein Gefängnis, das Trauma war nichts, das mit unseren Jahren der Mühe auf den Straßen von Somalia verglichen wurde. Sie sind eher wie einen Verbrecher als der Mensch, der einen besseren und sichereren Platz zu leben sucht. Meine Mama schreit täglich; sie könnte nicht ihr Augen am Anblick so vieler miserabler Afrikaner glauben. Sie würde es vorgezogen haben, in Somalia als gekommener Würfel auf einer Insel in einer miserablen Situation ohne Ende im Anblick zu sterben. Wir waren Vögel in einem Rahmen - ein Rahmenvogel war angebrachter.

Onkel Khalid ein Gefährtesomalisches gehangen. Er könnte nicht die Schande und das Elend mehr tragen. Die Welt hat keinen Platz für uns. Sein mögen wir sind nicht Menschen genug, ich waren sehr traurig, die Nachrichten des Todes des Onkels Khalid zu hören. Die Schmerz des Sehens eines Mitland-Manntodes waren- zu viel für Mutter. Sie gewann nie seit dem diese tragische Episode, Paar mit der Erfahrung am Meer, sie starb einige Wochen später zurück. Mutter könnte nicht weghöhe fliegen, obgleich sie die andere Seite erreichte. Ich wurde auf ein Pflegehaus nach Tod der Mutter verschoben. Ich verlor eine Mutter, die ich nie ersetzen könnte. Ich schätzte Mutter. Ich könnte nicht in Spanien wegen der Schmerz der Schlussen Mutter bleiben, also ging ich nach Kanada.

Warum die grausame Welt so, Mutter nur versuchte, einen sicheren Platz für ihr Kind zu finden, verlor Onkel Khalid sein Leben für den Wunsch, Tod zu entgehen und das Suchen eines Schongebiets.
Ich weiß nicht, warum es so schwierig für Leute ist zu verstehen, meine Erfahrungen bin eine Narbe in meinem Verstand und Herz.


Dieser Artikel wurde von der Dame Aisha… ein Freund angespornt, den ich noch entdecke.

Durch Rashid Zuberu

Rasgos do Heaven
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Meu mum preocupou-se sempre sobre mim que perde minha vida. Era seu sonho para ver-me na escola e para assentar bem em um doutor. Disse que a coisa a mais grande na vida era ser um empregado a outro de modo que Allah pudesse bless o e que você tem que ter um coração grande para conter misérias da vida.

Meu mum era interno cozinhando um dia passa-me o tempo era fora de jogar com meus amigos; toda a repentino um grupo de homens armados em um jipe saiu e começou do acendimento em todo o sentido. Alguns de meus amigos eram tiro, mim funcionaram tanto quanto eu podia em meus pés tinny. Minha mãe era shouting e gritando em mim. Era gritando e cursing me para quase perder minha vida porque me manteve apertado a sua caixa. Os rasgos de ver-me vivo caíram de seus mordentes. Eu era pesaroso para meus amigos porque não poderiam o fazer. A agonia de perder meus amigos linger sobre para sempre. Os scares de uma guerra civil não desejada.

As vidas de muitas crianças inocentes, da roupa esfarrapada de muitas viúvas e dos mordentes ósseos dos viúvos. É a história verdadeira de uma guerra nunca terminando. Nossos povos foram reduzidos aos pedintes. Nós não temos nenhum recurso assim que nosso plight não é relatado, as vidas de crianças mutiladas não faz a notícia. Seu não faz a notícia quando nossas mães são matadas, nossos pais são matados. Seu não como se nós somos barbaric, não é como se o mundo tem visto nunca tais atos dos brutalities antes. Nós somos diferentes porque nós somos Somalis e africanos. É o lugar o mais perigoso na terra a ser, contudo faz somente a notícia quando as armas estão roubadas, quando os navios estão levantados altamente. Nós não daremos acima a luta para a paz apenas porque o mundo se esqueceu de nos. Nós não nos importaremos com nossas crianças nenhuma matéria as probabilidades; nós importar-nos-emos com nossa terra. Dizem que nós somos um estado falhado; não há nenhum remédio para nossa situação assim que nós somos deixados para perish. Eu realizo que quando um viaja a estrada da vida que resiste a tempestades e a posição no olho de muitos furacões, a sobrevivência é determina pela força de umas. Nossos sacrifícios foram muitos, nossas queixas poucos. E tudo longitudinalmente nós os povos de Somália soubemos o que a terra prende, nenhuma matéria nosso plight sem reservations.

Nós tivemos que mover-se para a beira de Etiópia onde nós vivemos nas barracas e em espaços abertos. Estava quente mas você não teve nenhuma escolha. Uma vida de um refugee, vivendo em um país diferente, dialect diferente falador. Onde você é visto com suspeita. Você tem que provar-se yourself. Se você for um africano, sua tragédia dobro como sua identidade pode ser contentious tantos como africanos rurais não está registada no nascimento. Você estará travado acima por um período indefinido até que sua identidade é provada.

A vida de um refugee é esquecida. Os meios maciços abertos usam-no para o publicity; os NGOs e a agência inter-governmental usam-no como uma ferramenta para seu trabalho e como meios dos meios de subsistência. Você não pode compreender os esforços diários que os refugees vão completamente, o trauma psicológico de perder sua identidade, seu amor uns, sua família, o racism aberto e o hypocrisy. Você é somente uma ferramenta para mais miséria e medo. Nada pode atone para a vida que você perdeu. Os povos que você deixou atrás, as oportunidades de seu homeland.

Na estrada a Etiópia, havia um homem e sua família que tivessem toda sua possessão em sua cabeça, trekking a viagem longa junto com os milhares de nós que fogem a luta. Havia este menino que teve AK 47 em sua mão, mim pode nunca esquecer-se disto porque era traumatizing a experiência que eu tinha tido que sempre testemunhar; não nivele quase perder minha vida era tão traumatic quanto isto. O menino que wielding o injetor veio atrás de nós, convidou o homem e disparou nele. A mulher com os rasgos que gotejam abaixo ela os olhos prendeu sobre firmemente a seu menino pequeno e pediu que não olhasse como eles trek ao longo da viagem. Não poderia prendê-la rasgos que nenhumas poderiam ela olham seu marido inoperante. Muitos perderam suas vidas na viagem com a fome e o thirst ou através do tambor de um injetor.

Para trás em Etiópia que nós nos esforçamos para lidar com a vida como um refugee, meu mum circundará para procurar o alimento nos acampamentos assim que eu poderia começar algo comer. Nós não tivemos nenhum dinheiro e tivemos que fazer com racionar do alimento.

Meu trabalho encontrado mãe no acampamento porque nós não tivemos nenhum dinheiro em nós e nele era crucial se nós devêssemos sobreviver. O dinheiro que começou provou crucial enquanto nós tivemos que pagar nossa maneira com uma viagem no deserto a Spain. Nosso barco capsized mas o mum não deixaria para ir de mim, ela prendeu-me como um ovo. Era assim que frio, eu olhei profundamente em meus olhos do mum e para a primeira vez sobre nossa viagem eu vi o medo. Um medo um 10 anos - o miúdo velho não poderia compreender. Seu era um miracle mas nós fomos conservados pelos protetores de costa espanhóis. Meu mum foi apressado ao hospital para o tratamento. Teve bruises toda sobre e estêve muito fria.

No acampamento no console espanhol. Não era como uma prisão, o trauma era nada comparado a nossos anos da labuta nas ruas de Somália. Você é mais como um criminoso do que o ser humano que procura um lugar melhor e mais seguro viver. Meu mum gritará diário; não poderia acreditá-la os olhos na vista de assim muitos africanos miseráveis. Preferiria morrer em Somália do que o dado vindo em um console em uma situação miserável com nenhuma extremidade na vista. Nós éramos pássaros em uma gaiola - um pássaro da gaiola era mais apropriado.

Tio Khalid um Somali do companheiro pendurado himself. Não poderia carregar o shame e a miséria any more. O mundo não tem nenhum lugar para nós. Podemos ser nós não somos seres humanos bastante, mim éramos muito sad ouvir a notícia da morte do tio Khalid. A dor de ver uma morte do homem do país do companheiro era demasiada para o mama. Nunca recuperou desde esse episode trágico, par com a experiência no mar, ela morreu algumas semanas mais tarde. O Mama não poderia voar a elevação ausente embora alcançasse o outro lado. Eu fui movido para um repouso foster após a morte do mama. Eu perdi uma mãe que eu poderia nunca substituir. Eu estimei o mama. Eu não poderia permanecer em Spain por causa da dor de mama perdedor, assim que eu fui a Canadá.

Porque o mundo assim cruel, mama estava tentando somente encontrar um lugar seguro para sua criança, tio Khalid perdido sua vida para querer escapar da morte e procurar um sanctuary.
Eu não sei porque é assim difícil para povos compreender, minhas experiências sou uma cicatriz em minha mente e coração.


Este artigo foi inspirado pela senhora Aisha… um amigo que eu estou descobrindo ainda.

Por Rashid Zuberu

Revor från himmel
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Min mum oroade alltid om mig som förlorar mitt liv. Det var hennes dröm som in ser mig skola och bli en manipulera. Hon sade att det mest stora tinget i liv var att vara en tjänare till andra, så att Allah kan välsigna dig och att du måste att ha en stor hjärta som innehåller livmisärer.

Min mum var inre matlagning som en dag fördriver mig var utanför att leka med min vänner; allt ett plötsligt en grupp av beväpnade manar i en jeep fick ut och startade att avfyra sammanlagt riktning. Några av min vänner sköts, mig körde så långt, som jag kunde på min metalliska fot. Mitt fostra var ropa och skrika på mig. Hon var gråta och förbanna mig för nästan att förlora mitt liv, som hon rymde mig åtsittande till hennes bröstkorg. Revor av att se mig vid liv avverkning från henne kinder. Jag var ledsen för min vänner, som de inte kunde göra det. Dödskampen av att förlora min ska vänner dröja sig kvar på för någonsin. Skräck av en oönskad inbördeskrig.

Liven av många oskyldiga barn, den sönderslitna kläder av många änkor och de beniga kinderna av änklingar. Det är den riktiga berättelsen av en ändelse kriger aldrig. Vårt folk har förminskats till tiggare. Vi har inga resurser, så vår svår situation anmälas inte, liven av lemlästade barn gör inte nyheterna. Dess gör inte nyheterna, när vårt fostrar dödas, våra fäder dödas. Dess inte som, om vi är barbariska, är det inte som, om världen har aldrig sett att sådan agerar av brutaliteter för. Vi är olika, därför att vi är Somalis och afrikaner. Det är det farligast förlägger på jord för att vara, yet det gör endast nyheterna, när vapen stjälas, när ships är den silade kicken. Vi ska för att inte ge upp slagsmål för fred, därför att precis världen har glömt oss. Vi ska omsorg för våra barn ingen materia oddsna; vi ska omsorg för vårt land. De något att säga oss är ett missat statligt; det finns inget botar för vårt läge, så vi lämnas för att förgås. Jag realiserar att, när man reser vägen av liv som rider ut stormar och anseende i syna av många orkaner, överlevnad är bestämmer vid styrkan av ska en. Våra offer har varit många, våra få klagomål. Och alla along visste vi folket av Somalia vad landet rymmer, ingen materia vår svår situation utan beläggning.

Vi måste flyttningen till gränsa av Etiopien var vi bodde i tents och öppet utrymme. Det hoades, men du hade inget primat. Ett liv av en flykting och att bo i ett olikt land, talande olik dialekt. Var du beskådas med misstanke. Du måste att bevisa sig yourself. Om du är en afrikan, kan dess dubbla tragedi som din identitet vara grälsjuk så många lantliga afrikaner registreras inte på födelse. Du ska låsas upp för en obestämd periodkassalåda som din identitet bevisas.

Livet av en flykting är glömd. De öppna samlas massmediabruk dig för publicitet; nGOsna och den inter-governmental byrån använder dig som en bearbeta för deras arbete och som hjälpmedel av livelihooden. Du kan inte begripa dagstidningansträngningarna, att flyktingar går igenom, den psykologiska trauman av att förlora din identitet, din förälskelse en, din familj, den öppna rasismen och hyckleri. Du är endast en bearbeta för mer misär och skräck. Ingenting kan atone för livet att du har borttappadt. Folket dig som är kvarlämnad, tillfällena av ditt hemland.

På vägen till Etiopien fanns det en man och hans familj, som hade all deras besittning på deras huvud som trekking den långa resan tillsammans med tusentals oss som flyr stridigheten. Det fanns denna pojke, som hade AK 47 i his att räcka, mig kan aldrig glömma att detta, som den var den traumatizingen, erfara mig hade någonsin måste att bevittna; inte ens nästan var att förlora mitt liv så traumatiskt som detta. Pojken som hanterar vapnet, kom bak oss, kallade på manen och sköt honom. Kvinnan med revor som stekflott besegrar henne, synar rymt på tätt till deras pys och frågat honom för att inte se som dem treken längs resan. Hon kunde inte rymma henne revor som neither kunde henne ser hennes döda maka. Många borttappadt deras liv på resan endera till och med hunger och törstar eller till och med trumman av ett vapen.

Baksida i Etiopien som vi kämpade för att klara av med liv som en flykting, min ska mum går omkring att söka efter mat i lägren, så jag kunde få något att äta. Vi hade inga pengar och måste att göra med att ransonera för mat.

Mitt fostra funnit arbete i lägret, som vi hade inga pengar på oss, och det var avgörande, om vi ska fortleva. Pengarna som hon fick, bevisade avgörande, som vi måste att betala vårt långt till och med en resa på öknen till Spanien. Vårt fartyg capsized, men den inte-låtna mumen som skulle, går av mig, henne rymde mig något liknande ett ägg. Det var så förkylning, såg jag djupt i min mum synar, och för den första tiden på vår resa sågar jag skräck. En skräck som en årig unge 10 inte kunde förstå. Dess var ett mirakel, men vi sparades av de spanska kustbevakningarna. Min mum rusades till sjukhuset för behandling. Hon hade blåmärken all över och var mycket kall.

På lägret på den spanska ön. Det var något liknande per fängelse, trauman var ingenting som jämfördes till våra år av, sliter på gatorna av Somalia. Du är mer något liknande per brottsling än människa som söker en bättre och säkrare bostad. Mitt mum dagliga ska skrik; hon kunde inte tro henne synar på sikten av så många bedrövliga afrikaner. Hon skulle har föredragit att dö i Somalia, än den kommna matrisen på en ö i ett bedrövligt läge med inget avslutar i sikt. Vi var fåglar i en bur - en burfågel var mer anslår.

Uncle Khalid ett med- somaliskt hängt självt. Han kunde inte uthärda den något mera skammen och misären. Världen har inget att förlägga för oss. Maj är oss är inte människor nog, mig var mycket ledsen att höra nyheterna av död för Uncle Khalid. Smärta av att se en med- landsmandöd var för mycket för mama. Hon återställde aldrig efter den tragiska episod, kopplar ihop med erfara på havet, henne dog några veckor mer sistnämnd. Mamaen kunde inte flyga away kick, även om hon nådde andra sidan. Jag var rörd till ett familjehem efter mama'sens död. Borttappad I en fostra som jag kunde aldrig byta ut. Jag cherished mamaen. Jag kunde inte staget i Spanien på grund av smärta av den losing mamaen, så jag gick till Kanada.

Förlägga för hennes barn, Uncle Khalid som är borttappad hans liv för att önska till flyktdöd och sökande av en fristad, varför den så grymma världen, mama var endast pröva att finna en kassaskåp.
Jag vet inte, varför det är så svårt att folket förstår, mitt erfar är ett ärr i mitt varar besvärad och hjärta.


Denna artikel inspirerades av Lady Aisha… upptäckt för förmiddag för vän I en stilla.

Vid Rashid Zuberu

Разрывы от рая
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Моя мумия всегда тревожилась о мне теряя мою жизнь. Было ее сновидением, котор нужно увидеть меня в школе и пойти доктора. Она сказала что большой вещью в жизни должна была быть холопка к другим TAK, CTO аллах сможет благословить вас и что вы должны иметь большое сердце для того чтобы содержать нищеты жизни.

Моя мумия была внутренн варящ один день whiles я была вне играть с моими друзьями; все из неожиданного группа в составе вооруженные люди в виллисе get out и начали включение в всем направлении. Некоторые из моих друзей были съемкой, я побежали насколько я был в состоянии на моих tinny ногах. Моя мать была кричащ и screaming на мне. Она была плачущ и проклинающ меня для близко терять мою жизнь по мере того как она держала меня плотно к ее комоду. Разрывы видеть меня живой упали от ее щек. Я был огорченн для моих друзей по мере того как они не смогли сделать его. Агония терять моих друзей помедлит дальше для всегда. Scares излишнего гражданской войны.

Жизни много невиновных детей, растрепанных одежд много widows и костлявых щек вдовцов. Будет поистине рассказом никогда не кончаясь войны. Наши люди были уменьшены к попрошайкам. Мы не имеем никакие ресурсы поэтому не сообщен наш plight, жизни покалеченных детей не делает новости. Сво не делает новости когда наши мати убиты, наши отцы убейте. Сво не если мы barbaric, оно не если мир никогда не видел такие поступки зверства раньше. Мы друг потому что мы будем Somalis и африканцами. Будет самым опасным местом на земле, котор нужно быть, но она только делает новости когда оружия украдены, когда корабли высоко подняты домкратом. Мы не передадим вверх борьба за мир как раз потому что мир забывал нас. Мы не позаботим для наших детей никакое дело форы; мы позаботим для нашей земли. Они говорят мы будет вылтинным из строя положением; не будет выхода для нашей ситуации поэтому мы оставлены для того чтобы погибнуть. Я осуществляю что когда одно перемещает дорога штормов и положения выветривания жизни в глазе много ураганов, выживание обусловливает прочностью одних будет. Наши поддачи много, нашими жалобами несколько. И все вперед мы люди Сомали знали земля держит, никакое дело наш plight без ресервирований.

Мы должны двинуть к границе эфиопии где мы жили в шатрах и открытых космосах. Оно было горяче но вы не имели никакой выбор. Жизнь беженца, живущ в по-разному стране, говоря по-разному диалект. Где вы осмотрены с подозрением. Вы должны доказать. Если вы будете африканцем, то свой двойной трагизм как ваша тождественность может быть contentious так много сельские африканцы не зарегистрирован на рождение. Вы будете зафиксированы вверх на индефинитный период до ваша тождественность будет доказана.

Жизнь беженца забытое одним. Открытая польза средств массовой информации вы для публикуемости; NGOs и inter-governmental агенство используют вас как инструмент для их работы и как середины livelihood. Вы не можете постигнуть ежедневные схватки что беженцы идут до конца, психологический trauma терять вашу тождественность, вашу влюбленность одни, вашу семью, открытый расизм и лицемерность. Вы будете только инструментом для больше нищеты и страхом. Ничего может компенсировать на жизнь вы теряли. Люди, котор вы оставили позади, возможности вашего homeland.

На дороге к эфиопии, была человек и его семья который имели полностью их владение на их головке, trekking длиннее путешествие вместе с тысячами нас исчезая воевать. Был этот мальчик имел AK 47 в его руке, я могут никогда не забывать это по мере того как она была травмировать опыт, котор я всегда witness; не выровняйте близко терять мою жизнь был как травматично как это. Мальчик wielding пушка пришел за нами, call on человек и снял его. Женщина при разрывы капая вниз с ее глаз держала дальше туго к их маленькому мальчику и спрашивала, что он посмотрело по мере того как они trek вдоль путешествия. Она не смогла держать ее разрывы, котор ни те смогли она смотрят ее мертвого супруга. Много потеряли их жизни на путешествии или через голод и жажду или через бочонок пушки.

Назад в эфиопии, котор мы боролись для того чтобы справиться с жизнью как беженец, моя мумия go around для того чтобы искать еда в лагерях поэтому я смог получить что-то съесть. Мы не имели никакую деньг и должны сделать с нормирования продовольствия.

Моя работа найденная матью в лагере по мере того как мы не имели никакую деньг на нас и ей была критической если мы должны выдержать. Деньг, котор она получила доказала критическое по мере того как мы должны оплатить нашу дорогу через путешествие на пустыне к Испании. Наша шлюпка capsized но мумия не препятствовала бы для того чтобы пойти меня, она держала меня как яичко. Оно было поэтому холод, я посмотрел глубоко в моих глазах мумии и for the first time на нашем путешествии, котор я увидел страх. Страх 10 год - старый малыш не смог понять. Сво было чудо но мы были сохранены испанскими службами береговой охраны. Моя мумия была поспешена к стационару для обработки. Она имела синяки повсюду и была очень холодна.

На лагере на испанском острове. Оно было как тюрьма, trauma было ничего сравненным к нашим летам труженичества на улицах Сомали. Вы more like преступник чем человек изыскивая более лучшее и безопасное место для того чтобы жить. Моя мумия заплачет ежедневно; она не смогла верить ее глазам на визировании настолько много горемычных африканцев. Она предпочесла бы умереть в Сомали чем ой плашке на острове в бедственном положении без конца в визировании. Мы были птицами в клетке - птица клетки была более соотвествующей.

Дядюшка Khalid повиснутое сомалийское собрата. Он не смог принести стыд и нищету больше. Мир не имеет никакое место для нас. May быть мы не будем людьми достаточно, я были очень унылы услышать новости смерти дядюшки Khalid. Боль видеть смерть человека страны собрата была too much для mama. Она никогда не взяла с тех пор тот трагичный эпизод, пару с опытом на море, она умерла немного неделей более поздно. Mama не смогло лететь отсутствующий максимум хотя она достигла другую сторону. Я был двинут к foster дому после смерти mama. Я потерял мать, котор я смог никогда не заменять ть. Я взлелеял mama. Я не смог остаться в Испании из-за боли losing mama, поэтому я пошел к Канаде.

Почему мир настолько жестокосердный, mama только пытался найти безопасное место для ее ребенка, дядюшка Khalid потерял его жизнь для хотеть избеубежать смерть и изыскивать святилище.
Я не знаю почему настолько трудно для людей понять, мои опыты буду шрамом в моем разуме и сердцем.


Эта статья была воодушевляна повелительницей Aisha… друг, котор я все еще открываю.

Rashid Zuberu

Scheuren van Hemel
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Mijn mum maakte zich altijd over me ongerust die mijn leven verliest. Het was haar droom om me te zien in school en een arts te worden. Zij zei dat het grootste ding in het leven een bediende moest zijn aan anderen zodat Allah u kan zegenen en dat u een groot hart moet hebben om het levensmiseries te bevatten.

Mijn mum was binnen kokend één dag whiles ik was buiten het spelen met mijn vrienden; plotseling ging een groep bewapende mensen in jeep weg en begon in al richting in brand te steken. Sommige van mijn vrienden waren ontsproten, liep ik voor zover ik op mijn tinny voeten kon. Mijn moeder schreeuwde en gilde bij me. Zij schreeuwde en vervloekte me voor bijna het verliezen van mijn leven aangezien zij me vast aan haar borst hield. De scheuren van het zien van levend me vielen van haar wangen. Ik was droevig voor mijn vrienden aangezien zij niet het konden maken. De ondraaglijke pijn van het verliezen van mijn vrienden zal voor ooit treuzelen. De schrik van een ongewenste burgeroorlog.

Het leven van vele onschuldige kinderen, tattered kleren van vele weduwen en de knokige wangen van widowers. Het is het ware verhaal van een eeuwigdurende oorlog. Onze mensen zijn verminderd tot bedelaars. Wij hebben geen middelen zodat wordt onze benarde toestand niet gemeld, maakt het leven van verminkte kinderen geen nieuws. Zijn maakt geen nieuws wanneer onze moeders worden gedood, worden onze vaders gedood. Zijn niet alsof wij barbaars zijn, is het niet alsof de wereld nooit dergelijke handelingen van brutalities voordien heeft gezien. Wij zijn verschillend omdat wij Somaliërs en Afrikanen zijn. Het is de gevaarlijkste plaats ter wereld om te zijn, nog maakt het slechts het nieuws wanneer de wapens worden gestolen, wanneer de schepen hoog worden opgevijzeld. Wij zullen niet de strijd voor vrede opgeven enkel omdat de wereld ons heeft vergeten. Wij zullen voor onze kinderen geen kwestie de kansen geven; wij zullen voor ons land geven. Zij zeggen wij een ontbroken Staat zijn; er is geen remedie voor onze situatie zo wij om worden verlaten om te komen. Ik realiseer dat wanneer men de weg van het levensverwering onweren en status in het oog van vele orkanen reist, de overleving bepaalt door de sterkte van degenen zal is. Onze offers zijn velen, onze klachten weinigen geweest. En allen langs wisten wij de inwoners van Somalië wat het land, geen kwestie onze benarde toestand zonder reserves houdt.

Wij moesten ons aan de grens van Ethiopië bewegen waar wij in tenten en open ruimten leefden. Het was heet maar u had geen keus. Het leven van een vluchteling, die in een verschillend land, het spreken verschillend dialect leeft. Waar u met verdenking wordt bekeken. U moet bewijzen. Als u een Afrikaan bent, kan zijn dubbele tragedie als uw identiteit controversieel zijn aangezien vele landelijke Afrikanen niet bij geboorte worden geregistreerd. U zal omhoog worden gesloten want een onbepaalde periode tot uw identiteit wordt bewezen.

Het leven van een vluchteling is vergeten één. De open massamedia gebruiken u voor publiciteit; NGOs en het intergouvernementele agentschap gebruiken u als hulpmiddel voor hun werk en als levensonderhoud. U kunt de dagelijkse strijd begrijpen niet dat de vluchtelingen, het psychologische trauma van het verliezen van uw identiteit, uw liefdedegenen, uw familie, open racisme en de schijnheiligheid door gaan. U bent slechts een hulpmiddel voor meer ellende en vrees. Niets kan voor het leven herstellen dat u hebt verloren. De mensen die u, de kansen van uw geboorteland erachter hebt weggegaan.

Op de weg aan Ethiopië, waren er een mens en zijn familie die al hun bezit op hun hoofd hadden, trekking de lange reis samen met duizenden ons die het vechten vluchten. Er was deze jongen die AK 47 in zijn hand had, kan ik dit nooit vergeten aangezien het de traumatismeervaring was ik ooit had moeten getuigen; was bijna niet zelfs verliezen van mijn leven zo traumatisch zoals dit. De jongen die het kanon hanteert kwam achter ons, nodigde de man uit en ontsproot hem. De vrouw met scheuren die onderaan haar ogen druipen die vast aan hun kleine jongen worden gehouden en gevraagd hem niet te kijken aangezien zij trek langs de reis. Zij kon niet houden haar scheuren ook niet zij haar dode echtgenoot konden bekijken. Velen verloren hun leven op de reis of door honger en dorst of door het vat van een kanon.

Terug in Ethiopië worstelden wij om aan het leven het hoofd te bieden aangezien een vluchteling, mijn mum rond voedsel in de kampen zal gaan zoeken zodat kon ik iets ertoe brengen om te eten. Wij hadden geen geld en moesten met voedsel het rantsoeneren doen.

Mijn moeder vond het werk in het kamp aangezien wij geen geld op ons hadden en het essentieel was als wij moeten overleven. Het geld dat zij gebleken essentieel is geworden aangezien wij moesten onze manier door een reis betalen op de woestijn aan Spanje. Onze boot kapseiste maar mum niet van me zou laten gaan, hield zij me als een ei. Het was zo koud, keek ik diep in mijn mumogen en voor het eerst op onze reis zag ik vrees. Een vrees een 10 éénjarigenjong geitje kon niet begrijpen. Zijn was een mirakel maar wij werden gered door de Spaanse kustwacht. Mijn mum werd meegesleept aan het ziekenhuis voor behandeling. Zij had over kneuzingen helemaal en was zeer koud.

Bij het kamp op het Spaanse eiland. Het was als een gevangenis, was het trauma niets in vergelijking met onze jaren van zware arbeid op de straten van Somalië. U bent meer als een misdadiger dan mens die een betere en veiligere plaats willen leven. Mijn mum zal elke dag schreeuwen; zij kon niet haar ogen bij het gezicht van zo vele miserabele Afrikanen geloven. Zij zou in Somalië verkozen hebben te sterven dan gekomen matrijs op een Eiland in een miserabele situatie zonder eind in gezicht. Wij waren vogels in een kooi - een kooivogel was meer aangewezen.

Oom Khalid een medeSomaliër hing zich. Hij kon niet de schande en de ellende meer dragen. De wereld heeft geen plaats voor ons. Mag zijn wij zijn genoeg geen mensen, was ik zeer droevig om het nieuws van de dood van Oom te horen Khalid. De pijn van het zien van een mededood van de landmens was teveel voor mama. Zij kreeg nooit sinds die tragische episode, paar met de op zee ervaring terug, stierf zij een paar later weken. Mama kon niet hoog wegvliegen hoewel zij de andere kant bereikte. Ik werd verplaatst naar een pleeghuis na mama dood. Ik verloor een moeder ik nooit kon vervangen. Ik koesterde mama. Ik kon niet in Spanje wegens de pijn van verliezende mama blijven, zodat ging ik naar Canada.

Waarom de zo wrede wereld, mama slechts probeerde om een veilige plaats voor haar kind te vinden, verloor Oom Khalid zijn leven voor het willen aan dood ontsnappen en het zoeken van een heiligdom.
Ik weet niet waarom het voor mensen zo moeilijk is te begrijpen, zijn mijn ervaringen een litteken in mijn mening en hart.


Dit artikel werd geïnspireerdl door Dame Aisha… een vriend ik nog ontdek.

Door Rashid Zuberu

دموع من سماء
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أقلق [موم] ي دائما حول ي يخسر حياتي. هو كان حلمه أن يرىني في مدرسة وأصبحت دكتورة. هو قال أنّ كان الشيء عظيمة في حياة أن يكون خادمة إلى أخرى [س ثت] الله يستطيع باركت أنت وأنّ أنت يضطرّ يتلقّى قلب كبيرة أن يحتوي حياة شقاء.

كان [موم] ي داخليّة يطبخ واحدة يوم [وهيلس] أنا كان خارج يلعب مع صديقاتي; طلع كلّ من فجائيّة مجموعة من رجال مسلّحة في عربة جيب وبدأ إشعال في كلّ اتّجاه. كان بعض من صديقاتي طلقة خردق, أنا ركض [أس فر س] أنا استطعت على أقدامي صفيحيّة. كان أمي يصيح ويصرخ في ي. هو كان يصرخ ويلعنني ل تقريبا يخسر حياتي بما أنّ هو أمسكني مشدودة إلى قفص صدره. [فلّ] دموع من يرىني حيّة من وجناته. أنا كنت آسفة لصديقاتي بما أنّ هم استطاع لم يجعل هو. سيتريّث الالألم من يخسر صديقاتي فوق ل في أيّ وقت. الذعر من حرب أهليّة غيرمطلوب.

الحيوات من كثير أطفال بريئة, ال [تتّرد] ملابس من كثير أرملة والوجنات عظميّة أرامل. هو ال صحّ قصة من حرب [نفر ندينغ]. قلّدت الناسنا يتلقّى يكون إلى متسولات. نحن نتلقّى ما من موردات لذلك لا يفاد تعهدنا, الحيوات من يبتر أطفال لا يجعل أخبار. لا يجعل ه أخبار عندما أمهاتنا قتلت, آباءنا قتلت. ه لا [أس يف] نحن [بربريك], ليس هو [أس يف] العالم يتلقّى أبدا يرى هذا أعمال الوحشيّ من قبل. نحن مختلفة لأنّ نحن نكون [سمليس] وإفريقيات. هو المكان خطرة أكثر على أرض أن يكون, مع ذلك يجعل هو فقط الأخبار عندما أسلحة سرقت, عندما سفن عاليا رفعت. نحن لن نعطي فوق المعركة لسلام فقط لأنّ العالم كان قد نسينا. نحن سنهتمّ لأطفالنا ما من أمر الأرجحية; نحن سنهتمّ لأرضنا. هم يقولون نحن [فيلد] دولة; هناك ما من علاج لحالتنا لذلك تركت نحن أن يهلك. أنا أحقّق أنّ عندما يسافر واحدة الطريق الحياة [وثرينغ] عواصف والموقف في العين من كثير أعاصير, بقاء يحدّد بالقوة من أحد يريد. قد كان تضحياتنا كثير, شكاوينا قليل. وكلّ جانبا عرف نحن الالناس صومال ماذا الأرض يمسك, ما من أمر تعهدنا دون تحفظات.

نحن اضطرّ تحرّكت إلى الحافة أثيوبيا حيث نحن عشنا في خيم و [أبن سبس]. هو كان حارّة غير أنّ تلقّى أنت ما من إختبار. حياة من لاجئ, يعيش في بلد مختلفة, يتكلّم عامية مختلفة. حيث أنت يكون شاهدت مع توهم. أنت يضطرّ برهنتبنفسي. إن أنت تكون إفريقية, مأساته مزدوجة كهويتك يستطيع كنت مشاكسة [أس مني] إفريقيات ريفيّة لا يسجّل في ولادة. أنت كنت ستقفل فوق لفترة غيرمحدّد حتّى برهنت هويتك.

الحياة من لاجئ نسيت واحدة. يستعمل ال [مسّ مديوم] مفتوحة أنت لإشهار; ال يستعمل [نغس] و [إينتر-غفرنمنتل جنسي] أنت كأداة لعملهم وك [منس] الرزق. أنت يستطيع لا يتضمّن الكفاح يوميّة أنّ يذهب لاجئ كلّيّا, الجرح نفسانيّة من يخسر هويتك, حالت حبّك أحد, أسرتك, العنصرية مفتوحة ونفاق. أنت فقط أداة ل كثير شقاء وخوف. لاشيء يستطيع عوّضت للحياة أنّ أنت قد خسرت. الالناس أنت تركت وراء, الفرص من وطنك.

على الطريق إلى أثيوبيا, كان هناك رجل وأسرته الذي تلقّى كلّهم امتلاك على رأسهم, يسير السفر طويلة مع الآلاف من نا يهرب ال يتنازع. هناك كان هذا فتى الذي تلقّى [أك] 47 في يده, أنا يستطيع أبدا نسيت هذا بما أنّ هو كان ال أكثر يصدم خبرة أنا تلقّى في أيّ وقت اضطرّت شهدت; لا ساويت تقريبا يخسر حياتي كان مثل جرحية بما أنّ هذا. أتى الفتى يعالج المسدّس مدفع خلف نا, [كلّ ون] الرجل وقذفه. أمسك الإمرأة مع دموع يتقطّر نزولا إلى ه أعين فوق ضيّقا إلى فتىهم صغيرة وسأله لا أن ينظر بما أنّ هم رحلة شاقة على طول السفر. هو استطاع لم يمسكه دموع لا استطاع هو ينظر في زوجه ميّتة. كثير خسر حيواتهم على السفر إمّا من خلال حالة جوع وحالة عطش أو من خلال البرميل من مسدّس مدفع.

[غو رووند] إلى الخلف في أثيوبيا نحن كافحنا أن يواجه مع حياة كلاجئ, [موم] ي أن يفتّش طعام في المخيمات لذلك أنا استطاع حصلت شيء أن يأكل. نحن تلقّينا ما من مال واضطرّ أتمّت مع طعام يحصّص.

ي أم كان يؤسّس عمل في المخيم بما أنّ نحن تلقّينا ما من مال على نا وهو حاسمة إن نحن نكون أن يبقى. برهن المال هو حصل حاسمة بما أنّ نحن اضطرّ دفعت طريقنا من خلال سفر على الصحراء إلى إسبانيا. انقلب زورقنا غير أنّ [موم] لم يترك ذهبت من ي, هو أمسكني مثل بيضة. هو كان لذلك برد, نظر أنا عميقا في ي [موم] أعين و [فور ث فيرست تيم] على سفرنا أنا رأيت خوف. خوف 10 [ير-ولد] جدية استطاع لم يفهم. ه كان معجزة غير أنّ أنقذت نحن كان بالإسبانيّة ساحل حارسات. استعجلت [موم] ي كان إلى المستشفى لمعالجة. هو تلقّى كدمات [ألّ وفر] وكان جدّا باردة.

في المخيم على الجزيرة إسبانيّة. هو كان مثل سجن, الجرح كان لاشيء يقارن إلى سنوننا الكدح على الشوارع صومال. أنت أشبه مجرمة من إنسان يبحث جيّدة ومكان آمنة أن يعيش. سيصرخ [موم] ي يوميّة; هو استطاع لم يصدقه أعين في الجهاز تسديد من هكذا كثير إفريقيات هزيلة. هو فضّل أن يموت في صومال من يؤتى قالب على جزيرة في حالة هزيلة بلا نهاية في جهاز تسديد. نحن كنّا عصافير في قفص - قفص كان عصفور أكثر مناسبة.

عمة خالد رفيقة صوماليّة مشنوقبنفسي. هو استطاع لم يحمل العار وشقاء بعد الآن. يتلقّى العالم ما من مكان ل نا. يمكن كنت نحن ليس أناس بكفاية, أنا كان جدّا حزينة أن يسمع الأخبار من عمة خالد موت. كان الألم من يرى رفيقة بلد رجل موت [توو موش] ل [مما]. هو أبدا استردّ منذ ذلك الحين أنّ حلقة مأساويّة, زوج مع الخبرة في بحث, هو مات [ا فو] أسابيع فيما بعد. [مما] استطاع لم يطر إرتفاع بعيد رغم أنّ هو بلغ الأخرى جانب. أنا كان تحرّكت إلى منزل متبنّية بعد [مما] موت. أنا خسرت أم أنا استطاع أبدا استبدلت. أنا دلّلت [مما]. أنا استطاع لم يبقى في إسبانيا بسبب الألم من [مما] خاسرة, لذلك ذهب أنا إلى كندا.

لما العالم هكذا قاسية, [مما] كان فقط حاول أن يجد مكان آمنة لطفلته, خسر عمة خالد حياته ل يريد أن يهرب موت ويبحث ملجأ.
أنا لا أعرف لما هو يكون هكذا يصعب لالناس أن يفهم, خبراتي شطب في عقلي وقلب.


ألهمت هذا مادة كان بسيدة [أيشا]… صديقة أنا أكون بعد أكتشف.

برشيد [زوبرو]

My mum always worried about me losing my life. It was her dream to see me in school and become a doctor. She said that the greatest thing in life was to be a servant to others so that Allah can bless you and that you have to have a big heart to contain life miseries.

My mum was inside cooking one day whiles I was outside playing with my friends; all of a sudden a group of armed men in a jeep got out and started firing in all direction. Some of my friends were shot, I ran as far as I could on my tinny feet. My mother was shouting and screaming at me. She was crying and cursing me for nearly losing my life as she held me tight to her chest. Tears of seeing me alive fell from her cheeks. I was sorry for my friends as they could not make it. The agony of losing my friends will linger on for ever. The scares of an unwanted civil war.

The lives of many innocent children, the tattered clothes of many widows and the bony cheeks of widowers. It’s the true story of a never ending war. Our people have been reduced to beggars. We have no resources so our plight is not reported, the lives of mutilated children do not make news. Its does not make news when our mothers are killed, our fathers are killed. Its not as if we are barbaric, it’s not as if the world has never seen such acts of brutalities before. We are different because we are Somalis and Africans. It’s the most dangerous place on earth to be, yet it only makes the news when weapons are stolen, when ships are high jacked. We will not give up the fight for peace just because the world has forgotten us. We will care for our children no matter the odds; we will care for our land. They say we are a failed State; there is no remedy for our situation so we are left to perish. I realize that when one travels the road of life weathering storms and standing in the eye of many hurricanes, survival is determine by the strength of ones will. Our sacrifices have been many, our complaints few. And all along we the people of Somalia knew what the land holds, no matter our plight without reservations.

We had to move to the border of Ethiopia where we lived in tents and open spaces. It was hot but you had no choice. A life of a refugee, living in a different country, speaking different dialect. Where you are viewed with suspicion. You have to prove yourself. If you are an African, its double tragedy as your identity can be contentious as many rural Africans are not registered at birth. You will be locked up for an indefinite period till your identity is proven.

The life of a refugee is a forgotten one. The open mass media use you for publicity; the NGOs and inter-governmental agency use you as a tool for their work and as a means of livelihood. You cannot comprehend the daily struggles that refugees go through, the psychological trauma of losing your identity, your love ones, your family, the open racism and hypocrisy. You are only a tool for more misery and fear. Nothing can atone for the life that you have lost. The people you left behind, the opportunities of your homeland.

On the road to Ethiopia, there was a man and his family who had all their possession on their head, trekking the long journey along with the thousands of us fleeing the fighting. There was this boy who had AK 47 in his hand, I can never forget this as it was the most traumatizing experience I had ever had to witness; not even nearly losing my life was as traumatic as this. The boy wielding the gun came behind us, called on the man and shot him. The woman with tears dripping down her eyes held on tight to their little boy and asked him not to look as they trek along the journey. She couldn’t hold her tears neither could she look at her dead husband. Many lost their lives on the journey either through hunger and thirst or through the barrel of a gun.

Back in Ethiopia we struggled to cope with life as a refugee, my mum will go around to look for food in the camps so I could get something to eat. We had no money and had to do with food rationing.

My mother found work in the camp as we had no money on us and it was crucial if we are to survive. The money she got proved crucial as we had to pay our way through a journey on the desert to Spain. Our boat capsized but mum wouldn’t let go of me, she held me like an egg. It was so cold, I looked deep in my mum eyes and for the first time on our journey I saw fear. A fear a 10 year old kid could not understand. Its was a miracle but we were saved by the Spanish coast guards. My mum was rushed to the hospital for treatment. She had bruises all over and was very cold.

At the camp on the Spanish island. It was like a prison, the trauma was nothing compared to our years of toil on the streets of Somalia. You are more like a criminal than human seeking a better and safer place to live. My mum will cry everyday; she couldn’t believe her eyes at the sight of so many miserable Africans. She would have preferred to die in Somalia than come die on an Island in a miserable situation with no end in sight. We were birds in a cage – a cage bird was more appropriate.

Uncle Khalid a fellow Somali hanged himself. He couldn’t bear the shame and misery any more. The world has no place for us. May be we are not humans enough, I was very sad to hear the news of Uncle Khalid death. The pain of seeing a fellow country man death was too much for mama. She never recovered since that tragic episode, couple with the experience at sea, she died a few weeks later. Mama could not fly away high although she reached the other side. I was moved to a foster home after mama’s death. I lost a mother I could never replace. I cherished mama. I couldn’t stay in Spain because of the pain of losing mama, so I went to Canada.

Why the world so cruel, mama was only trying to find a safe place for her child, Uncle Khalid lost his life for wanting to escape death and seeking a sanctuary.
I don’t know why it’s so difficult for people to understand, my experiences are a scar in my mind and heart.


This article was inspired by Lady Aisha…a friend I am still discovering.

By Rashid Zuberu

Larmes de ciel
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ma maman s'est toujours inquiétée de moi perdant ma vie. C'était son rêve pour me voir à l'école et pour aller bien à un docteur. Elle a dit que la plus grande chose dans la vie était d'être un domestique à d'autres de sorte qu'Allah puisse vous bénir et que vous devez avoir un grand coeur pour contenir des misères de la vie.

Ma maman était intérieure faisant cuire un jour me passe était en dehors du jeu avec mes amis ; toute la soudain un groupe d'hommes armés dans une jeep est sortie et a commencé la mise à feu dans toute la direction. Certains de mes amis étaient projectile, j'ont couru dans la mesure où j'ai pu sur mes pieds grêles. Ma mère était criante et criante à moi. Elle était pleurante et me maudissant pour perdre presque ma vie car elle m'a jugé serré à son coffre. Les larmes de me voir vivant sont tombées de ses joues. J'étais désolé pour mes amis car ils ne pourraient pas le faire. L'agonie de perdre mes amis s'attardera dessus pour jamais. Les alarmes d'une guerre civile non désirée.

Les vies de beaucoup d'enfants innocents, des vêtements déchirés en lambeaux de beaucoup de veuves et des joues osseuses des veufs. C'est l'histoire vraie d'une guerre interminable. Nos personnes ont été réduites aux mendiants. Nous n'avons aucune ressource ainsi notre situation difficile n'est pas rapportée, les vies des enfants mutilés ne font pas des nouvelles. Son ne fait pas des nouvelles quand nos mères sont tuées, nos pères sont tués. Son pas comme si nous sommes barbares, il n'est pas comme si le monde n'a avant jamais vu de tels actes des brutalités. Nous sommes différents parce que nous sommes Somalis et Africains. C'est l'endroit le plus dangereux sur terre à être, pourtant il fait seulement les nouvelles quand des armes sont volées, quand des bateaux sont haut mis sur cric. Nous n'abandonnerons pas le combat pour la paix juste parce que le monde nous a oubliés. Nous ne nous occuperons de nos enfants aucune matière la chance ; nous entretiendrons notre terre. Ils disent que nous sommes un état échoué ; il n'y a aucun remède pour notre situation ainsi nous sommes laissés pour périr. Je me rends compte que quand on voyage la route de la désagrégation de la vie donne l'assaut à et se tenant dans l'oeil de beaucoup d'ouragans, survie est détermine par la force de ceux. Nos sacrifices ont été beaucoup, nos plaintes peu. Et tous le long nous le peuple de la Somalie avons su ce que la terre tient, aucune matière notre situation difficile sans réservations.

Nous avons dû nous déplacer à la frontière de l'Ethiopie où nous avons vécu dans les tentes et les espaces ouverts. Il faisait chaud mais vous n'avez eu aucun choix. Une vie d'un réfugié, vivant dans un pays différent, dialecte différent parlant. Là où vous êtes regardé avec le soupçon. Vous devez se prouver. Si vous êtes un Africain, sa double tragédie en tant que votre identité peut être controversable autant d'Africains ruraux ne sont pas enregistrées à la naissance. Vous serez enfermé pendant une période indéfinie jusqu'à ce que votre identité soit prouvée.

La vie d'un réfugié est oubliée. Les mass media ouverts vous emploient pour la publicité ; les O.N.G.s et l'agence intergouvernementale vous emploient comme outil pour leur travail et en tant que des moyens de vie. Vous ne pouvez pas comprendre les luttes quotidiennes que les réfugiés interviennent, le trauma psychologique de perdre votre identité, votre amour ceux, votre famille, le racisme ouvert et l'hypocrisie. Vous êtes seulement un outil pour plus de misère et crainte. Rien ne peut se reconcilier pour la vie que vous avez perdue. Le peuple que vous avez laissé, les occasions de votre patrie.

Sur la route vers l'Ethiopie, il y avait un homme et sa famille qui ont eu toute leur possession sur leur tête, trekking le long voyage avec les milliers de nous se sauvant le combat. Il y avait ce garçon qui a eu AK 47 dans sa main, je peut ne jamais oublier ceci car il était traumatiser l'expérience que j'avais jamais dû être témoin ; pas égalisez perdre presque ma vie était aussi traumatique que ceci. Le garçon utilisant le pistolet est venu derrière nous, a invité l'homme et l'a tiré. La femme avec des larmes s'égouttant en bas de elle des yeux s'est tenue dessus fortement sur leur petit garçon et lui a demandée de ne pas regarder comme ils voyage le long du voyage. Elle ne pourrait pas la tenir des larmes que ni l'un ni l'autre ne pourraient elle regardent son mari mort. Beaucoup ont perdu leurs vies sur le voyage par la faim et la soif ou par le baril d'un pistolet.

En arrière en Ethiopie que nous avons lutté pour faire face à la vie en tant que réfugié, ma maman circulera pour rechercher la nourriture dans les camps ainsi je pourrais obtenir quelque chose manger. Nous n'avons eu aucun argent et avons dû faire avec le rationnement de nourriture.

Mon travail trouvé par mère dans le camp car nous n'avons eu aucun argent sur nous et lui était crucial si nous devons survivre. L'argent qu'elle a obtenu a prouvé crucial pendant que nous devions payer notre voie par un voyage sur le désert en Espagne. Notre bateau a chaviré mais la maman ne laisserait pas aller de moi, elle m'a tenu comme un oeuf. Il était ainsi froid, j'ai regardé profondément dans mes yeux de maman et pour la première fois sur notre voyage que j'ai vu la crainte. Une crainte qu'un enfant de 10 ans ne pourrait pas comprendre. Son était un miracle mais nous avons été sauvés par les gardes côtières espagnoles. Ma maman a été précipitée à l'hôpital pour le traitement. Elle a eu des contusions partout et était très froide.

Au camp sur l'île espagnole. Il était comme une prison, le trauma n'était rien comparé à nos années de travail dur sur les rues de la Somalie. Vous êtes plutôt un criminel que l'humain cherchant un meilleur et plus sûr endroit de vivre. Ma maman pleurera journalier ; elle ne pourrait pas la croire des yeux à la vue de tant d'Africains malheureux. Elle aurait préféré mourir en Somalie que la matrice venue sur une île dans une situation malheureuse sans l'extrémité en vue. Nous étions des oiseaux dans un camp - un oiseau de camp était plus approprié.

Oncle Khalid Somalien d'un camarade s'est accroché. Il ne pourrait soutenir la honte et la misère plus. Le monde n'a aucun endroit pour nous. Pouvons être nous ne sommes pas assez des humains, j'étions très tristes d'entendre les nouvelles de la mort d'oncle Khalid. La douleur de voir une mort d'homme de pays de camarade était trop pour la maman. Elle jamais n'a depuis récupéré cet épisode tragique, couple avec l'expérience en mer, elle est morte quelques semaines plus tard. La maman ne pourrait pas voler la haute partie bien qu'elle ait atteint l'autre côté. J'ai été déplacé à une maison adoptive après la mort de la maman. J'ai perdu une mère que je pourrais ne jamais remplacer. J'ai aimé la maman. Je ne pourrais pas rester en Espagne en raison de la douleur de la maman perdante, ainsi je suis allé au Canada.

Pourquoi le monde si cruel, maman essayait seulement de trouver un endroit sûr pour son enfant, oncle Khalid perdu sa vie pour vouloir échapper à la mort et chercher un sanctuaire.
Je ne sais pas pourquoi il est si difficile que les personnes comprennent, mes expériences suis une cicatrice dans mon esprit et coeur.


Cet article a été inspiré par Madame Aisha… un ami que je découvre toujours.

Par Rashid Zuberu

Rasgones del cielo
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Mi momia se preocupó siempre de mí que perdía mi vida. Era su sueño para verme en escuela y para sentir bien a un doctor. Ella dijo que la cosa más grande de la vida era ser criado a otros de modo que Allah pueda bendecirle y que usted tiene que tener un corazón grande para contener miserias de la vida.

Mi momia era interior cocinando un día me pasa estaba fuera de jugar con mis amigos; todo el repentino un grupo de hombres armados en un jeep salió y comenzó de la leña en toda la dirección. Algunos de mis amigos eran tiro, yo funcionaron por lo que podía en mis pies de hojalata. Mi madre era de grito y de griterío en mí. Ella era gritadora y que me maldecía para casi perder mi vida pues ella me sostuvo apretado a su pecho. Los rasgones de verme vivo cayeron de sus mejillas. Estaba apesadumbrado para mis amigos pues no podrían hacerlo. La agonía de perder a mis amigos se rezagará encendido para siempre. Los sustos de una guerra civil indeseada.

Las vidas de muchos niños inocentes, de las ropas hechas andrajos de muchas viudas y de las mejillas huesudas de viudos. Es la historia verdadera de una guerra interminable. Han reducido a nuestra gente a los mendigos. No tenemos ningún recurso así que nuestro apuro no se divulga, las vidas de niños mutilados no hace noticias. Su no hace noticias cuando matan a nuestras madres, nuestros padres se matan. Su no como si somos barbáricos, no es como si el mundo nunca ha visto tales actos de brutalidades antes. Somos diferentes porque somos Somalis y africanos. Es el lugar más peligroso en la tierra a ser, con todo hace solamente las noticias cuando se roban las armas, cuando las naves arriba se alzan con el gato. No daremos para arriba la lucha para la paz apenas porque el mundo se ha olvidado de nosotros. No cuidaremos para nuestros niños ninguna materia las probabilidades; cuidaremos para nuestra tierra. Dicen que somos un estado fallado; no hay remedio para nuestra situación así que nos dejan para fallecer. Realizo que cuando viaja uno el camino de las tormentas y de la situación del desgaste por la acción atmosférica de la vida en el ojo de muchos huracanes, es la supervivencia se determina por la fuerza de unas. Nuestros sacrificios han sido muchos, nuestras quejas pocos. Y todos adelante la gente de Somalia sabíamos lo que sostiene la tierra, ninguna materia nuestro apuro sin reservaciones.

Tuvimos que trasladarnos a la frontera de Etiopía en donde vivimos en tiendas y espacios abiertos. Era caliente pero usted no tenía ninguna opción. Una vida de un refugiado, viviendo en un diverso país, diverso dialecto de discurso. Donde le ven con la suspicacia. Usted tiene que probarse. Si usted es un africano, su tragedia doble como su identidad puede ser discutible tantos africanos rurales no se coloca en el nacimiento. Para arriba le trabarán por un período indefinido hasta que se prueba su identidad.

La vida de un refugiado es olvidada. Los medioses de comunicación abiertos le utilizan para la publicidad; los NGOs y la agencia inter-governmental le utilizan como herramienta para su trabajo y como los medios del sustento. Usted no puede comprender las luchas diarias que van los refugiados a través, el trauma psicologico de perder su identidad, su amor unos, su familia, el racismo abierto y la hipocresía. Usted es solamente una herramienta para más miseria y miedo. Nada puede atone para la vida que usted ha perdido. La gente que usted dejó detrás, las oportunidades de su patria.

En el camino a Etiopía, había un hombre y su familia que tenían toda su posesión en su cabeza, emigrando el viaje largo junto con los millares de nosotros que huían luchar. Había este muchacho que tenía AK 47 en su mano, yo puede nunca olvidarse de esto pues era traumatizar experiencia que había tenido que siempre atestiguar; no iguale casi perder mi vida era tan traumático como esto. El muchacho que manejaba el arma vino detrás de nosotros, invitó a hombre y le tiró. La mujer con los rasgones que goteaban abajo de ella los ojos sostuvo encendido firmemente a su pequeño muchacho y preguntado le para no mirar mientras que emigran a lo largo del viaje. Ella no podría sostenerla los rasgones que podría ni una ni otra ella mira a su marido muerto. Muchos perdieron sus vidas en el viaje con hambre y sed o a través del barril de un arma.

Detrás en Etiopía que luchamos para hacer frente a vida como refugiado, mi momia circundará para buscar el alimento en los campos así que podría conseguir algo comer. No teníamos ningún dinero y tuvimos que hacer con racionar del alimento.

Mi trabajo encontrado madre en el campo como no teníamos ningún dinero en nosotros y él era crucial si debemos sobrevivir. El dinero que ella consiguió probó crucial mientras que tuvimos que pagar nuestra manera con un viaje en el desierto a España. Nuestro barco volcó pero la momia no dejaría para ir de mí, ella me sostuvo como un huevo. Era así que frío, miraba profundamente en mis ojos de la momia y por primera vez en nuestro viaje que vi miedo. Un miedo que un cabrito de 10 años no podría entender. Su era un milagro pero a los guardacostas nos ahorramos españoles. Acometieron a mi momia al hospital para el tratamiento. Ella tenía contusiones por todas partes y era muy fría.

En el campo en la isla española. Era como una prisión, el trauma no era nada comparado a nuestros años del trabajo en las calles de Somalia. Usted está más bién un criminal que el ser humano que busca un lugar mejor y más seguro vivir. Mi momia gritará diario; ella no podría creerla los ojos en la vista de tan muchos africanos desgraciados. Ella habría preferido morir en Somalia que dado venido en una isla en una situación desgraciada sin extremo en vista. Éramos pájaros en una jaula - un pájaro de la jaula era más apropiado.

Tío Khalid un somalí del compañero colgado. Él no podría llevar la vergüenza y la miseria más. El mundo no tiene ningún lugar para nosotros. Podemos ser no somos seres humanos bastante, yo éramos muy tristes oír las noticias de la muerte de tío Khalid. El dolor de considerar una muerte del hombre del país del compañero era demasiado para el mama. Ella nunca recuperó desde entonces ese episodio trágico, par con la experiencia en el mar, ella murió algunas semanas más adelante. El Mama no podría volar colmo ausente aunque ella alcanzó el otro lado. Me movieron a un hogar foster después de la muerte del mama. Perdí a madre que podría nunca substituir. Acaricié a mama. No podría permanecer en España debido a el dolor del mama perdidoso, así que fui a Canadá.

Porqué el mundo tan cruel, mama intentaba solamente encontrar un lugar seguro para su niño, tío Khalid perdido su vida para desear escapar muerte y buscar un santuario.
No sé porqué es tan difícil que la gente entienda, mis experiencias soy una cicatriz en mi mente y corazón.


Este artículo fue inspirado por señora Aisha… un amigo que todavía estoy descubriendo.

Por Rashid Zuberu

Rotture da cielo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Il mio mum si è preoccupato sempre per me che perdo la mia vita. Era il suo sogno per vederlo a scuola e per stare bene ad un medico. Ha detto che la cosa più grande nella vita era di essere un servo ad altri in moda da potere benedirlo Allah e che dovete avere un cuore grande per contenere le miserie di vita.

Il mio mum era interno cucinando un giorno lo passa il tempo era fuori del gioco con i miei amici; tutto l'improvviso un gruppo degli uomini muniti in una jeep ha uscito ed iniziato l'infornamento in tutto il senso. Alcuni dei miei amici erano colpo, io hanno funzionato per quanto ho potuto sui miei piedi tinny. La mia madre era gridante e gridante me. Era gridante lo e cursing per quasi perdere la mia vita poichè lo ha giudicato stretto alla sua cassa. Le rotture di vederlo vivo sono caduto dalle sue guancie. Ero spiacente per i miei amici poichè non potrebbero farli. L'agonia di perdere i miei amici linger sopra per mai. Gli spaventi di una guerra civile indesiderabile.

Le durate di molti bambini non colpevoli, dei vestiti stracciati di molte vedove e delle guancie ossute dei vedovi. È la storia allineare di una guerra senza fine. La nostra gente è stata ridotta ai mendicanti. Non disponiamo di mezzi in modo da la nostra situazione difficile non è segnalata, le vite dei bambini mutilati non fa le notizie. Relativo non fa le notizie quando le nostre madri sono uccise, i nostri padri sono uccisi. Relativo non come se siamo barbaric, non è come se il mondo non abbia visto mai prima tali atti dei brutalities. Siamo differenti perché siamo Somalis ed Africani. È il posto più pericoloso su terra da essere, tuttavia fa soltanto le notizie quando le armi sono rubate, quando le navi su sono sollevate. Non daremo in su la lotta per pace solo perché che il mondo li ha dimenticati. Non ci occuperemo dei nostri bambini materia le probabilità; ci preoccuperemo per la nostra terra. Dicono che siamo venuto a mancare dichiariamo; non ci è rimedio alla nostra situazione in modo da siamo lasciati per perire. Mi rendo conto che quando uno viaggia la strada di vita che espone all'aria le tempeste e la condizione nell'occhio di molti uragani, la sopravvivenza è determina dalla resistenza di un. I nostri sacrifici sono stati molti, i nostri reclami pochi. E tutti avanti la gente della Somalia abbiamo conosciuto che cosa la terra tiene, nessuna materia la nostra situazione difficile senza prenotazioni.

Abbiamo dovuto muoverci verso il bordo dell'Etiopia in cui abbiamo vissuto in tende e negli spazi all'aperto. Faceva caldo ma non avete avuti scelta. Una vita di un rifugiato, vivendo in un paese differente, dialetto differente parlante. Dove siete osservati con sospetto. Dovete dimostrarti. Se siete un Africano, la relativa doppia tragedia come vostra identità può essere polemica altretanti Africani rurali non è registrata alla nascita. Sarete bloccati in su per un periodo indefinito finchè la vostra identità è dimostrata.

La vita di un rifugiato è dimenticata. I mass-media aperti li usano per pubblicità; i NGOs e l'agenzia inter-governmental li usano come attrezzo per il loro lavoro e come mezzi di vita. Non potete comprendere le lotte quotidiane che i rifugiati vanno attraverso, il trauma psicologico di perdere la vostra identità, il vostro amore un, la vostra famiglia, il razzismo aperto e l'ipocrisia. Siete soltanto un attrezzo per più miseria e timore. Niente può atone per la vita che avete perso. La gente che avete lasciato, le occasioni della vostra patria.

Sulla strada in Etiopia, ci era un uomo e la sua famiglia che hanno avuti tutto il loro possesso sulla loro testa, trekking il viaggio lungo con i migliaia di noi che fuggiamo il combattimento. Ci era questo ragazzo che ha avuto AK 47 in sua mano, io può non dimenticare mai questo poichè era traumatizing l'esperienza che avevo dovuto mai testimoniare; neppure quasi perdere la mia vita era traumatico quanto questo. Il ragazzo che maneggia la pistola è venuto dietro noi, ha invitato l'uomo e lo ha sparato. La donna con le rotture che gocciolano giù lei occhi ha tenuto fortemente sopra al loro ragazzo piccolo e gli ha chiesto di non osservare come viaggio lungo il viaggio. Non potrebbe tenerla rotture che nessuno potrebbero lei guardano il suo marito guasto. Molti hanno perso le loro vite sul viaggio con fame e sete o attraverso il barilotto di una pistola.

Indietro in Etiopia che abbiamo lottato per fare fronte a vita come rifugiato, il mio mum girerà intorno a per cercare l'alimento negli accampamenti in modo da potrei ottenere qualcosa mangiare. Non abbiamo avuti soldi ed abbiamo riguardato il razionamento dell'alimento.

Il mio lavoro trovato madre nell'accampamento poichè ci non abbiamo avuti soldi ed in esso era cruciale se dobbiamo sopravvivere. I soldi che ha ottenuto hanno dimostrato cruciale mentre abbiamo dovuto pagare il nostro senso con un viaggio sul deserto in Spagna. La nostra barca si è rovesciata ma il mum non lascerebbe per andare di me, lei lo ha tenuto come un uovo. Era in modo da freddo, ho osservato in profondità nei miei occhi del mum e per la prima volta sul nostro viaggio che ho visto il timore. Un timore che un capretto di 10 anni non potrebbe capire. Relativo era un miracolo ma siamo stati conservati dalle protezioni di litorale spagnole. Il mio mum è stato scorso veloce all'ospedale per il trattamento. Ha avuta contusioni dappertutto ed era molto fredda.

All'accampamento sull'isola spagnola. Era come una prigione, il trauma era niente di confrontato ai nostri anni del lavoro sulle vie della Somalia. Siete più come un criminale che l'essere umano che cerca un posto migliore e più sicuro vivere. Il mio mum griderà giornaliere; non potrebbe crederla occhi alla vista di tanti Africani miseri. Avrebbe preferito morire in Somalia di quanto il dado venuto su un'isola in una situazione misera senza l'estremità in vista. Eravamo uccelli in una gabbia - un uccello della gabbia era più adatto.

Lo zio Khalid somalo del collega si è appeso. Non potrebbe sopportare la vergogna e la miseria più. Il mondo ci non ha posto per. Possiamo essere non siamo esseri umani abbastanza, io eravamo molto tristi sentire le notizie della morte dello zio Khalid. Il dolore di vedere una morte dell'uomo del paese del collega era troppo per il mama. Non ha recuperato mai da allora quell'episodio tragico, coppia con l'esperienza in mare, lei ha morto alcune settimane più successivamente. Il Mama non potrebbe volare il high assente anche se ha raggiunto l'altro lato. Sono stato spostato verso una sede adottiva dopo la morte del mama. Ho perso una madre che potrei non sostituire mai. Ero il mama. Non potrei rimanere in Spagna a causa del dolore del mama perdente, in modo da sono andato nel Canada.

Perchè il mondo così crudele, mama stava provando soltanto a trovare un posto sicuro per il suo bambino, lo zio Khalid ha perso la sua vita per desiderare fuoriuscire la morte e la ricerca del santuario.
Non so perchè è così difficile affinchè la gente capisca, le mie esperienze sono una cicatrice nella mia mente e cuore.


Questo articolo è stato ispirato dalla signora Aisha… un amico che ancora sto scoprendo.

Da Rashid Zuberu

Risse vom Himmel
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Meine Mama sorgte immer sich um mich mein Leben verlierend. Es war ihr Traum, zum ich in der Schule zu sehen und eines Doktors zu stehen. Sie sagte, daß die größte Sache im Leben, ein Bedienstetes zu anderen zu sein war, damit Allah Sie segnen kann und daß Sie ein grosses Herz haben müssen, zum des Lebenelendes zu enthalten.

Meine Mama war inner, einen Tag kochend, verweilt mich war außerhalb des Spielens mit meinen Freunden; die ganze plötzliches eine Gruppe bewaffnete Männer in einem Jeep ging hinaus und begann Zündung in aller Richtung. Einige meiner Freunde waren Schuß, ich liefen, insoweit ich auf meinen tinny Füßen konnte. Meine Mutter war, schreiend schreiend und an mir. Sie war schreiend verfluchend und mich für mein Leben fast verlieren, da sie mich fest zu ihrem Kasten hielt. Risse des Sehens ich lebendig fielen von ihren Backen. Ich war für meine Freunde traurig, da sie nicht es bilden konnten. Die Qual des Verlierens meiner Freunde bleibt an für überhaupt zurück. Die Schrecken eines unerwünschten Bürgerkrieges.

Die Leben vieler unschuldiger Kinder, der tattered Kleidung vieler Witwen und der knöchernen Backen der Witwer. Es ist die zutreffende Geschichte eines immerwährenden Krieges. Unsere Leute sind auf Bettlern verringert worden. Wir haben keine Betriebsmittel, also wird unsere Lage nicht, die Leben der verstümmelten Kinder machen nicht Schlagzeilen berichtet. Sein macht nicht Schlagzeilen, wenn unsere Mütter getötet werden, unsere Väter werden getötet. Sein nicht als ob wir barbarisch sind, ist es, nicht als ob die Welt nie solche Taten von Brutalitäten vorher gesehen hat. Wir sind unterschiedlich, weil wir Somalis und Afrikaner sind. Es ist der gefährlichste Platz auf der Masse, zum zu sein, dennoch macht es nur die Schlagzeilen, wenn Waffen gestohlen werden, wenn Schiffe stark gehoben werden. Wir geben nicht oben den Kampf für Frieden, gerade weil die Welt uns vergessen hatte. Wir interessieren uns für unsere Kinder keine Angelegenheit die Vorteile; wir interessieren uns für unser Land. Sie sagen, daß wir ein verlassener Zustand sind; es gibt kein Hilfsmittel für unsere Situation, also werden wir überlassen, um umzukommen. Ich stelle fest, daß, wenn man die Straße des Lebens Stürme und Stellung im Auge vieler Hurrikane verwitternd reist, überleben feststellt durch die Stärke von einen wird ist. Unsere Opfer sind viele, unsere Beanstandungen wenige gewesen. Und alle entlang wußten wir die Leute von Somalia was das Land hält, keine Angelegenheit unsere Lage ohne Reservierungen.

Wir mußten auf den Rand von Äthiopien umziehen, in dem wir in den Zelten und in den geöffneten Räumen lebten. Es war heiß, aber Sie hatten keine Wahl. Ein Leben eines Flüchtlings, lebend in einem anderen Land, sprechender unterschiedlicher Dialekt. Wo Sie mit Misstrauen angesehen werden. Sie müssen dich prüfen. Wenn Sie ein Afrikaner sind, kann seine doppelte Tragödie als Ihre Identität streitsüchtig sein da viele landwirtschaftliche Afrikaner werden registriert nicht an der Geburt. Sie sind oben während einer unbestimmten Periode verriegelt, bis Ihre Identität nachgewiesen wird.

Das Leben eines Flüchtlings ist vergessenes. Die geöffneten Massenmittel verwenden Sie für Werbung; die nichtstaatlichen Organisationen und die zwischenstaatliche Einrichtung verwenden Sie als Werkzeug für ihre Arbeit und als Mittel des Lebensunterhalts. Sie können nicht die täglichen Kämpfe, daß Flüchtlinge, durchmachen das psychologische Trauma des Verlierens Ihrer Identität, Ihre Liebe eine, Ihre Familie, den geöffneten Rassismus und Hypokrisie begreifen. Sie sind nur ein Werkzeug für mehr Elend und Furcht. Nichts kann für das Leben büßen, das Sie verloren haben. Die Leute, die Sie nach ließen, die Gelegenheiten Ihrer Heimaten.

Auf der Straße nach Äthiopien, gab es einen Mann und seine Familie, die ihren ganzen Besitz auf ihrem Kopf hatten, Trekking die lange Reise zusammen mit den Tausenden von uns das Kämpfen fliehend. Es gab diesen Jungen, der AK 47 in seiner Hand hatte, ich kann dieses nie vergessen, da es traumatizing Erfahrung war, die ich überhaupt hatte zeugen gemußt; nicht glätten Sie mein Leben fast verlieren war so traumatisch wie dieses. Der Junge, der die Gewehr ausübt, kam hinter uns, ersuchte um den Mann und schoß ihn. Die Frau mit den Rissen, die hinunter sie Augen tropfen, hielt an fest zu ihrem kleinen Jungen und bat ihn nicht zu schauen wie sie Trek entlang der Reise. Sie könnte nicht sie halten Risse, die keine sie betrachten ihren toten Ehemann konnten. Viele verloren ihre Leben auf der Reise entweder durch Hunger und Durst oder durch das Faß einer Gewehr.

Zurück in Äthiopien, das wir kämpften, um mit dem Leben als Flüchtling, meine Mama fertig zu werden, geht umher, um nach Nahrung in den Lagern zu suchen, also könnte ich etwas erhalten zu essen. Wir hatten kein Geld und bezogen Nahrungsmitteldem c$rationieren mit ein.

Meine Mutter gefundene Arbeit im Lager, da wir kein Geld auf uns hatten und in ihr war entscheidend, wenn wir überleben sollen. Das Geld, das sie erhielt, prüfte entscheidendes, während wir unsere Weise durch eine Reise auf der Wüste nach Spanien zahlen mußten. Unser Boot kenterte, aber Mama würde nicht von mir gehen lassen, sie hielt mich wie ein Ei. Es war also Kälte, schaute ich tief in meinen Mamaaugen und zum ersten Mal auf unserer Reise, die ich Furcht sah. Eine Furcht, die ein 10 Einjahreszicklein nicht verstehen könnte. Sein war ein Wunder, aber wir wurden von den spanischen Küstenwachen gespeichert. Meine Mama wurde zum Krankenhaus für Behandlung gehetzt. Sie hatte Quetschungen ganz rüber und war sehr kalt.

Am Lager auf der spanischen Insel. Es war wie ein Gefängnis, das Trauma war nichts, das mit unseren Jahren der Mühe auf den Straßen von Somalia verglichen wurde. Sie sind eher wie einen Verbrecher als der Mensch, der einen besseren und sichereren Platz zu leben sucht. Meine Mama schreit täglich; sie könnte nicht ihr Augen am Anblick so vieler miserabler Afrikaner glauben. Sie würde es vorgezogen haben, in Somalia als gekommener Würfel auf einer Insel in einer miserablen Situation ohne Ende im Anblick zu sterben. Wir waren Vögel in einem Rahmen - ein Rahmenvogel war angebrachter.

Onkel Khalid ein Gefährtesomalisches gehangen. Er könnte nicht die Schande und das Elend mehr tragen. Die Welt hat keinen Platz für uns. Sein mögen wir sind nicht Menschen genug, ich waren sehr traurig, die Nachrichten des Todes des Onkels Khalid zu hören. Die Schmerz des Sehens eines Mitland-Manntodes waren- zu viel für Mutter. Sie gewann nie seit dem diese tragische Episode, Paar mit der Erfahrung am Meer, sie starb einige Wochen später zurück. Mutter könnte nicht weghöhe fliegen, obgleich sie die andere Seite erreichte. Ich wurde auf ein Pflegehaus nach Tod der Mutter verschoben. Ich verlor eine Mutter, die ich nie ersetzen könnte. Ich schätzte Mutter. Ich könnte nicht in Spanien wegen der Schmerz der Schlussen Mutter bleiben, also ging ich nach Kanada.

Warum die grausame Welt so, Mutter nur versuchte, einen sicheren Platz für ihr Kind zu finden, verlor Onkel Khalid sein Leben für den Wunsch, Tod zu entgehen und das Suchen eines Schongebiets.
Ich weiß nicht, warum es so schwierig für Leute ist zu verstehen, meine Erfahrungen bin eine Narbe in meinem Verstand und Herz.


Dieser Artikel wurde von der Dame Aisha… ein Freund angespornt, den ich noch entdecke.

Durch Rashid Zuberu

Rasgos do Heaven
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Meu mum preocupou-se sempre sobre mim que perde minha vida. Era seu sonho para ver-me na escola e para assentar bem em um doutor. Disse que a coisa a mais grande na vida era ser um empregado a outro de modo que Allah pudesse bless o e que você tem que ter um coração grande para conter misérias da vida.

Meu mum era interno cozinhando um dia passa-me o tempo era fora de jogar com meus amigos; toda a repentino um grupo de homens armados em um jipe saiu e começou do acendimento em todo o sentido. Alguns de meus amigos eram tiro, mim funcionaram tanto quanto eu podia em meus pés tinny. Minha mãe era shouting e gritando em mim. Era gritando e cursing me para quase perder minha vida porque me manteve apertado a sua caixa. Os rasgos de ver-me vivo caíram de seus mordentes. Eu era pesaroso para meus amigos porque não poderiam o fazer. A agonia de perder meus amigos linger sobre para sempre. Os scares de uma guerra civil não desejada.

As vidas de muitas crianças inocentes, da roupa esfarrapada de muitas viúvas e dos mordentes ósseos dos viúvos. É a história verdadeira de uma guerra nunca terminando. Nossos povos foram reduzidos aos pedintes. Nós não temos nenhum recurso assim que nosso plight não é relatado, as vidas de crianças mutiladas não faz a notícia. Seu não faz a notícia quando nossas mães são matadas, nossos pais são matados. Seu não como se nós somos barbaric, não é como se o mundo tem visto nunca tais atos dos brutalities antes. Nós somos diferentes porque nós somos Somalis e africanos. É o lugar o mais perigoso na terra a ser, contudo faz somente a notícia quando as armas estão roubadas, quando os navios estão levantados altamente. Nós não daremos acima a luta para a paz apenas porque o mundo se esqueceu de nos. Nós não nos importaremos com nossas crianças nenhuma matéria as probabilidades; nós importar-nos-emos com nossa terra. Dizem que nós somos um estado falhado; não há nenhum remédio para nossa situação assim que nós somos deixados para perish. Eu realizo que quando um viaja a estrada da vida que resiste a tempestades e a posição no olho de muitos furacões, a sobrevivência é determina pela força de umas. Nossos sacrifícios foram muitos, nossas queixas poucos. E tudo longitudinalmente nós os povos de Somália soubemos o que a terra prende, nenhuma matéria nosso plight sem reservations.

Nós tivemos que mover-se para a beira de Etiópia onde nós vivemos nas barracas e em espaços abertos. Estava quente mas você não teve nenhuma escolha. Uma vida de um refugee, vivendo em um país diferente, dialect diferente falador. Onde você é visto com suspeita. Você tem que provar-se yourself. Se você for um africano, sua tragédia dobro como sua identidade pode ser contentious tantos como africanos rurais não está registada no nascimento. Você estará travado acima por um período indefinido até que sua identidade é provada.

A vida de um refugee é esquecida. Os meios maciços abertos usam-no para o publicity; os NGOs e a agência inter-governmental usam-no como uma ferramenta para seu trabalho e como meios dos meios de subsistência. Você não pode compreender os esforços diários que os refugees vão completamente, o trauma psicológico de perder sua identidade, seu amor uns, sua família, o racism aberto e o hypocrisy. Você é somente uma ferramenta para mais miséria e medo. Nada pode atone para a vida que você perdeu. Os povos que você deixou atrás, as oportunidades de seu homeland.

Na estrada a Etiópia, havia um homem e sua família que tivessem toda sua possessão em sua cabeça, trekking a viagem longa junto com os milhares de nós que fogem a luta. Havia este menino que teve AK 47 em sua mão, mim pode nunca esquecer-se disto porque era traumatizing a experiência que eu tinha tido que sempre testemunhar; não nivele quase perder minha vida era tão traumatic quanto isto. O menino que wielding o injetor veio atrás de nós, convidou o homem e disparou nele. A mulher com os rasgos que gotejam abaixo ela os olhos prendeu sobre firmemente a seu menino pequeno e pediu que não olhasse como eles trek ao longo da viagem. Não poderia prendê-la rasgos que nenhumas poderiam ela olham seu marido inoperante. Muitos perderam suas vidas na viagem com a fome e o thirst ou através do tambor de um injetor.

Para trás em Etiópia que nós nos esforçamos para lidar com a vida como um refugee, meu mum circundará para procurar o alimento nos acampamentos assim que eu poderia começar algo comer. Nós não tivemos nenhum dinheiro e tivemos que fazer com racionar do alimento.

Meu trabalho encontrado mãe no acampamento porque nós não tivemos nenhum dinheiro em nós e nele era crucial se nós devêssemos sobreviver. O dinheiro que começou provou crucial enquanto nós tivemos que pagar nossa maneira com uma viagem no deserto a Spain. Nosso barco capsized mas o mum não deixaria para ir de mim, ela prendeu-me como um ovo. Era assim que frio, eu olhei profundamente em meus olhos do mum e para a primeira vez sobre nossa viagem eu vi o medo. Um medo um 10 anos - o miúdo velho não poderia compreender. Seu era um miracle mas nós fomos conservados pelos protetores de costa espanhóis. Meu mum foi apressado ao hospital para o tratamento. Teve bruises toda sobre e estêve muito fria.

No acampamento no console espanhol. Não era como uma prisão, o trauma era nada comparado a nossos anos da labuta nas ruas de Somália. Você é mais como um criminoso do que o ser humano que procura um lugar melhor e mais seguro viver. Meu mum gritará diário; não poderia acreditá-la os olhos na vista de assim muitos africanos miseráveis. Preferiria morrer em Somália do que o dado vindo em um console em uma situação miserável com nenhuma extremidade na vista. Nós éramos pássaros em uma gaiola - um pássaro da gaiola era mais apropriado.

Tio Khalid um Somali do companheiro pendurado himself. Não poderia carregar o shame e a miséria any more. O mundo não tem nenhum lugar para nós. Podemos ser nós não somos seres humanos bastante, mim éramos muito sad ouvir a notícia da morte do tio Khalid. A dor de ver uma morte do homem do país do companheiro era demasiada para o mama. Nunca recuperou desde esse episode trágico, par com a experiência no mar, ela morreu algumas semanas mais tarde. O Mama não poderia voar a elevação ausente embora alcançasse o outro lado. Eu fui movido para um repouso foster após a morte do mama. Eu perdi uma mãe que eu poderia nunca substituir. Eu estimei o mama. Eu não poderia permanecer em Spain por causa da dor de mama perdedor, assim que eu fui a Canadá.

Porque o mundo assim cruel, mama estava tentando somente encontrar um lugar seguro para sua criança, tio Khalid perdido sua vida para querer escapar da morte e procurar um sanctuary.
Eu não sei porque é assim difícil para povos compreender, minhas experiências sou uma cicatriz em minha mente e coração.


Este artigo foi inspirado pela senhora Aisha… um amigo que eu estou descobrindo ainda.

Por Rashid Zuberu

Revor från himmel
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Min mum oroade alltid om mig som förlorar mitt liv. Det var hennes dröm som in ser mig skola och bli en manipulera. Hon sade att det mest stora tinget i liv var att vara en tjänare till andra, så att Allah kan välsigna dig och att du måste att ha en stor hjärta som innehåller livmisärer.

Min mum var inre matlagning som en dag fördriver mig var utanför att leka med min vänner; allt ett plötsligt en grupp av beväpnade manar i en jeep fick ut och startade att avfyra sammanlagt riktning. Några av min vänner sköts, mig körde så långt, som jag kunde på min metalliska fot. Mitt fostra var ropa och skrika på mig. Hon var gråta och förbanna mig för nästan att förlora mitt liv, som hon rymde mig åtsittande till hennes bröstkorg. Revor av att se mig vid liv avverkning från henne kinder. Jag var ledsen för min vänner, som de inte kunde göra det. Dödskampen av att förlora min ska vänner dröja sig kvar på för någonsin. Skräck av en oönskad inbördeskrig.

Liven av många oskyldiga barn, den sönderslitna kläder av många änkor och de beniga kinderna av änklingar. Det är den riktiga berättelsen av en ändelse kriger aldrig. Vårt folk har förminskats till tiggare. Vi har inga resurser, så vår svår situation anmälas inte, liven av lemlästade barn gör inte nyheterna. Dess gör inte nyheterna, när vårt fostrar dödas, våra fäder dödas. Dess inte som, om vi är barbariska, är det inte som, om världen har aldrig sett att sådan agerar av brutaliteter för. Vi är olika, därför att vi är Somalis och afrikaner. Det är det farligast förlägger på jord för att vara, yet det gör endast nyheterna, när vapen stjälas, när ships är den silade kicken. Vi ska för att inte ge upp slagsmål för fred, därför att precis världen har glömt oss. Vi ska omsorg för våra barn ingen materia oddsna; vi ska omsorg för vårt land. De något att säga oss är ett missat statligt; det finns inget botar för vårt läge, så vi lämnas för att förgås. Jag realiserar att, när man reser vägen av liv som rider ut stormar och anseende i syna av många orkaner, överlevnad är bestämmer vid styrkan av ska en. Våra offer har varit många, våra få klagomål. Och alla along visste vi folket av Somalia vad landet rymmer, ingen materia vår svår situation utan beläggning.

Vi måste flyttningen till gränsa av Etiopien var vi bodde i tents och öppet utrymme. Det hoades, men du hade inget primat. Ett liv av en flykting och att bo i ett olikt land, talande olik dialekt. Var du beskådas med misstanke. Du måste att bevisa sig yourself. Om du är en afrikan, kan dess dubbla tragedi som din identitet vara grälsjuk så många lantliga afrikaner registreras inte på födelse. Du ska låsas upp för en obestämd periodkassalåda som din identitet bevisas.

Livet av en flykting är glömd. De öppna samlas massmediabruk dig för publicitet; nGOsna och den inter-governmental byrån använder dig som en bearbeta för deras arbete och som hjälpmedel av livelihooden. Du kan inte begripa dagstidningansträngningarna, att flyktingar går igenom, den psykologiska trauman av att förlora din identitet, din förälskelse en, din familj, den öppna rasismen och hyckleri. Du är endast en bearbeta för mer misär och skräck. Ingenting kan atone för livet att du har borttappadt. Folket dig som är kvarlämnad, tillfällena av ditt hemland.

På vägen till Etiopien fanns det en man och hans familj, som hade all deras besittning på deras huvud som trekking den långa resan tillsammans med tusentals oss som flyr stridigheten. Det fanns denna pojke, som hade AK 47 i his att räcka, mig kan aldrig glömma att detta, som den var den traumatizingen, erfara mig hade någonsin måste att bevittna; inte ens nästan var att förlora mitt liv så traumatiskt som detta. Pojken som hanterar vapnet, kom bak oss, kallade på manen och sköt honom. Kvinnan med revor som stekflott besegrar henne, synar rymt på tätt till deras pys och frågat honom för att inte se som dem treken längs resan. Hon kunde inte rymma henne revor som neither kunde henne ser hennes döda maka. Många borttappadt deras liv på resan endera till och med hunger och törstar eller till och med trumman av ett vapen.

Baksida i Etiopien som vi kämpade för att klara av med liv som en flykting, min ska mum går omkring att söka efter mat i lägren, så jag kunde få något att äta. Vi hade inga pengar och måste att göra med att ransonera för mat.

Mitt fostra funnit arbete i lägret, som vi hade inga pengar på oss, och det var avgörande, om vi ska fortleva. Pengarna som hon fick, bevisade avgörande, som vi måste att betala vårt långt till och med en resa på öknen till Spanien. Vårt fartyg capsized, men den inte-låtna mumen som skulle, går av mig, henne rymde mig något liknande ett ägg. Det var så förkylning, såg jag djupt i min mum synar, och för den första tiden på vår resa sågar jag skräck. En skräck som en årig unge 10 inte kunde förstå. Dess var ett mirakel, men vi sparades av de spanska kustbevakningarna. Min mum rusades till sjukhuset för behandling. Hon hade blåmärken all över och var mycket kall.

På lägret på den spanska ön. Det var något liknande per fängelse, trauman var ingenting som jämfördes till våra år av, sliter på gatorna av Somalia. Du är mer något liknande per brottsling än människa som söker en bättre och säkrare bostad. Mitt mum dagliga ska skrik; hon kunde inte tro henne synar på sikten av så många bedrövliga afrikaner. Hon skulle har föredragit att dö i Somalia, än den kommna matrisen på en ö i ett bedrövligt läge med inget avslutar i sikt. Vi var fåglar i en bur - en burfågel var mer anslår.

Uncle Khalid ett med- somaliskt hängt självt. Han kunde inte uthärda den något mera skammen och misären. Världen har inget att förlägga för oss. Maj är oss är inte människor nog, mig var mycket ledsen att höra nyheterna av död för Uncle Khalid. Smärta av att se en med- landsmandöd var för mycket för mama. Hon återställde aldrig efter den tragiska episod, kopplar ihop med erfara på havet, henne dog några veckor mer sistnämnd. Mamaen kunde inte flyga away kick, även om hon nådde andra sidan. Jag var rörd till ett familjehem efter mama'sens död. Borttappad I en fostra som jag kunde aldrig byta ut. Jag cherished mamaen. Jag kunde inte staget i Spanien på grund av smärta av den losing mamaen, så jag gick till Kanada.

Förlägga för hennes barn, Uncle Khalid som är borttappad hans liv för att önska till flyktdöd och sökande av en fristad, varför den så grymma världen, mama var endast pröva att finna en kassaskåp.
Jag vet inte, varför det är så svårt att folket förstår, mitt erfar är ett ärr i mitt varar besvärad och hjärta.


Denna artikel inspirerades av Lady Aisha… upptäckt för förmiddag för vän I en stilla.

Vid Rashid Zuberu

Разрывы от рая
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Моя мумия всегда тревожилась о мне теряя мою жизнь. Было ее сновидением, котор нужно увидеть меня в школе и пойти доктора. Она сказала что большой вещью в жизни должна была быть холопка к другим TAK, CTO аллах сможет благословить вас и что вы должны иметь большое сердце для того чтобы содержать нищеты жизни.

Моя мумия была внутренн варящ один день whiles я была вне играть с моими друзьями; все из неожиданного группа в составе вооруженные люди в виллисе get out и начали включение в всем направлении. Некоторые из моих друзей были съемкой, я побежали насколько я был в состоянии на моих tinny ногах. Моя мать была кричащ и screaming на мне. Она была плачущ и проклинающ меня для близко терять мою жизнь по мере того как она держала меня плотно к ее комоду. Разрывы видеть меня живой упали от ее щек. Я был огорченн для моих друзей по мере того как они не смогли сделать его. Агония терять моих друзей помедлит дальше для всегда. Scares излишнего гражданской войны.

Жизни много невиновных детей, растрепанных одежд много widows и костлявых щек вдовцов. Будет поистине рассказом никогда не кончаясь войны. Наши люди были уменьшены к попрошайкам. Мы не имеем никакие ресурсы поэтому не сообщен наш plight, жизни покалеченных детей не делает новости. Сво не делает новости когда наши мати убиты, наши отцы убейте. Сво не если мы barbaric, оно не если мир никогда не видел такие поступки зверства раньше. Мы друг потому что мы будем Somalis и африканцами. Будет самым опасным местом на земле, котор нужно быть, но она только делает новости когда оружия украдены, когда корабли высоко подняты домкратом. Мы не передадим вверх борьба за мир как раз потому что мир забывал нас. Мы не позаботим для наших детей никакое дело форы; мы позаботим для нашей земли. Они говорят мы будет вылтинным из строя положением; не будет выхода для нашей ситуации поэтому мы оставлены для того чтобы погибнуть. Я осуществляю что когда одно перемещает дорога штормов и положения выветривания жизни в глазе много ураганов, выживание обусловливает прочностью одних будет. Наши поддачи много, нашими жалобами несколько. И все вперед мы люди Сомали знали земля держит, никакое дело наш plight без ресервирований.

Мы должны двинуть к границе эфиопии где мы жили в шатрах и открытых космосах. Оно было горяче но вы не имели никакой выбор. Жизнь беженца, живущ в по-разному стране, говоря по-разному диалект. Где вы осмотрены с подозрением. Вы должны доказать. Если вы будете африканцем, то свой двойной трагизм как ваша тождественность может быть contentious так много сельские африканцы не зарегистрирован на рождение. Вы будете зафиксированы вверх на индефинитный период до ваша тождественность будет доказана.

Жизнь беженца забытое одним. Открытая польза средств массовой информации вы для публикуемости; NGOs и inter-governmental агенство используют вас как инструмент для их работы и как середины livelihood. Вы не можете постигнуть ежедневные схватки что беженцы идут до конца, психологический trauma терять вашу тождественность, вашу влюбленность одни, вашу семью, открытый расизм и лицемерность. Вы будете только инструментом для больше нищеты и страхом. Ничего может компенсировать на жизнь вы теряли. Люди, котор вы оставили позади, возможности вашего homeland.

На дороге к эфиопии, была человек и его семья который имели полностью их владение на их головке, trekking длиннее путешествие вместе с тысячами нас исчезая воевать. Был этот мальчик имел AK 47 в его руке, я могут никогда не забывать это по мере того как она была травмировать опыт, котор я всегда witness; не выровняйте близко терять мою жизнь был как травматично как это. Мальчик wielding пушка пришел за нами, call on человек и снял его. Женщина при разрывы капая вниз с ее глаз держала дальше туго к их маленькому мальчику и спрашивала, что он посмотрело по мере того как они trek вдоль путешествия. Она не смогла держать ее разрывы, котор ни те смогли она смотрят ее мертвого супруга. Много потеряли их жизни на путешествии или через голод и жажду или через бочонок пушки.

Назад в эфиопии, котор мы боролись для того чтобы справиться с жизнью как беженец, моя мумия go around для того чтобы искать еда в лагерях поэтому я смог получить что-то съесть. Мы не имели никакую деньг и должны сделать с нормирования продовольствия.

Моя работа найденная матью в лагере по мере того как мы не имели никакую деньг на нас и ей была критической если мы должны выдержать. Деньг, котор она получила доказала критическое по мере того как мы должны оплатить нашу дорогу через путешествие на пустыне к Испании. Наша шлюпка capsized но мумия не препятствовала бы для того чтобы пойти меня, она держала меня как яичко. Оно было поэтому холод, я посмотрел глубоко в моих глазах мумии и for the first time на нашем путешествии, котор я увидел страх. Страх 10 год - старый малыш не смог понять. Сво было чудо но мы были сохранены испанскими службами береговой охраны. Моя мумия была поспешена к стационару для обработки. Она имела синяки повсюду и была очень холодна.

На лагере на испанском острове. Оно было как тюрьма, trauma было ничего сравненным к нашим летам труженичества на улицах Сомали. Вы more like преступник чем человек изыскивая более лучшее и безопасное место для того чтобы жить. Моя мумия заплачет ежедневно; она не смогла верить ее глазам на визировании настолько много горемычных африканцев. Она предпочесла бы умереть в Сомали чем ой плашке на острове в бедственном положении без конца в визировании. Мы были птицами в клетке - птица клетки была более соотвествующей.

Дядюшка Khalid повиснутое сомалийское собрата. Он не смог принести стыд и нищету больше. Мир не имеет никакое место для нас. May быть мы не будем людьми достаточно, я были очень унылы услышать новости смерти дядюшки Khalid. Боль видеть смерть человека страны собрата была too much для mama. Она никогда не взяла с тех пор тот трагичный эпизод, пару с опытом на море, она умерла немного неделей более поздно. Mama не смогло лететь отсутствующий максимум хотя она достигла другую сторону. Я был двинут к foster дому после смерти mama. Я потерял мать, котор я смог никогда не заменять ть. Я взлелеял mama. Я не смог остаться в Испании из-за боли losing mama, поэтому я пошел к Канаде.

Почему мир настолько жестокосердный, mama только пытался найти безопасное место для ее ребенка, дядюшки Khalid потерянного его жизнь для хотеть избеубежать смерть и изыскивать святилище.
Я не знаю почему настолько трудно для людей понять, мои опыты буду шрамом в моем разуме и сердцем.


Эта статья была воодушевляна повелительницей Aisha… друг, котор я все еще открываю.

Rashid Zuberu

Scheuren van Hemel
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Mijn mum maakte zich altijd over me ongerust die mijn leven verliest. Het was haar droom om me te zien in school en een arts te worden. Zij zei dat het grootste ding in het leven een bediende moest zijn aan anderen zodat Allah u kan zegenen en dat u een groot hart moet hebben om het levensmiseries te bevatten.

Mijn mum was binnen kokend één dag whiles ik was buiten het spelen met mijn vrienden; plotseling ging een groep bewapende mensen in jeep weg en begon in al richting in brand te steken. Sommige van mijn vrienden waren ontsproten, liep ik voor zover ik op mijn tinny voeten kon. Mijn moeder schreeuwde en gilde bij me. Zij schreeuwde en vervloekte me voor bijna het verliezen van mijn leven aangezien zij me vast aan haar borst hield. De scheuren van het zien van levend me vielen van haar wangen. Ik was droevig voor mijn vrienden aangezien zij niet het konden maken. De ondraaglijke pijn van het verliezen van mijn vrienden zal voor ooit treuzelen. De schrik van een ongewenste burgeroorlog.

Het leven van vele onschuldige kinderen, tattered kleren van vele weduwen en de knokige wangen van widowers. Het is het ware verhaal van een eeuwigdurende oorlog. Onze mensen zijn verminderd tot bedelaars. Wij hebben geen middelen zodat wordt onze benarde toestand niet gemeld, maakt het leven van verminkte kinderen geen nieuws. Zijn maakt geen nieuws wanneer onze moeders worden gedood, worden onze vaders gedood. Zijn niet alsof wij barbaars zijn, is het niet alsof de wereld nooit dergelijke handelingen van brutalities voordien heeft gezien. Wij zijn verschillend omdat wij Somaliërs en Afrikanen zijn. Het is de gevaarlijkste plaats ter wereld om te zijn, nog maakt het slechts het nieuws wanneer de wapens worden gestolen, wanneer de schepen hoog worden opgevijzeld. Wij zullen niet de strijd voor vrede opgeven enkel omdat de wereld ons heeft vergeten. Wij zullen voor onze kinderen geen kwestie de kansen geven; wij zullen voor ons land geven. Zij zeggen wij een ontbroken Staat zijn; er is geen remedie voor onze situatie zo wij om worden verlaten om te komen. Ik realiseer dat wanneer men de weg van het levensverwering onweren en status in het oog van vele orkanen reist, de overleving bepaalt door de sterkte van degenen zal is. Onze offers zijn velen, onze klachten weinigen geweest. En allen langs wisten wij de inwoners van Somalië wat het land, geen kwestie onze benarde toestand zonder reserves houdt.

Wij moesten ons aan de grens van Ethiopië bewegen waar wij in tenten en open ruimten leefden. Het was heet maar u had geen keus. Het leven van een vluchteling, die in een verschillend land, het spreken verschillend dialect leeft. Waar u met verdenking wordt bekeken. U moet bewijzen. Als u een Afrikaan bent, kan zijn dubbele tragedie als uw identiteit controversieel zijn aangezien vele landelijke Afrikanen niet bij geboorte worden geregistreerd. U zal omhoog worden gesloten want een onbepaalde periode tot uw identiteit wordt bewezen.

Het leven van een vluchteling is vergeten één. De open massamedia gebruiken u voor publiciteit; NGOs en het intergouvernementele agentschap gebruiken u als hulpmiddel voor hun werk en als levensonderhoud. U kunt de dagelijkse strijd begrijpen niet dat de vluchtelingen, het psychologische trauma van het verliezen van uw identiteit, uw liefdedegenen, uw familie, open racisme en de schijnheiligheid door gaan. U bent slechts een hulpmiddel voor meer ellende en vrees. Niets kan voor het leven herstellen dat u hebt verloren. De mensen die u, de kansen van uw geboorteland erachter hebt weggegaan.

Op de weg aan Ethiopië, waren er een mens en zijn familie die al hun bezit op hun hoofd hadden, trekking de lange reis samen met duizenden ons die het vechten vluchten. Er was deze jongen die AK 47 in zijn hand had, kan ik dit nooit vergeten aangezien het de traumatismeervaring was ik ooit had moeten getuigen; was bijna niet zelfs verliezen van mijn leven zo traumatisch zoals dit. De jongen die het kanon hanteert kwam achter ons, nodigde de man uit en ontsproot hem. De vrouw met scheuren die onderaan haar ogen druipen die vast aan hun kleine jongen worden gehouden en gevraagd hem niet te kijken aangezien zij trek langs de reis. Zij kon niet houden haar scheuren ook niet zij haar dode echtgenoot konden bekijken. Velen verloren hun leven op de reis of door honger en dorst of door het vat van een kanon.

Terug in Ethiopië worstelden wij om aan het leven het hoofd te bieden aangezien een vluchteling, mijn mum rond voedsel in de kampen zal gaan zoeken zodat kon ik iets ertoe brengen om te eten. Wij hadden geen geld en moesten met voedsel het rantsoeneren doen.

Mijn moeder vond het werk in het kamp aangezien wij geen geld op ons hadden en het essentieel was als wij moeten overleven. Het geld dat zij gebleken essentieel is geworden aangezien wij moesten onze manier door een reis betalen op de woestijn aan Spanje. Onze boot kapseiste maar mum niet van me zou laten gaan, hield zij me als een ei. Het was zo koud, keek ik diep in mijn mumogen en voor het eerst op onze reis zag ik vrees. Een vrees een 10 éénjarigenjong geitje kon niet begrijpen. Zijn was een mirakel maar wij werden gered door de Spaanse kustwacht. Mijn mum werd meegesleept aan het ziekenhuis voor behandeling. Zij had over kneuzingen helemaal en was zeer koud.

Bij het kamp op het Spaanse eiland. Het was als een gevangenis, was het trauma niets in vergelijking met onze jaren van zware arbeid op de straten van Somalië. U bent meer als een misdadiger dan mens die een betere en veiligere plaats willen leven. Mijn mum zal elke dag schreeuwen; zij kon niet haar ogen bij het gezicht van zo vele miserabele Afrikanen geloven. Zij zou in Somalië verkozen hebben te sterven dan gekomen matrijs op een Eiland in een miserabele situatie zonder eind in gezicht. Wij waren vogels in een kooi - een kooivogel was meer aangewezen.

Oom Khalid een medeSomaliër hing zich. Hij kon niet de schande en de ellende meer dragen. De wereld heeft geen plaats voor ons. Mag zijn wij zijn genoeg geen mensen, was ik zeer droevig om het nieuws van de dood van Oom te horen Khalid. De pijn van het zien van een mededood van de landmens was teveel voor mama. Zij kreeg nooit sinds die tragische episode, paar met de op zee ervaring terug, stierf zij een paar later weken. Mama kon niet hoog wegvliegen hoewel zij de andere kant bereikte. Ik werd verplaatst naar een pleeghuis na mama dood. Ik verloor een moeder ik nooit kon vervangen. Ik koesterde mama. Ik kon niet in Spanje wegens de pijn van verliezende mama blijven, zodat ging ik naar Canada.

Waarom de zo wrede wereld, mama slechts probeerde om een veilige plaats voor haar kind te vinden, verloor Oom Khalid zijn leven voor het willen aan dood ontsnappen en het zoeken van een heiligdom.
Ik weet niet waarom het voor mensen zo moeilijk is te begrijpen, zijn mijn ervaringen een litteken in mijn mening en hart.


Dit artikel werd geïnspireerdd door Dame Aisha… een vriend ik nog ontdek.

Door Rashid Zuberu

دموع من سماء
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أقلق [موم] ي دائما حول ي يخسر حياتي. هو كان حلمه أن يرىني في مدرسة وأصبحت دكتورة. هو قال أنّ كان الشيء عظيمة في حياة أن يكون خادمة إلى أخرى [س ثت] الله يستطيع باركت أنت وأنّ أنت يضطرّ يتلقّى قلب كبيرة أن يحتوي حياة شقاء.

كان [موم] ي داخليّة يطبخ واحدة يوم [وهيلس] أنا كان خارج يلعب مع صديقاتي; طلع كلّ من فجائيّة مجموعة من رجال مسلّحة في عربة جيب وبدأ إشعال في كلّ اتّجاه. كان بعض من صديقاتي طلقة خردق, أنا ركض [أس فر س] أنا استطعت على أقدامي صفيحيّة. كان أمي يصيح ويصرخ في ي. هو كان يصرخ ويلعنني ل تقريبا يخسر حياتي بما أنّ هو أمسكني مشدودة إلى قفص صدره. [فلّ] دموع من يرىني حيّة من وجناته. أنا كنت آسفة لصديقاتي بما أنّ هم استطاع لم يجعل هو. سيتريّث الالألم من يخسر صديقاتي فوق ل في أيّ وقت. الذعر من حرب أهليّة غيرمطلوب.

الحيوات من كثير أطفال بريئة, ال [تتّرد] ملابس من كثير أرملة والوجنات عظميّة أرامل. هو ال صحّ قصة من حرب [نفر ندينغ]. قلّلت الناسنا يتلقّى يكون إلى متسولات. نحن نتلقّى ما من موردات لذلك لا يفاد تعهدنا, الحيوات من يبتر أطفال لا يجعل أخبار. لا يجعل ه أخبار عندما أمهاتنا قتلت, آباءنا قتلت. ه لا [أس يف] نحن [بربريك], ليس هو [أس يف] العالم يتلقّى أبدا يرى هذا أعمال الوحشيّ من قبل. نحن مختلفة لأنّ نحن نكون [سمليس] وإفريقيات. هو المكان خطرة أكثر على أرض أن يكون, مع ذلك يجعل هو فقط الأخبار عندما أسلحة سرقت, عندما سفن عاليا رفعت. نحن لن نعطي فوق المعركة لسلام فقط لأنّ العالم كان قد نسينا. نحن سنهتمّ لأطفالنا ما من أمر الأرجحية; نحن سنهتمّ لأرضنا. هم يقولون نحن [فيلد] دولة; هناك ما من علاج لحالتنا لذلك تركت نحن أن يهلك. أنا أحقّق أنّ عندما يسافر واحدة الطريق الحياة [وثرينغ] عواصف والموقف في العين من كثير أعاصير, بقاء يحدّد بالقوة من أحد يريد. قد كان تضحياتنا كثير, شكاوينا قليل. وكلّ جانبا عرف نحن الالناس صومال ماذا الأرض يمسك, ما من أمر تعهدنا دون تحفظات.

نحن اضطرّ تحرّكت إلى الحافة أثيوبيا حيث نحن عشنا في خيم و [أبن سبس]. هو كان حارّة غير أنّ تلقّى أنت ما من إختبار. حياة من لاجئ, يعيش في بلد مختلفة, يتكلّم عامية مختلفة. حيث أنت يكون شاهدت مع توهم. أنت يضطرّ برهنتبنفسي. إن أنت تكون إفريقية, مأساته مزدوجة كهويتك يستطيع كنت مشاكسة [أس مني] إفريقيات ريفيّة لا يسجّل في ولادة. أنت كنت ستقفل فوق لفترة غيرمحدّد حتّى برهنت هويتك.

الحياة من لاجئ نسيت واحدة. يستعمل ال [مسّ مديوم] مفتوحة أنت لإشهار; ال يستعمل [نغس] و [إينتر-غفرنمنتل جنسي] أنت كأداة لعملهم وك [منس] الرزق. أنت يستطيع لا يتضمّن الكفاح يوميّة أنّ يذهب لاجئ كلّيّا, الجرح نفسانيّة من يخسر هويتك, حالت حبّك أحد, أسرتك, العنصرية مفتوحة ونفاق. أنت فقط أداة ل كثير شقاء وخوف. لاشيء يستطيع عوّضت للحياة أنّ أنت قد خسرت. الالناس أنت تركت وراء, الفرص من وطنك.

على الطريق إلى أثيوبيا, كان هناك رجل وأسرته الذي تلقّى كلّهم امتلاك على رأسهم, يسير السفر طويلة مع الآلاف من نا يهرب ال يتنازع. هناك كان هذا فتى الذي تلقّى [أك] 47 في يده, أنا يستطيع أبدا نسيت هذا بما أنّ هو كان ال أكثر يصدم خبرة أنا تلقّى في أيّ وقت اضطرّت شهدت; لا ساويت تقريبا يخسر حياتي كان مثل جرحية بما أنّ هذا. أتى الفتى يعالج المسدّس مدفع خلف نا, [كلّ ون] الرجل وقذفه. أمسك الإمرأة مع دموع يتقطّر نزولا إلى ه أعين فوق ضيّقا إلى فتىهم صغيرة وسأله لا أن ينظر بما أنّ هم رحلة شاقة على طول السفر. هو استطاع لم يمسكه دموع لا استطاع هو ينظر في زوجه ميّتة. كثير خسر حيواتهم على السفر إمّا من خلال حالة جوع وحالة عطش أو من خلال البرميل من مسدّس مدفع.

[غو رووند] إلى الخلف في أثيوبيا نحن كافحنا أن يواجه مع حياة كلاجئ, [موم] ي أن يفتّش طعام في المخيمات لذلك أنا استطاع حصلت شيء أن يأكل. نحن تلقّينا ما من مال واضطرّ أتمّت مع طعام يحصّص.

ي أم كان يؤسّس عمل في المخيم بما أنّ نحن تلقّينا ما من مال على نا وهو حاسمة إن نحن نكون أن يبقى. برهن المال هو حصل حاسمة بما أنّ نحن اضطرّ دفعت طريقنا من خلال سفر على الصحراء إلى إسبانيا. انقلب زورقنا غير أنّ [موم] لم يترك ذهبت من ي, هو أمسكني مثل بيضة. هو كان لذلك برد, نظر أنا عميقا في ي [موم] أعين و [فور ث فيرست تيم] على سفرنا أنا رأيت خوف. خوف 10 [ير-ولد] جدية استطاع لم يفهم. ه كان معجزة غير أنّ أنقذت نحن كان بالإسبانيّة ساحل حارسات. استعجلت [موم] ي كان إلى المستشفى لمعالجة. هو تلقّى كدمات [ألّ وفر] وكان جدّا باردة.

في المخيم على الجزيرة إسبانيّة. هو كان مثل سجن, الجرح كان لاشيء يقارن إلى سنوننا الكدح على الشوارع صومال. أنت أشبه مجرمة من إنسان يبحث جيّدة ومكان آمنة أن يعيش. سيصرخ [موم] ي يوميّة; هو استطاع لم يصدقه أعين في الجهاز تسديد من هكذا كثير إفريقيات هزيلة. هو فضّل أن يموت في صومال من يؤتى قالب على جزيرة في حالة هزيلة بلا نهاية في جهاز تسديد. نحن كنّا عصافير في قفص - قفص كان عصفور أكثر مناسبة.

عمة خالد رفيقة صوماليّة مشنوقبنفسي. هو استطاع لم يحمل العار وشقاء بعد الآن. يتلقّى العالم ما من مكان ل نا. يمكن كنت نحن ليس أناس بكفاية, أنا كان جدّا حزينة أن يسمع الأخبار من عمة خالد موت. كان الألم من يرى رفيقة بلد رجل موت [توو موش] ل [مما]. هو أبدا استردّ منذ ذلك الحين أنّ حلقة مأساويّة, زوج مع الخبرة في بحر, هو مات [ا فو] أسابيع فيما بعد. [مما] استطاع لم يطر إرتفاع بعيدة رغم أنّ هو بلغ الأخرى جانب. أنا كان تحرّكت إلى منزل متبنّية بعد [مما] موت. أنا خسرت أم أنا استطاع أبدا استبدلت. أنا دلّلت [مما]. أنا استطاع لم يبقى في إسبانيا بسبب الألم من [مما] خاسرة, لذلك ذهب أنا إلى كندا.

لما العالم هكذا قاسية, [مما] كان فقط حاول أن يجد مكان آمنة لطفلته, عمة خالد يخسر حياته ل يريد أن يهرب موت ويبحث ملجأ.
أنا لا أعرف لما هو يكون هكذا يصعب لالناس أن يفهم, خبراتي شطب في عقلي وقلب.


ألهمت هذا مادة كان بسيدة [أيشا]… صديقة أنا أكون بعد أكتشف.

برشيد [زوبرو]

Dancing feet"
Its mroning,the weeds are wet,i cannot make music.The weeds are always wet in the morning
but today its different,the heavens opened it doors on mother earth.
Hmm, my feet will be cold and dirty and my teacher will scorn me.Anyway i will have to leave home early
to avoid the teacher seeing my dirty feet. Yet again it will be boring as i have to
travel 10 miles to school and back without the rythm of my feet on the dry leaves.I love the forest
its green, the sound from the birds.they help me deal with the stress of walking the long distance to school
everyday.My feet hurts all the time i have no shoes.My auntie has promised to buy me one
as a christmas gift if i do well in my exams.Wait a minute how am i going to pass my exams when i have to work
after school everyday.But it will be a dream to have shoes on, its funny but i long to hear the sound
of my feet in a shoe.I will be the first person to have shoes on in my school.i will
be a star just like the lady in the Ghanaian movie on the poster on my uncles mud wall....Hey stop right here,
i just remembered there is no electricity in my village but the stars and moon lite up my
village.
It gives me light to study,yeah i have to start preparing for school...my uniform is tattered,torn from the
arm pit right down to my waist. I have to get a needle from the neighbour to saw up my uniform.I am late now i
will do that when i am back.
The dense of the forest bring hope ,my bird friend akan wonders why the forest is becoming bare,whiles so
many of the animals are moving away...akan know but he wants to be sure....
In the night sky,twinkling quite bright with the light of the moon,its a magnificent sight,lying in the meadow,
crickets trilling hushed.Peaceful and calm.Nothing to be rushed.Rivers proceeding,forest arising,suns waking up,
nothing surprising.Birds going to fetch some food for their young,its still so quiet.Besides whats being sung.
The morning air,as fresh as the spring,perfectness about,what nature will bring.The dancing feet of people,
makes music for the soul,it tells story of sorrow and hope
The cry for help from their feet,ignite the passion of togetherness and abandon the sorrows and emptiness of
independence.My feet tells the direction and stress am under,it gives me away so easily as the birds can tell
where i am headed and what in my mind.I hold my book for a chance of a better life but my world surrounded by
a measure of uncertainty..
As i am part of a new generation of children to be educated in my village.My teacher tells us stories of chaos
out there for which i am ignorant off.But what can be out there which is more sorrowful than watching my mum lose
her sight and her legs rotten from a strange disease,what emptiness is out there than watching my younger
brother die of malaria.What world is out there which is worse than having no medical post for pregnant women
who are victims of death through child birth at my village.My teacher says the world out there is cruel and
that the people in it are like a chess `Oware` (mable game).But i am tempted to believe that there is no life out
there much cruel like seeing your uncles head chopped off and having your auntie disfufured without help.Its
mental torture...now i have to work in this cruel conditions to take care of my mum
and my two siblings..i want education but no one to help,
its a relief to be finally in school,even if its temporary..
I know the sounds of my dancing feet and music from my bird friend `akan` will
carry me through the sorrows of my young life.
This note is dedicated to Patience Adams of Kramokrom DA primary school..a little girl with extraordinary
story to tell the world even if there is no audience to listen...i shed tears in my eyes for you!!

Pieds dansants
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Les pieds dansants "
son mroning, les herbes sont humides, je ne peuvent pas faire la musique. Les herbes sont toujours humides le matin
mais aujourd'hui son différent, les cieux l'a ouverte des portes sur la Terre.
Hmm, mes pieds sera froid et sale et mon professeur me dédaignera. Quoi qu'il en soit je devrai partir de la maison tôt
pour éviter le professeur voyant mes pieds sales. Encore une fois il ennuyeux comme je dois
voyager 10 milles à l'école et en arrière sans rythme de mes pieds sur les feuilles sèches. J'aime la forêt
son vert, le bruit du birds.they m'aide à traiter l'effort de la marche la distance à l'école
journalière. Mes pieds blesse toute heure où je n'ai aucune chaussure. Ma tantine a promis de m'acheter une
comme cadeau de Noël si je fais bien dans mes examens. Attendez une minute comment AM i allant passer mes examens quand je dois travailler
après l'école journalière. Mais ce sera allumé un rêve pour avoir des chaussures, son drôle mais I longtemps à entendre le bruit
de mes pieds dans une chaussure. Je serai la première personne pour avoir des chaussures dessus dans mon school.i
serai un tenir le premier rôle juste comme la dame dans le film ghanéen sur l'affiche sur mon mur de boue d'oncles….Hé droite d'arrêt ici,
je me suis juste rappelé qu'il n'y a aucune électricité dans mon village mais tient le premier rôle et lite de lune vers le haut de mon
village.
Il me donne léger à l'étude, ouais je doivent commencer à se préparer à l'école… que mon uniforme est réduit en lambeaux, déchiré
de la droite de mine de bras vers le bas à ma taille. Je dois obtenir une aiguille du voisin à la scie vers le haut de mon uniforme. Je suis en retard maintenant je
ferai cela quand je suis de retour.
Les denses de la forêt apportent l'espoir, mon ami d'oiseau que les merveilles d'akan pourquoi la forêt devient nue, passe ainsi
plusieurs des animaux écartent… l'akan savent mais il veut être sûr….
Dans le ciel de nuit, scintillant tout à fait lumineux avec la lumière de la lune, sa une vue magnifique, se situant dans le pré,
trilling de crickets fait calmer. Paisible et calme. Rien à être précipité. Les fleuves procédant, forêt surgissant, expose au soleil se réveiller,
rien qui étonne. Oiseaux allant chercher de la nourriture pour leurs jeunes, sa tranquillité de distillateur ainsi. Sans compter que ce qui est chanté.
L'air de matin, aussi frais que le ressort, perfectness environ, quelle nature apportera. Les pieds dansants de personnes,
musique de marques pour l'âme, elle indique l'histoire de la douleur et espère
le cri pour l'aide de leurs pieds, met à feu la passion de l'unité et abandonne les douleurs et le vide
de l'indépendance. Mes pieds indique la direction et l'effort AM dessous, il me donne loin tellement facilement pendant que les oiseaux peuvent indiquer
où je suis dirigé et ce qui dans mon esprit. Je tiens mon livre pour une chance d'une meilleure vie mais de mon monde entourés par
une mesure d'incertitude.
Car je fais partie d'une nouvelle génération des enfants à instruire dans mon village. Mon professeur nous dit des histoires de chaos
dehors là pour outre de ce que je suis ignorant. Mais ce qui peut être dehors là qui est plus douleureux qu'en observant ma maman perdez
sa vue et ses jambes putréfiées d'une maladie étrange, quel vide est dehors là qu'observant ma plus jeune
matrice de frère de malaria. Quel monde est dehors là qui est plus mauvais que n'ayant aucun poteau médical pour les femmes enceintes
qui sont des victimes de la mort par la naissance d'enfant à mon village. Mon professeur dit que le monde dehors là est cruel et
que les personnes dans lui soient comme des échecs `D'Oware de `(jeu mable). Mais je suis tenté pour croire qu'il n'y a aucune vie dehors
là beaucoup cruelle comme voir votre tête d'oncles coupée au loin et avoir votre tantine disfufured sans aide. Sa
torture mentale… maintenant je dois travailler en cela des conditions cruelles pour prendre soin de ma maman
et mes deux enfants de mêmes parents. .i veulent que l'éducation mais personne n'aide,
son un soulagement à être finalement à l'école, même si son provisoire.
Je sais que les bruits de mes pieds et musique dansants de mon `d'akan de `d'ami d'oiseau
me porteront par les douleurs de ma jeune vie.
Cette note est consacrée à la patience Adams fille primaire de l'école. .a de Kramokrom DA de la petite avec l'histoire
extraordinaire pour indiquer le monde même s'il n'y a aucune assistance à écouter… je jettent des larmes dans mes yeux pour toi ! !

Pies que bailan
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Los pies que bailan el "
su mroning, las malas hierbas son mojados, yo no pueden hacer música. Las malas hierbas son siempre mojadas por la mañana
pero hoy su diferente, los cielos la abrió las puertas en la tierra de madre.
Hmm, mis pies será frío y sucio y mi profesor me despreciará. De todas formas tendré que salir del hogar temprano
para evitar al profesor que ve mis pies sucios. Con todo agujereará otra vez como tengo que
viajar 10 millas a la escuela y detrás sin el ritmo de mis pies en las hojas secas. Amo el bosque
su verde, el sonido del birds.they me ayudo a ocuparme de la tensión de caminar la distancia a la escuela
diaria. Mis pies lastiman toda la hora que no tengo ningún zapato. Mi tiíta ha prometido comprarme una
como regalo de Navidad si hago bien en mis exámenes. Espere un minuto cómo la i que va a aprobar mis exámenes cuando tengo que trabajar
después de la escuela diaria. Pero será un sueño para tener zapatos encendido, su divertido pero i de largo a oír el sonido
de mis pies en un zapato. Seré la primera persona para tener zapatos encendido en mi school.i
seré una estrella apenas como la señora en la película ghanesa en el cartel en mi pared del fango de los tíos….Hey la derecha de la parada aquí,
acabo de recordar que no hay electricidad en mi aldea sino las estrellas y lite de la luna encima de mi
aldea.
Me da ligero al estudio, yo tiene que comenzar sí a prepararse para la escuela… que se hace andrajos mi uniforme, rasgado
de la derecha del hoyo del brazo abajo a mi cintura. Tengo que conseguir una aguja del vecino a la sierra encima de mi uniforme. Soy atrasado ahora yo
haré eso cuando estoy detrás.
El densos del bosque traen la esperanza, mi amigo del pájaro que las maravillas del akan porqué el bosque está llegando a ser pelado, pasan así que
muchos de los animales están separando… akan saben pero él desea ser seguro….
En el cielo de la noche, centelleando absolutamente brillante con la luz de la luna, su una vista magnífica, mintiendo en el prado,
el trilling de los grillos hushed. Pacífico y tranquilo. Nada ser acometido. Los ríos que proceden, bosque que se presenta, asolean despertar,
nada que sorprende. Pájaros que van a traer un poco de alimento para sus jóvenes, su tranquilidad del alambique tan. Además se está cantando de qué.
El aire de la mañana, tan fresco como el resorte, perfectness alrededor, qué naturaleza traerá. Los pies que bailan de gente,
música para el alma, de las marcas cuenta la historia del dolor y espera
el grito ayuda de sus pies, enciende la pasión del togetherness y abandona los dolores y el vacío
de la independencia. Mis pies dicen la dirección y la tensión est debajo, me da lejos tan fácilmente mientras que los pájaros pueden decir
donde me dirigen y lo que en mi mente. Sostengo mi libro para una ocasión de una vida mejor pero de mi mundo rodeados por
una medida de incertidumbre.
Pues soy parte de una nueva generación de los niños que se educarán en mi aldea. Mi profesor nos cuenta historias del caos
hacia fuera allí para cuál soy ignorante. Pero qué puede estar hacia fuera allí que es más doloroso que mirando a mi momia pierda
su vista y sus piernas putrefactas de una enfermedad extraña, qué vacío está hacia fuera allí que mirando mi dado
más joven del hermano de la malaria. Qué mundo está hacia fuera allí que es peor que no teniendo ningún poste médico para las mujeres embarazadas
que son víctimas de la muerte con nacimiento del niño en mi aldea. Mi profesor dice que el mundo hacia fuera allí es cruel y
que la gente en ella es como un ajedrez `De Oware del `(juego mable). Pero me tientan para creer que no hay vida hacia fuera
allí mucho cruel como ver su cabeza de los tíos tajada apagado y tener su tiíta disfufured sin ayuda. Su
tortura mental… ahora tengo que trabajar en este las condiciones crueles para tomar cuidado de mi momia
y mis dos hermanos. .i quisieran que la educación pero nadie ayudara,
su una relevación a estar finalmente en la escuela, aunque su temporal.
Sé que los sonidos de mis pies y música que bailan de mi `del akan del `del amigo del pájaro
me llevarán con los dolores de mi vida joven.
¡Esta nota se dedica a la paciencia Adams muchacha primaria de la escuela. .a de Kramokrom DA de la pequeña con historia
extraordinaria para decir el mundo aunque allí no es ninguna audiencia a escuchar… yo vertió los rasgones en mis ojos para usted!!

Piedi ballanti
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
I piedi ballanti "
relativo mroning, le erbacce sono bagnati, io non possono fare la musica. Le erbacce sono sempre bagnate di mattina
ma oggi il relativo differente, il cielo la ha aperta portelli sulla terra di madre.
Hmm, i miei piedi sarà freddo e sporco ed il mio insegnante lo disprezzerà. In ogni modo dovrò lasciare presto la sede
per evitare l'insegnante che vede i miei piedi sporchi. Ancora una volta aleserà come devo
viaggiare 10 miglia alla scuola ed indietro senza il ritmo dei miei piedi sui fogli asciutti. Amo la foresta
il relativo verde, il suono dal birds.they lo aiuto a occuparmi dello sforzo di camminare il long-distance alla scuola
giornaliere. I miei piedi danneggia tutto il tempo che non ho pattini. Il mio auntie ha promesso di comprarlo uno
come regalo di natale se faccio bene nei miei exams. Attenda un minuto come i che va passare i miei exams quando devo lavorare
dopo la scuola giornaliere. Ma sarà un sogno per avere pattini sopra, il relativo divertente ma i lungamente da sentirsi il suono
dei miei piedi in un pattino. Sarò la prima persona per avere pattini sopra nel mio school.i
sarò una stella appena come la signora nel film del Ghana sul manifesto sulla mia parete del fango degli zii….Hey destra di arresto qui,
mi sono ricordato di appena che non ci è elettricità nel mio villaggio ma nelle stelle e lite della luna sul mio
villaggio.
Lo dà chiaro allo studio, yeah io deve cominciare prepararsi per la scuola… che la mia uniforme è stracciata, strappato
dalla destra del pozzo del braccio giù alla mia vita. Devo ottenere un ago dal vicino alla sega sulla mia uniforme. Sono in ritardo ora io
farò quello quando sono indietro.
Il densi della foresta portano la speranza, il mio amico dell'uccello i wonders di akan che perchè la foresta sta diventando nuda, passa il tempo
tanti degli animali stanno allontanando… il akan sanno ma desidera essere sicuro….
Nel cielo di notte, scintillante abbastanza luminoso con la luce della luna, relativa una vista magnifica, trovantesi nel prato,
trilling dei grilli hushed. Pacifico e calmo. Niente essere scorso veloce. I fiumi che continuano, foresta che presenta, espone al sole svegliare,
niente di che sorprese. Uccelli che vanno prendere un certo alimento per i loro giovani, il relativo quiet dell'alambicco così. Oltre a che cosa sta cantando.
L'aria di mattina, fresca quanto molla, perfectness circa, la che natura porterà. I piedi ballanti della gente,
la musica per l'anima, di marche dice alla storia di dispiacere e spera
il gridare per aiuto dai loro piedi, brucia la passione del togetherness ed abbandona i dispiaceri ed il emptiness
di indipendenza. I miei piedi dice al senso e sforzo sotto, lo dà così facilmente via mentre gli uccelli possono dire
a dove capo ed a che cosa nella mia mente. Tengo il mio libro per una probabilità di una vita migliore ma del mio mondo circondati
da una misura di incertezza.
Poichè faccio parte di nuova generazione dei bambini da istruire nel mio villaggio. Il mio insegnante ci dice le storia di caos
fuori là per di quale sono ignaro fuori. Ma che cosa può essere fuori là che è più dolorosa di guardando il mio mum perda
la sua vista ed i suoi piedini marci da una malattia sconosciuta, che emptiness è fuori là che guardando il mio dado
più giovane del fratello di malaria. Che mondo è fuori là che è più difettoso di non avendo alberino medico per le donne incinte
che sono vittime della morte con la nascita del bambino al mio villaggio. Il mio insegnante dice che il mondo fuori là è crudele e
che la gente in esso è come gli scacchi `Di Oware del `(gioco mable). Ma sono tentato per credere che non ci sia vita fuori
là molto crudele come vedere la vostra testa degli zii tagliata fuori ed avere vostro auntie disfufured senza aiuto. La relativa
tortura mentale… ora devo lavorare in questo le circostanze crudeli per prendere la cura del mio mum
ed i miei due fratelli germani. .i desiderano la formazione ma nessuno aiutare,
relativo un rilievo da essere infine a scuola, anche se il relativo provvisorio.
So che i suoni dei miei piedi e musica ballanti dal mio `di akan del `dell'amico dell'uccello
lo trasporteranno con i dispiaceri della mia vita giovane.
Questa nota è dedicata a pazienza Adams della ragazza piccola primaria della scuola. .a di Kramokrom DA con la storia
straordinaria per dire al mondo anche se non ci sono pubblici da ascoltare… io si liberano delle rotture nei miei occhi per voi!!

Tanzende Füße
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Tanzende Füße "
sein Mroning, die Unkräuter sind, ich können nicht Musik bilden naß. Die Unkräuter sind immer morgens naß,
aber heute öffnete sein unterschiedliches, die Himmel sie Türen auf Muttermasse.
Hmm, meine Füße ist kalt und schmutzig und mein Lehrer verachtet mich. Sowieso muß ich Haus früh gehen
, um den Lehrer zu vermeiden, der meine schmutzigen Füße sieht. Dennoch wieder wird es bohren, wie ich 10
Meilen zur Schule und zurück ohne den Rhythmus meiner Füße auf den trockenen Blättern reisen muß. Ich liebe den Wald
sein Grün, der Ton vom birds.they helfe mir, den Druck von die Langstrecke zur täglichen Schule gehen
zu beschäftigen. Meine Füße verletzt alle Zeit, die ich keine Schuhe habe. Meine Tante hat versprochen, mich eine als
Weihnachtsgeschenk zu kaufen, wenn ich gut in meinen Prüfungen tue. Warten Sie eine Minute wie morgens I gehend, meine Prüfungen zu führen, wenn ich nach der täglichen
Schule arbeiten muß. Aber es ist ein Traum zum Haben zu hören die Schuhe an, sein lustiges aber i lang der Ton
meiner Füße in einem Schuh. Ich bin die erste Person zum Haben Schuhe an in meinem school.i
bin ein Stern gerade wie die Dame im ghanaischen Film auf dem Plakat auf meiner Onkelschlammwand….He Endrecht hier,
erinnerte mich ich gerade, daß es keine Elektrizität in meinem Dorf aber in den Sternen und Mond lite herauf mein Dorf
gibt.
Es gibt mich hell zur Studie, yeah ich muß für, Schule sich vorzubereiten beginnen…, das meine Uniform tattered, heruntergerissen
vom Armgruberecht zu meiner Taille. Ich muß eine Nadel vom Nachbar zur Säge herauf meine Uniform erhalten. Ich bin jetzt ich
tue das spät, wenn ich zurück bin.
Die dichten des Waldes holen Hoffnung, meinen Vogelfreund, Akan, denwunder verweilt, warum der Wald bloß wird, also
rücken viele der Tiere… Akan wissen weg, aber er möchte sicher sein….
Im Nachthimmel twinkling ziemlich hell mit dem Licht des Mondes, seinem ein ausgezeichneter Anblick, liegend in der Wiese,
Kricket Trilling beruhigt. Ruhig und ruhig. Nichts gehetzt zu werden. Die Flüsse, die, der Wald entsteht fortfahren, sonnt das Aufwachen,
überraschendes nichts. Vögel, die gehen, etwas Nahrung für ihre Junge, seine Ruhe der Stille so zu holen. Außer, was gesungen wird.
Die Morgenluft, so frisch wie der Frühling, perfectness ungefähr, welche Natur holt. Die tanzenden Füße Leute,
Marken Musik für die Seele, erklärt sie Geschichte der sorge und hofft
den Schrei für Hilfe von ihren Füßen, zündet die Neigung der Zusammengehörigkeit an und verläßt die sorgen und die Leere von
Unabhängigkeit. Meine Füße erklärt die Richtung und Druck morgens darunter, gibt er mich weg so leicht, während die Vögel erklären können,
wo ich vorangegangen werde und was in meinem Verstand. Ich halte mein Buch für eine Wahrscheinlichkeit eines besseren Lebens aber meiner Welt, die durch ein
Maß Ungewißheit. umgeben werden.
Da ich ein Teil eines neuen Erzeugung der in bin meinem Dorf erzogen zu werden Kinder. Weg von mein Lehrer erklärt uns Geschichten von
Chaos heraus dort für, welches ich unwissend bin. Aber was heraus dort sein kann, das trauriger ist, als, meine Mama aufpassend, ihren
Anblick und ihre Beine verlieren sie, die von einer merkwürdigen Krankheit faul sind, welche Leere heraus dort als ist, meinen jüngeren Bruder
würfel von Malaria aufpassend. Welche Welt heraus dort ist, die schlechter als ist, keinen medizinischen Pfosten für schwangere Frauen habend,
die Opfer des Todes durch Kindgeburt an meinem Dorf sind. Mein Lehrer sagt, daß die Welt heraus dort grausam ist und
daß die Leute in ihm wie ein Schach sind `Oware `(mable Spiel). Aber ich werde gereizt, um zu glauben, daß es kein Leben heraus dort
viel grausam wie das Sehen Ihres Onkelkopfes gibt, der weg gehackt wird und Haben Ihrer Tante ohne Hilfe disfufured. Seine
Geistesfolterung… jetzt muß ich diesbezüglich die grausamen Bedingungen bearbeiten, zum von um meiner Mama zu kümmern
und meine zwei Geschwister. .i wünschen Ausbildung aber keine helfen,
sein eine Entlastung, zum schließlich in der Schule zu sein, selbst wenn sein temporäres.
Ich weiß, daß die Töne meiner tanzenden Füße und Musik von meinem Vogelfreund `Akan `
mich durch die sorgen meines jungen Lebens tragen.
Diese Anmerkung wird Geduld Adams Kramokrom DA des kleinen Mädchens der Primärschule. .a mit außerordentlicher Geschichte
eingeweiht, um die Welt zu erklären, selbst wenn es keine Publikum gibt, zum zu hören… ich verschütten Risse in meinen Augen für Sie!!

Pés dançando
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Os pés dançando "
seu mroning, as ervas daninhas estão molhados, mim não podem fazer a música. As ervas daninhas estão sempre molhadas na manhã
mas hoje seu diferente, os heavens abriu-a portas na terra de mãe.
Hmm, meus pés estará frio e sujo e meu professor scorn me. Em todo o caso eu terei que sair cedo do repouso
para evitar o professor que vê meus pés sujos. Contudo outra vez estará furando como eu tenho que
viajar 10 milhas à escola e para trás sem o ritmo de meus pés nas folhas secas. Eu amo a floresta
seu verde, o som do birds.they ajudo-me tratar do stress de andar a distância à escola
diária. Meus pés ferem toda a hora onde eu não tenho nenhuma sapata. Meu auntie prometeu comprar-me um
como um presente do christmas se eu fizesse bem em meus exams. Espere um minuto como am i que vão passar meus exams quando eu tenho que trabalhar
após a escola diária. Mas será um sonho para ter as sapatas sobre, seu engraçado mas i por muito tempo a ouvir-se o som
de meus pés em uma sapata. Eu serei a primeira pessoa para ter sapatas sobre em meu school.i
serei uma estrela apenas como a senhora no filme Ghanaian no poster em minha parede da lama dos tios….Hey direita do batente aqui,
eu recordei apenas que não há nenhuma eletricidade em minha vila mas nas estrelas e lite da lua acima de minha
vila.
Dá-me claro ao estudo, yeah mim tem que começar preparar-se para a escola… que meu uniforme é esfarrapado, rasgado
da direita do poço do braço para baixo a minha cintura. Eu tenho que começar uma agulha do vizinho à serra acima de meu uniforme. Eu estou atrasado agora mim
farei isso quando eu estou para trás.
O densos da floresta trazem a esperança, meu amigo do pássaro as maravilhas do akan que porque a floresta se está tornando desencapada, passam o tempo assim que
muitos dos animais estão afastando… o akan sabem mas quer ser certo….
No céu da noite, cintilando completamente brilhante com a luz da lua, sua uma vista magnífica, encontrando-se no prado,
trilling dos grilos hushed. Calmo e calmo. Nada ser apressado. Os rios que proseguem, floresta que levanta-se, expõem ao sol acordar,
nada que surpreende. Pássaros que vão buscar assim algum alimento para seus jovens, seu quiet do destilador. Além de o que está sendo cantado.
O ar da manhã, tão fresco quanto a mola, perfectness aproximadamente, que natureza trará. Os pés dançando dos povos,
música para a alma, dos makes diz a história do sorrow e espera
o grito para a ajuda de seus pés, inflama a paixão do togetherness e abandona os sorrows e o emptiness
da independência. Meus pés dizem o sentido e o stress am abaixo, dá-me afastado assim fàcilmente enquanto os pássaros podem dizer
onde eu estou dirigido e que em minha mente. Eu prendo meu livro para uma possibilidade de uma vida melhor mas de meu mundo cercados
por uma medida da incerteza.
Porque eu sou parte de uma geração nova das crianças a ser educadas em minha vila. Meu professor diz-nos histórias do caos
para fora lá para qual eu sou ignorant fora. Mas o que pode estar para fora lá que é mais sorrowful do que prestando atenção a meu mum perca
sua vista e seus pés rotten de uma doença estranha, que emptiness está para fora lá do que prestando atenção a meu dado
mais novo do irmão da malária. Que mundo está para fora lá que é mais mau do que não tendo nenhum borne médico para as mulheres grávidas
que são vítimas da morte com o nascimento da criança em minha vila. Meu professor diz que o mundo para fora lá é cruel e
que os povos nela são como um chess `De Oware do `(jogo mable). Mas eu tempted acreditar que não há nenhuma vida para fora
lá muito cruel como ver sua cabeça dos tios chopped fora e ter seu auntie disfufured sem ajuda. Sua
tortura mental… agora eu tenho que trabalhar no este as circunstâncias cruéis para tomar cuidado de meu mum
e meus dois siblings. .i querem a instrução mas as ninguém ajudar,
seu um relevo a estar finalmente na escola, mesmo se seu provisório.
Eu sei que os sons de meus pés e música dançando de meu `do akan do `do amigo do pássaro
me carregarão com os sorrows de minha vida nova.
Esta nota está dedicada à paciência Adams da menina pequena preliminar da escola. .a de Kramokrom DA com história
extraordinária para dizer o mundo mesmo se não houver nenhuma audiência a escutar… mim verter rasgos em meus olhos para você!!

Dansfot
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Dansfoten "
dess mroning, weedsna är blöter, mig kan inte göra musik. Weedsna är blöter alltid i morgonen,
men i dag öppnade som dess olikt, himmlarna det, fostrar dörrar på jord.
Hmm min ska fot är kall och smutsar ner, och min ska lärare hånar mig. På något sätt ska jag måste att lämna hem- tidig sort
för att undvika lärare som ser att min smutsar ner fot. Yet igen ska det borrar, som jag måste
att resa 10 miles för att skola, och att dra tillbaka utan rytmen av min fot på det torrt lämnar. Jag älskar skogen
dess gräsplan, det solitt från birds.theyen hjälper mig att handla med spänningen av att gå det långdistans- för att skola
dagligt. Min fotmen hela tiden har jag inget skor. Min auntie har lovat till köp mig ett
som en julgåva, om jag väller fram i min examen. Väntan ett minimalt hur förmiddag i som går att passera min examen, när jag måste att fungera
efter skolar dagligt. Men den ska är en dröm som ska has, skor på, dess roligt men I long för att höra det solitt
av min fot i en sko. Jag ska är den första personen som ska has, skor på i min ska school.i
är en något liknande för stjärna precis ladyen i den ghananska filmen på affischen på min unclesmudvägg….,Hey är det högra stoppet här
, I som precis där minns, ingen elektricitet i min by men stjärnorna och moonlite upp min
by.
Det ger mig lätt till studien, yeah mig måste att starta att förbereda sig för att skola… mitt enhetligt är sönderslitet, sönderrivet från
beväpnagroprätten besegrar till min midja. Jag måste att få en visare från grannet för att såga upp mitt enhetligt. Förmiddag I, sent jag ska
nu som gör det när I-förmiddagbaksida.
De täta av skogen kommer med hopp, min fågel, vänakan somunder, varför skogen är passande kalt, fördriver, så
många av djuren är röra away… akan vet, men han önskar att vara säker….,
I nattskyen som blinkar ganska ljust med det ljust av moonen, dess cricket en storartad sikt som ligger i ängen
, hyssjat att drilla. Fridsamt och lugnat. Ingenting att rusas. Flodförfarandet, skogen som uppstår, suns att vakna upp,
ingenting som förvånar. Fåglar som går att hämta någon mat för deras barn, dess tystnad för stillbild så. Förutom vad sjungas.
Morgonen luftar, så nytt som fjädra, perfectness omkring, vilken ska natur komma med. Dansfoten av folk,
makesmusik för soulen, berättar hoppas antänder överger den berättelse av
sorg och nödropet från deras fot, passionen av togethernessen och sorgerna och tomheten av
självständighet. Min fot berättar riktningen och spänningsförmiddag under, ger den mig bort så lätt, som fåglarna kan berätta
var den hövdade I-förmiddagen och vad i mitt varar besvärad. Jag rymmer mitt bokar för en riskera av ett bättre liv men min värld som omges av
en mäta av osäkerhet.
Som I-förmiddagdel av en ny utveckling av barn som ska utbildas i min by. Min lärare berättar oss berättelser av kaosar
ut där för vilket I-förmiddagen som är okunnig av. Men vad kan vara ut där som är mer sorrowful, än hålla ögonen på min mum förlora
hennes sikt, och hon lägger benen på ryggen ruttet från en konstig sjukdom, vilken tomhet är ut där än hålla ögonen på min mer unga
brodermatris av malaria. Ha ingen läkarundersökning posta för gravid kvinna vilken värld är ut där som är värre än,
som är offer av död till och med barnfödelse på min by. Min lärarenågot att säga världen ut där är grymma och
att folket i den är likt ett schack `- Oware `(mable lek). Men I-förmiddagen som frestades för att tro, att det inte finns någon grym något liknande
för liv som ut där mycket ser att ditt uncleshuvud högg av av, och ha din auntie disfufured utan hjälp. Dess
mentala tortyr… nu som jag måste att fungera i detta grymt, villkorar för att ta omsorg av min mum,
och mitt två syskon. .i önskar utbildning, men ingen som ska hjälpas,
dess en lättnad som är skolar slutligen in, om även dess tillfälligt.
Jag vet att låter av min dansfot och musik från min ska `för akan för fågelvän`
bär mig till och med sorgerna av mitt unga liv.
Detta noterar är hängivet till patiens Adams av liten flicka för den Kramokrom DA grundskola för barn mellan 5 och 11 år. .a med utöver det vanliga
berättelse att berätta världen, om även det inte finns några åhörare som lyssnar… mig, utgjuter revor i mitt synar för dig!!

Танцуя ноги
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Танцуя ноги "
свой mroning, засорители влажны, я не могут сделать нот. Засорители всегда влажны в утре
но сегодня свое по-разному, раи раскрыло его двери на мать-земли.
Hmm, мои ноги будет холодно и пакостно и мо учителя scorn я. В лубом случае я выйти дом раньше
для избежания учителя видя мои пакостные ноги. Но снова оно будет бурить по мере того как я должен
переместить 10 миль к школе и назад без ритма моих ног на сухом выходит. Я люблю пущу
свой зеленый цвет, звук от birds.they помогаю мне общаться с усилием гулять long-distance к школе
ежедневной. Мои ноги ушибают полностью время, котор я не имею никакие ботинки. Моя тетушка обещала купить меня одним
как подарок рождества если я делаю наилучшим образом в моих exams. Ждите минуту как am iий идя сдать мои exams когда я должен работать
после школы ежедневной. Но будет сновидением для того чтобы иметь ботинки дальше, свое funny но I длиной к те звук
моих ног в ботинке. Я буду первой персоной для того чтобы иметь ботинки дальше в моем school.i
буду звездой как раз как повелительница в ганском киноем на плакате на моей стене mud дядюшек….Hey право стопа здесь,
я как раз вспомнил будет никакое электричество в моем селе но звездах и lite луны вверх по моему
селу.
Оно дает меня светлый к изучению, yeah я должно начать подготовить для школы… моя, котор форма растрепана, после того как оно сорвано от
вплоть права ямы рукоятки до мой шкафут. Я должен получить иглу от соседа к пиле вверх по моей форме. Я последний теперь я
сделаю то когда я назад.
Плотные пущи приносят упование, мой друга птицы akan, котор интересы почему пуща будет чуть-чуть, whiles поэтому
много из животных двигают прочь… akan знают но он хочет быть уверен….
В небе ночи, мерцая довольно ярко с светом луны, своим пышное визирование, лежа в лужке,
сверчках trilling hushed. Мирно и штилево. Ничего быть поспешенным. Реки продолжая, пуща возникая, греют на солнце wake up,
ничего удивляя. Птицы идя fetch некоторая еда для их детенышей, своей тиши тишины так. Кроме пеется.
Воздух утра, как свежий как весна, perfectness около, что природа принесет. Танцуя ноги людей,
нот для души, она моделей говорит рассказ скорбы и надеется
выкрик для помощи от их ног, воспламеняет страсть togetherness и покидает скорбы и emptiness
независимости. Мои ноги говорят направление и усилие am вниз, он дает меня прочь настолько легко по мере того как птицы могут сказать
где я возглавлен и в моем разуме. Я держу мою книгу для шанса более лучшей жизни но моего мира окруженных
измерением неопределенности.
По мере того как я буду частью нового поколение детей, котор нужно дать образование в моем селе. Мой учитель говорит нам рассказы беспорядка
вне там для я невежественн с. Но может быть вне там более скорбно чем наблюдающ мою мумию потеряйте
ее визирование и ее ноги тухлые от странного заболевания, что emptiness вне там чем наблюдающ мою более молодую
плашку брата маларии. Что мир вне там более плох чем имеющ никакой медицинский столб для супоросых женщин
будут жертвами смерти через рожденио ребенка на моем селе. Мой учитель говорит мир вне там жестокосердн и
что люди в ем как шахмат `Oware `(mable игра). Но я уговорен для того чтобы верить что не будет жизни вне
там очень жестокосердной как видеть вашу головку дядюшек прерванную и иметь вашу тетушку disfufured без помощи. Своя
умственная пытка… теперь я должен работать в этом жестокосердные условия для того чтобы позаботиться о моя мумия
и мои 2 siblings. .i не хотят образование но no one помочь,
сво сброс, котор нужно находиться окончательно в школе, even if свое временно.
Я знаю звуки моих танцуя ног и нот от моего ``друга птицы akan
снесут меня через скорбы моей молодой жизни.
Это примечание предназначено к терпению Adams девушки начальной школы. .a Kramokrom DA маленькой с внесметным
рассказом для того чтобы сказать мир even if не будет аудиторий, котор нужно слушать… я линяют разрывы в моих глазах для вас!!

Dansende Voeten
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De dansende voeten "
Zijn het mroning, het onkruid zijn nat, kan ik muziek maken niet. Het onkruid is altijd nat in de ochtend
maar vandaag zijn opende verschillend, de hemel het deuren op moederaarde.
Hmm, zal mijn voeten koud en vuil zijn en mijn leraar zal me minachten. In elk geval zal ik huis vroeg moeten verlaten
om de leraar te vermijden ziend mijn vuile voeten. Nogmaals zal het boring zijn aangezien ik 10
mijlen naar school en terug zonder het ritme van mijn voeten op de droge bladeren moet reizen. Ik houd van het bos
zijn groen, helpt het geluid van birds.they me de spanning behandelen van elke dag het lopen van de lange afstand aan
school. Mijn voeten kwetst ik hebben de hele tijd geen schoenen. Mijn auntie heeft beloofd om me één als
Kerstmisgift te kopen als ik goed in mijn examens doe. Wacht een minuut hoe I die ben mijn examens gaat overgaan wanneer ik na school
moet elke dag werken. Maar het zal een droom zijn om schoenen te hebben, zijn lange grappig maar I om het geluid te horen
van mijn voeten in een schoen. Ik zal de eerste persoon zijn om schoenen in mijn school.i te hebben
zal zijn een ster enkel zoals de dame in Ghanese movie op de affiche op mijn muur van de oomsmodder….Het einderecht van Hey hier,
herinnerde ik me enkel er geen elektriciteit in mijn dorp maar sterren en de maan lite omhoog mijn dorp
is.
Het geeft licht me aan studie, ja moet ik beginnen voorbereidingen te treffen want de school… mijn uniform tattered is, neer gescheurd van
het recht van de wapenkuil op mijn taille. Ik moet een naald van de buur aan zaag omhoog worden mijn uniform. Ik ben laat nu ik
zal doen dat wanneer ik achter ben.
Dicht van het bos brengt hoop, is mijn akan vogelvriend benieuwd waarom het bos naakt wordt, whiles zodat
verwijderen veel zich van de dieren… akan het weten maar hij wil zeker zijn….
In de nachthemel, fonkelen vrij helder met het zijn licht van de maan, hushed een prachtig gezicht, dat in de weide ligt
, veenmollen het trilling. Vreedzaam en kalm. Mee te slepen niets. Rivieren te werk gaand, bos dat, zonnen die, niets het verrassen
ontwaken voordoet zich. Vogels die wat voedsel voor hun jongelui, zijn nog zo stil gaan halen. Naast wat wordt gezongen.
De ochtendlucht, zo vers zoals de lente, perfectness ongeveer, welke aard zal brengen. De dansende voeten mensen,
maakt muziek voor de ziel, vertelt het verhaal van verdriet en hoopt
de schreeuw voor hulp van hun voeten, steekt de hartstocht van samenhorigheid aan en verlaat het verdriet en emptiness van
onafhankelijkheid. Mijn voeten vertelt de richting en de spanning am onder, het geeft zo gemakkelijk me weg aangezien de vogels kunnen vertellen
waar ik word geleid en wat in mijn mening. Ik houd mijn boek voor een kans van het beter leven maar mijn wereld die door een
maatregel van onzekerheid wordt omringd.
Aangezien ik deel van een nieuwe generatie van kinderen die in mijn dorp moeten worden opgeleid uitmaak. Mijn leraar vertelt daar ons verhalen
van chaos waarvoor ik weg onwetend ben. Maar wat kan zijn daar verliest wat treuriger is dan lettend op mijn mum
haar gezicht en haar benen rot van een vreemde ziekte, welke emptiness daar dan lettend op mijn jongere broer
matrijs van malaria is. Welke wereld daar is wat slechter is dan hebbend geen medische post voor zwangere vrouwen
die slachtoffers van dood door kindgeboorte bij mijn dorp zijn. Mijn leraar zegt de wereld daar wreed is en
dat de mensen daarin als een schaak zijn `Oware `(mable spel). Maar ik word verleid om te geloven dat er geen leven daar
veel wreed als het zien is uw ooms weg gehakt leiden en het hebben van uw auntie zonder hulp disfufured. Zijn
geestelijke marteling… nu moet ik in dit wrede voorwaarden werken om mijn mum en
mijn twee siblings. .i behoefteonderwijs maar niemand te behandelen helpen,
zijn een hulp om definitief in school te zijn, zelfs als zijn tijdelijke werkkracht.
Ik ken de geluiden van mijn dansende voeten en de muziek van mijn vogelvriend `zal akan `
me door het verdriet van mijn jong leven vervoeren.
Deze nota wordt gewijd aan Geduld Adams van de primaire school. meisje .a little van Kramokrom DA met buitengewoon
verhaal om de wereld te vertellen zelfs als er geen publiek om is te luisteren… ik afwerpt scheuren in mijn ogen voor u!!

يرقص أقدام
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
يرقص أقدام "
ه [مرونينغ], العشبة ضارّة مبلّلة, أنا يستطيع لا يجعل لون موسيقى. العشبة ضارّة دائما مبلّلة في الصباح
غير أنّ اليوم فتح ه مختلفة, السماوات هو أبواب على [موثر رث].
سيكون [همّ], أقدامي باردة ووسخة ومعلمتي سيزدريني. مهما كان سيضطرّ أنا تركت منزل باكرا
أن يتفادى المعلمة يرى أقدامي وسخة. مع ذلك ثانية سيثقب هو كنت بما أنّ أنا يضطرّ
سافرت 10 أميال إلى مدرسة وإلى الخلف دون الإيقاع من أقدامي على الأوراق جافّة. أنا أحبّ الغابة
اللون الأخضره, الصوة من ال [بيردس.ثي] يساعدني عالجت مع الإجهاد من يمشي المكالمة خارجيّة إلى مدرسة
يوميّة. آذى أقدامي [ألّ ث] وقت أنا أتلقّى ما من أحذية. قد وعد عمّتي أن يشتريني واحدة
كعيد ميلاد المسيح هبة إن أنا أتمّ جيّدا في امتحاني. انتظرت دقيقة كيف قبل الظّهر [إي] يذهب أن يمرّ امتحاني عندما أنا يضطرّ عملت
بعد مدرسة يوميّة. غير أنّ سيكون هو حلم أن يتلقّى أحذية فوق, ه مضحكة غير أنّ أنا طويلا أن يسمع الصوة
من أقدامي في حذاء. أنا سأكون الشخص أولى أن يتلقّى أحذية فوق في [سكهوول.ي] ي سيكون نجم فقط مثل السيدة في الفيلم [غنين] على الملصقة على ي عمات طين جدار….هاي موقف حق هنا,
تذكّر أنا فقط هناك ما من كهرباء في قريتي غير أنّ النجوم وقمر [ليت] فوق قريتي
.
هو يعطيني خفيفة إلى دراسة, أجل أنا يضطرّ بدأت يعدّ لمدرسة… بدلتي يكون [تتّرد], يمزّق من
السلاح حفرة حق إلى أسفل إلى وسطي. أنا يضطرّ حصلت إبرة من الجار إلى منشار فوق بدلتي. أنا متأخّرة الآن أنا
سيتمّ أنّ عندما أنا إلى الخلف.
يحضر الكثيفة من الغابة أمل, ي عصفور صديقة [أكن] أعجاب لما الغابة يكون يصبح عارية, [وهيلس] لذلك
كثير من الحيوانات يتحرّك بعيدا… [أكن] يعرف غير أنّ هو يريد أن يكون يوقن….
في الليلة سماء, يمض الى حدّ بعيد ساطعة مع الضوء من القمر, ه جهاز تسديد عظيمة, يكذب في المرج,
جداجد [تريلّينغ] [هوشد]. سلميّة ويسجو. لاشيء أن يكون استعجلت. يشمّس نهور يباشر, غابة ينشأ, يفيق,
لاشيء يفاجئ. عصافير يذهب أن يجلب بعض طعام لشبابهم, ه سكون هكذا [قويت]. فضلا عن ماذا يكون يكون غنّيت.
الصباح هواء, مثل طازجة بما أنّ النابض, [برفكتنسّ] حوالي, ما طبيعة سيحضر. ال يرقص أقدام الالناس,
صنع لون موسيقى للروح, يقول هو قصة الحزن ويأمل
الصرخة لمساعدة من أقدامهم, يشعل العاطفة الترابط وعن تخلّى الأحزان وخلاء
الاستقلال. يقول أقدامي الاتّجاه وإجهاد قبل الظّهر دون, هو يعطيني بعيدا هكذا بسهولة بما أنّ العصافير يستطيع قلت
حيث أنا أكون [هدد] وماذا في عقلي. أنا أمسك كتابي لفرصة من حياة جيّدة غير أنّ عالمي يحاط
بإجراء الشك.
بما أنّ أنا أكون جزء من جيل جديدة أطفال أن يكون ربّيت في قريتي. يقولنا معلمتي قصص الحالة فوضى
خارجا هناك ل أيّ أنا أكون جاهلة من. خسرت
غير أنّ ماذا يستطيع كنت خارجا هناك أيّ يكون أكثر حزينة من يراقب [موم] ي جهاز تسديده وسيقانه عفنة من مرض غريبة, ما خلاء يكون خارجا هناك من يراقب ي شابّة
أخ قالب الملاريا. ما عالم يكون خارجا هناك أيّ يكون مريضة من يتلقّى ما من موقعة طبيّة لنساء
حاملة الذي يكون ضحايا الموت من خلال طفلة ولادة في قريتي. يقول معلمتي العالم خارجا هناك قاسية
وأنّ الالناس في هو مثل شطرنج `[أور] `(لعبة [مبل]). غير أنّ أغريت أنا أن يصدق أنّ هناك ما من حياة خارجا
هناك كثير قاسية مثل يرى ك عمات رأس يشطر باتّجاه آخر ويتلقّى عمّتك [ديسفوفورد] دون مساعدة. تعذيبه
عقليّة… الآن أنا يضطرّ عملت في هذا شروط قاسية أن يأخذ عناية من [موم]
ي ويريد ي اثنان قريبات. [.ي] تربية غير أنّ لا أحد أن يساعد,
ه راحة أن يكون أخيرا في مدرسة, [إفن يف] ه مؤقّتة.
أنا أعرف سيحملني الصوى من ي يرقص أقدام ولون موسيقى من ي عصفور صديقة `[أكن] `من خلال الأحزان من حياتي شابّة.
كرّست هذا بطاقة إلى صبر [أدمس] من [كرموكروم] [دا] [بريمري سكهوول]. [.ا] بنت صغيرة مع قصة خارق للعادة
أن يقول العالم [إفن يف] هناك يكون ما من استماع أن يستمع… أنا يريق دموع في أعيني ل أنت!!